Ik loop door de achterafstraatjes van Kadedorp. Nauw achterafstraatjes, dat bestaat eigenlijk niet op Moja. Het doel is immers om voor iedereen een zo goedmogelijk land te creëren. In de achterafstraatjes staan de huizen dichter op elkaar en is er minder groen, maar niet zo dicht als ik heb gehoord dat op het vaste land is. Blijkbaar leeft men in grote gebouwen met z’n allen onder een dak. Ik kan het me haast niet voorstellen, maar op school worden er foto’s van vertoond.
Wat je ook op die foto’s kan zien is dat er amper nog natuur is, en de natuur die je bij de mensen in huis denkt te zien is van plastic.
Ergens verderop hoor ik dat iemand mijn naam roept, “Aurora!” Ik kijk om me heen, op een afstand zwaait er iemand naar me. Als ik nogmaals kijk zie ik dat het Marvin is. Marvin is een jongen die ik al heel lang ken. Hoe lang weet ik niet, maar wel zolang dat we elkaar bijna beter kennen dan onszelf. We zijn ongeveer even oud. Hij is twee maanden jonger dan ik. Ik houd stil zodat hij mij kan inhalen. Dat had ik niet eens hoeven doen, door het beenlengteverschil had hij mij toch wel ingehaald. Met mijn korte benen loop ik nou eenmaal niet zo snel.
Op het moment dat Marvin naast me loopt vraagt hij “ben jij ook op weg naar het grote onafhankelijkheidsfeest?”
Ik foeter mijzelf binnensmonds uit. “Oh, wat erg” zeg ik gekweld. “Ik ben het helemaal vergeten.”
Vandaag is het exact tweehonderd jaar geleden dat Moja volledig werd losgekoppeld van de rest van het vaste land. In Die tijd was Moja nog een soort proeftuin om te kijken of experimentele projecten echt haalbaar zouden zijn op grote schaal. Het eerste project was het maken van een land dat volledig zelfvoorzienend is. Dat experiment is geslaagd. Vanwege de geweldige werking is er geprobeerd nog meer zelf te ontwikkelen. Op die manier is het de wetenschappers van Moja onder andere gelukt om van een zoutwatermeer half een zoet- zoutwatermeer te maken. Uit de chemische reactie van het zoet- en het zoutwater is het gelukt om elektriciteit op te wekken. Doordat het meer in een hele grote batterij is veranderd hoeft de oude lawaaierige waterkrachtcentrale niet meer gebruikt te worden. Moja zou Moja niet zijn als ze niet de centrale snel zouden demonteren, en de materialen zouden hergebruiken. De materialen van de centrale zijn gestoken in de ontwikkeling van een nieuw schoolsysteem. Wat dat systeem precies inhoud weten alleen de wetenschappers.
Wat iedereen wel weet, is dat dit nieuwe systeem hard nodig was. Bij de eerste toelating voor de bewoners was er wel een selectie geweest op de kwaliteiten van de bewoners. Alleen naar een heel aantal generaties met maar een kleine genenpool, zijn de expertises steeds verder naar elkaar gegroeid, waardoor sommige beroepen te lastig zijn geworden.
Met het nieuwe systeem zou dat opgelost zijn. Dat is nog niet zeker, het wordt pas sinds zeventien jaar toegepast, en de effectiviteit wordt pas na meer dan achttien jaar duidelijk. Marvin en ik vallen net binnen het oude systeem. De werkzaamheid van het nieuwe systeem moet in de komende jaren dus gaan blijken. Maar aangezien de wetenschappers er vertrouwen in hebben, heb ik dat ook. Tenslotte gaat alles dat de wetenschappers ontwikkelen goed.
Marvin Schut zijn hoofd, en vraagt “hoe kan je het onafhankelijkheidsfeest? nu vergeten zijn. Overal in de stad hangen aanplakbiljetten om alle activiteiten voor tweehonderd jaar Moja aan te prijzen?” Ik haal mijn schouders op. “Misschien heb ik te veel aan mijn hoofd”.
“Ja, want je bent zo druk bezet”, zegt hij terwijl hij met zijn ogen rolt.
Een beetje geïrriteerd snauw ik hem toe, “dat jij zo jong bent dat je nog niet bezig hoeft te zijn met een baan kiezen, ik moet dat dus nu wel gaan doen.” Uit het niets komt er een moedeloos gevoel over mij heen, “over twee maanden moet ik al een baan hebben, en ik heb nog geen idee wat geschikt voor mij zou zijn.”
Deze emotionele uitbarsting had Marvin niet van mij verwacht, normaal ben ik emotioneel stabiel. Hij deinst eerst bij mij vandaan. Maar zodra mijn irritatie wegebt slaat hij een arm om mij heen en lopen we zo een stuk verder. Langzaam komen we in de bredere straten van het centrum. Die uiteindelijk uitkomen op het hard van het centrum, een heel groot park. In het park dat normaal heel rustig is staan er nu overal marktkraampjes. Om me een beetje op te beuren neemt Marvin mij mee naar een kraampje waar ze de beste chocoladetaart verkopen op het hele eiland. Dat is ook weer zo’n uitvinding van de wetenschappers hier. Op het vasteland maken ze gebruik van vruchten van planten die op gigantische akkers groeien en waar heel veel water en andere brandstof voor nodig is om te vervaardigen. Hier worden de vruchten nog steeds gebruikt om chocolade te maken, alleen hebben wij hier geen grote akkers meer voor nodig, maar worden ze in het lab gekweekt. Op die manier kunnen we veel effectiever omgaan met de grond en andere middelen die we hebben.
Met ons stuk taart op een bordje van herbruikbaar hout lopen we verder over de markt.
Tenslotte komt de markt uit op de kade waar tweehonderd jaar geleden Moja werd losgekoppeld van het vasteland. Op de biljetten stond dat hier iets plaats zou gaan vinden.
Dus daar wachten Marvin en ik tijdens het eten van onze chocoladetaart op.

Reacties (1)

  • bels

    Chocoladetaart..... shit! Daar heb ik nu dus zin in.

    3 weken geleden
    • Deparnieux

      Graag gedaan. Overigens ik ook tijdens het schrijven.

      3 weken geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen