Bill POV.

Wanneer we de kamer weer hebben verlaten begint Tom ineens te huilen. "Hey, Tomi," zeg ik en ik hurk voor hem neer.

"Wat als ik nooit meer kan lopen? Wat als ik voor altijd een last blijf?" Vraagt Tom snikkend.

"Maar Tom, je bent geen last. Zo zie ik het althans niet. We hebben gewoon geduld nodig. We moeten blij zijn dat je armen zo'n goede vooruitgang maken, want als dat doorzet kan je in ieder geval ons kindje in je armen houden wanneer hij of zij geboren is," zeg ik en ik veeg liefdevol z'n tranen weg.

"Breng me naar een revalidatiekliniek. Dan hoef je niet meer om mij te denken," zegt Tom.

"Tom, en nu houd je op! Ik houd van jou en heb jou maar al te graag bij me!" Roep ik streng naar hem en hij kijkt mij met grote ogen aan.

"Sorry, ik, het lijkt me fijn als mijn armen op tijd goed genoeg zijn," zegt Tom dan en ik knik waarna ik weer recht ga staan zodat we naar mijn vader kunnen.

"Pap, we kunnen naar huis," zeg ik en met mijn ogen laat ik mijn vader weten dat hij nu beter niet kan vragen hoe het was. Niet nu Tom er zo emotioneel onder is. Ik vertel het hem straks wel zonder Tom in de buurt.

Reacties?

Reacties (1)

  • Luckey

    Dat lijkt me nu ook wel het beste
    Arme Tom het komt goed

    3 weken geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen