“Eh, Chris?” Als Bo’s stemgeluid tot me doordringt, weet ik meteen dat het niet de eerste keer is dat de jongen geprobeerd heeft mijn aandacht te trekken. Als ik opkijk, zit hij op de rand van de tafel, en kijkt me bezorgd aan. “Gaat het een beetje? Ik bedoel, je zei daarstraks wel dat je je niet heel veel zorgen maakte, maar het leek even alsof...” Hij schudt zijn hoofd. “Laat maar, het is-” Hij zucht diep, steekt een hand in zijn broekzak en haalt er een prop aluminiumfolie uit. “Wil je chocola? Onze begeleider heeft mij en Jamaia allebei een hele reep gegeven, tegen de stress, en, nou ja, je ziet eruit alsof je wel een stukje kan gebruiken.” Hij begint de zilveren folie los te peuteren, maar wordt dan ineens rood, kijkt even naar mij en wendt dan snel zijn blik weer af. “Ik bedoel niet dat je er heel slecht uitziet, of zoiets, maar je lijkt gestresst en ik dacht dat dit misschien kon helpen en ik- sorry. Als je liever hebt dat ik je gewoon met rust laat, moet je het zeggen.”

“Rustig maar, het is oké.” Ik glimlach geruststellend naar Bo. “Ik ga echt niet iemand wegsturen die me chocola aanbiedt.” Oké, misschien dat ik dat wel zou doen als het Ada of Aderyn zou zijn, maar dan zou ik wel de chocola houden - hoewel ik dan wel het beste eerst zou kunnen testen of het niet vergiftigd is, want Ada of Aderyn die me chocola zou geven, klinkt heel erg verdacht. Maar daar gaat het niet om. “Ik zou je sowieso niet zomaar wegsturen, trouwens, ook als je geen chocola zou hebben. Wat overigens niet betekent dat ik niet wil. Als je wil delen- graag.”

“Oh, ja, natuurlijk.” Bo pakt de chocola uit, en kijkt een beetje beteuterd naar het kleine stukje in zijn handen. “Ik, eh, heb het grootste gedeelte daarstraks al opgegeten,” biecht hij op, maar dan breekt hij het restant in tweeën en geeft mij de helft. “Ik weet wel dat de privésessies vooral een formeel ding zijn, maar doordat we er een cijfer voor krijgen…” Hij haalt zijn schouders op en zucht. “Ik ben niet zo goed in toetsen enzo. Ik denk dat ik gewoon hoop dat ik toch nog ooit een voldoende kan halen.” Hij wendt zijn blik af en neemt snel een hap van zijn chocolade.

“Dat komt vast wel goed. Je bent een hele goede vechter.” Ik heb de blauwe plekken en spierpijn om het te bewijzen. Als de spelmakers hem een onvoldoende zouden geven, hebben ze geen flauw idee wat talent is, of zijn ze zo dronken dat ze maar willekeurig cijfers op zijn gaan schrijven.

“Ik vraag me af of dat genoeg is,” mompelt Bo. “Ik bedoel, het trainen was best leuk enzo, maar dat was bijna als een soort sport. Als het echt is…” Hij haalt zijn schouders op en neemt snel nog een hap chocola. “Het is nooit mijn bedoeling geweest om iemand pijn te doen. Maar als de Spelen eenmaal begonnen zijn, weet ik niet zeker hoe snel dat alles verandert.”

Ik knik en neem ook een hap, maar in mijn hoofd beginnen wolken van twijfel zich te vormen. Toen ik met Aderyn in gevecht was, was het wel degelijk mijn bedoeling haar pijn te doen. Misschien was het omdat zij dat duidelijk ook bij mij wilde doen, misschien wel alleen maar omdat ik het gevoel had dat ik iets te bewijzen had - tegenover haar, en haar laatdunkende woorden en neerbuigende blik, tegenover Day, wie ik er gewoon van wilde overtuigen dat ik ergens goed in was, en tegenover mezelf, zodat ik mezelf kon vertellen dat ik de moordenaar in me heb die nodig is om de Spelen te overleven. Geen van die excuses maakt me een beter persoon.

Het nadenken doe ik pas achteraf. Geen plannen maken, niet stilstaan bij de mogelijke consequenties. Gewoon doen, de sprong wagen, de risico’s negeren en hopen dat het muntje de goede kant op valt. Dat is wat idioten doen.

Toen Luna ooit uit een boom viel, toen we als kinderen aan het spelen waren, ben ik erachteraan gesprongen. Het bezorgde onze ouders bijna een hartaanval, en hoewel mijn zusje er vanaf kwam met een paar flinke schaafwonden en een gekneusde knie, kwam ik een stuk slechter terecht en brak mijn arm. Toen onze moeder me een hoop tranen, pleisters en gips later vroeg waarom ik dat gedaan had, had ik geantwoord: ‘Dat is wat ridders en superhelden doen.' Mijn vader had bars opgekeken van de schaafwond die hij aan het schoonmaken was, en had zijn hoofd geschud. ‘Helden springen niet zonder nadenken het gevaar in, zeker niet als wat ze doen niet eens echt kan helpen,’ had hij gezegd. ‘Dat doen alleen idioten.

Ik wil nog steeds die held zijn. Het probleem is dat ik tegenwoordig beter weet. Ik ben niet bijzonder moedig, maar wel roekeloos. Ik ben niet uitzonderlijk getalenteerd - wel hoogmoedig. Ik ben geen held, maar gewoon een idioot die onmogelijke gevechten aangaat, en ik ben geen goed persoon, maar gewoon een mens dat probeert te overleven. Ik ben gewoon een tienerjongen, die nog altijd monsters en draken wil verslaan, maar ook onschuldige kinderen zou bevechten om te overleven, om indruk te maken, om mensen het idee te geven dat hij sterk genoeg is om wél een held te zijn.

“Bo?” vraag ik zachtjes. Mijn stem trilt en hapert, en als ik wat chocola uit mijn mondhoek veeg, merk ik dat ook mijn hand trilt. “Het is niet onze schuld. Wat we straks in de arena allemaal doen, bedoel ik. Het is niet omdat wij slecht zijn, toch? Het is omdat de wereld ons geen andere keuze geeft.” Alle overlevers zijn moordenaars. Buiten de arena waren ze criminelen geweest, monsters, de grote slechteriken. Maar in de Spelen was alles anders - dat moet wel. Ik mag dan geen held zijn, maar een idioot, een probleemkind en een teleurstelling, maar alsjeblieft, zeg me dat dat me geen slecht mens maakt. Ik wil nog steeds de wereld redden van draken, mezelf in het gevaar storten met goede bedoelingen en niet-doordachte plannen.

Bo zwijgt even - te lang. Dan frommelt hij de aluminiumfolie op in zijn hand en kijkt ernaar. “Ik hoop het,” zegt hij dan. “Ik bedoel- Ik denk niet dat je een slecht mens bent. Niemand van ons, denk ik. Misschien doet goed en slecht er wel helemaal niet toe in de Spelen. Dat zou het misschien voor even minder ingewikkeld maken, maar…” Hij zucht zacht en laat zijn hoofd hangen. “Ik wil er gewoon niet achter komen hoe snel ik zelf ervoor kies om goed en slecht los te laten, als mijn leven eenmaal op het spel staat. Ik ben bang dat het sowieso te snel is, en dan is het misschien alsnog niet snel genoeg om mijn leven te redden.”

“We hebben hier niet om gevraagd,” mompel ik, maar met ieder woord voel ik de frustratie meer en meer opborrelen. “Ik wil niet- Ik wil dit allemaal niet. Ze kunnen ons er niet verantwoordelijk voor houden. Het is hun stomme spel. Ze kunnen ons niet de schuld geven als we de regels volgen.” Met een harde klap landt mijn vuist op tafel, waardoor alle ogen van de overgebleven tributen mijn kant op schieten, en Bo geschrokken een stukje van me af schuift.

“Ik wilde niet… Sorry.” Bo houdt zijn blik omlaag gericht, zorgvuldig mijn blik ontwijkend. “Ik bedoelde niet dat- Natuurlijk wil je hier niet zijn. Het is ook niet eerlijk. Je verdient beter, Chris, dat meen ik.”

“We verdienen allemaal beter, dat is het probleem.” Ik bijt gefrustreerd op mijn lip. Op de paar vrijwilligers na, verdient niemand de Spelen. En niet eens alle vrijwilligers verdienen het om hier te zijn: Dahlia, het meisje uit District 12, heeft zich écht niet aangeboden omdat ze graag wil moorden en met de eer wil strijken. We zouden hier niet moeten zijn, wachtend tot we als circusdieren onze kunstjes kunnen vertonen aan een veel te rijk en veel te harteloos publiek. We zouden nu gewoon allemaal thuis moeten zijn. Ik had nu samen met Nate door District 11 moeten lopen, en Bo had gewoon aan tafel moeten zitten met zijn ouders, als een gelukkig gezin. “Jij verdient ook zoveel beter. Je hebt me verdomme zelfs geleerd hoe ik moet vechten, iets dat mijn leven zou kunnen redden in de arena en daardoor misschien ten koste van dat van jou gaat.” Het is anders dan toen ik uit die boom sprong: wat ik deed, bracht mij in gevaar, terwijl het Luna eigenlijk niet echt iets opleverde. Maar wat Bo mij geleerd heeft, in uren van trainen die hij ook voor zichzelf had kunnen gebruiken, kan in de Spelen écht mijn leven redden, ook al zou mijn overwinning betekenen dat hij sterft. Dat wist hij ook. “Je bent een goed mens, Bo.”

Hij zwijgt, maar tilt dan langzaam zijn hoofd op en kijkt me aan. In zijn ogen glinsteren tranen, en waar ik zelf snel mijn ogen afveeg, laat hij het gewoon gaan. “Dat wil ik zijn,” zegt hij dan zacht. “En ik wil het ook blijven. Maar ik heb niet het gevoel dat dat kan, in de Spelen.” Dan wendt hij snel zijn blik weer af en laat zich van de tafel afglijden. “Sorry voor deze puinhoop. Ik wilde alleen… Ik heb alles erger gemaakt. Ik ga wel gewoon, eh, ergens anders heen. Of meer chocola halen. Of…” Hij haalt zijn schouders op, en maakt aanstalten om weg te lopen.

“Nee, wacht,” zeg ik snel. “Het helpt. Niet de chocola, bedoel ik. Dat jij er bent.” Ik lach zachtjes en haal diep adem. “Ik denk dat ik er gewoon even een hoop frustratie uit moest gooien. Geen zorgen, ik zal de rest bewaren voor mijn privésessies. Als je liever weggaat, kan ik me daar iets bij voorstellen, maar ik vind het fijn om gewoon…” Ik haal mijn schouders op en zucht. “Om niet alleen te zijn nu.”

Even aarzelt Bo, maar dan gaat hij tot mijn opluchting weer op de rand van de tafel zitten. “Oké,” zegt hij. “Oké.” Hij kijkt even in stilte voor zich uit, maar schudt dan zijn hoofd. “Wil je afleiding?” vraagt hij dan. “Ik wil even niet meer denken.”

“Ik ook niet,” antwoord ik meteen, en ik tover een flauwe grijns op mijn gezicht. “Ik denk alleen niet dat we hier gewoon kunnen gaan vechten, dus… weet je misschien een spelletje dat we zouden kunnen spelen.”

Opnieuw blijft hij peinzend stil, maar dan verschijnt er ook op zijn gezicht een kleine glimlach, en kijkt hij om zich heen. “Ik zie, ik zie, wat jij niet ziet,” zegt hij, en dan kijkt hij me recht aan, met dezelfde uitdagende, maar warme blik die hij me gegeven heeft telkens voordat hij me vloerde, en bestaan er voor even geen Spelen meer, “en de kleur is donkerbruin.”

Reacties (3)

  • Incidium

    Bo en Chris zijn allebei zo awkward het is bijna pijnlijk haha

    Toen Luna ooit uit een boom viel, toen we als kinderen aan het spelen waren, ben ik erachteraan gesprongen
    wat een Chris mood:D
    Chris herkent zijn emoties voor wat ze zijn en vraagt voor wat hij wil? Dat is een stap in de goede richting. Go Bo

    3 weken geleden
    • Samanthablaze

      Chris en Bo hebben een heerlijke award vriendschap dynamic die echt top is om te schrijven. Ze doen zo hun best maar hebben geen charisma awh

      3 weken geleden
  • Megaeraaa

    Oké, wanneer geeft er iemand hem een hele chocoladetaart?
    AAAAAAAAAAH IK KRIJG HET BEELD VAN LUNA DIE UIT EEN BOOM VALT EN CHRIS DIE HAAR ZOMAAR ACHTERNA SPRINGT ECHT NOOIT MEER UIT MIJN HOOFD hij is veel te lief!

    “Ik zie, ik zie, wat jij niet ziet,”
    xD
    “en de kleur is donkerbruin.”
    Zijn ogen! (Zijn die donkerbruin? In mijn hoofd wel)

    3 weken geleden
    • Samanthablaze

      Hij verdient het
      De bedoeling was goed, de uitwerking minder
      Dat zijn ze zeker;)

      3 weken geleden
  • Duendes

    “Ik bedoel niet dat je er heel slecht uitziet, of zoiets, maar je lijkt gestresst en ik dacht dat dit misschien kon helpen en ik- sorry. Als je liever hebt dat ik je gewoon met rust laat, moet je het zeggen.”

    Wat een heerlijk begin van een hoofdstuk meteen hell yes:D
    Chris en Bo zijn samen zo heerlijk enorm awkward maar wel heel cute awh love them - en also ik zie een patroon in iedereen die door heeft dat Chris hard chocolade nodig heeft like... chocolademelk? Chocoladereep? Ja

    had ik geantwoord: ‘Dat is wat ridders en superhelden doen.'

    Dat is zó freaking precious ohmygosh mini Chris die daar gewoon niet nadenkt omdat alles in hem is van "een echte held zou proberen te helpen- ik ben een held, ik ben een ridder, ik kan dit" AWH ik ga nu al huilen oeps zeker omdat hij zo duidelijk ergens nog steeds die held wil zijn awh

    “Bo?” vraag ik zachtjes. Mijn stem trilt en hapert, en als ik wat chocola uit mijn mondhoek veeg, merk ik dat ook mijn hand trilt. “Het is niet onze schuld. Wat we straks in de arena allemaal doen, bedoel ik. Het is niet omdat wij slecht zijn, toch?

    Deze breekt echt mijn hart awh die "toch?" gosh Chris lieverd je bent niet slecht

    “Ik zie, ik zie, wat jij niet ziet,” zegt hij,

    Hé verdorie met Bo wel?xDNee maar awh ohmygosh dit is zo adorable awh het is zó super precious en adorable en mijnhemel ik ga even huilen ohgosh wat een cuties en ze verdienen zoveel beter shit awh

    3 weken geleden
    • Samanthablaze

      Well hij heeft de chocola ook gewoon echt nodig. En het valt op want Chris is een open boek en een emotioneel wrak dus dan zijn mensen die hem mogen van u ok buddy? Hier is chocola om je op te vrolijken
      En hoewel zijn vader kinda rude was, had hij wel gelijk want oké leuk dat je een held wil zijn en dat moet je ook vooral doen maar niet dit, dit is niet heldhaftig, het is geen behulpzame reactie om jezelf uit een boom te laten vallen als je iemand anders ziet vallen mijn hemel. En zeker omdat Chris echt gewoon niet nadenkt, niet eens probeert zichzelf op te vangen op een fatsoenlijke manier en dus iets breekt. Het was zijn instinct om iets te doen, alleen was dat iets veel te roekeloos, hoe goed het ook bedoeld was
      Hij twijfelt nu al want hij weet dat hij Adey écht wat wilde doen en hij komt tot de conclusie dat het iemand pijn willen doen betekent dat hij geen goed mens is
      Well Bo vroeg het niet, hij begon gewoonxD

      3 weken geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen