Zodra de deur van de trainingszaal achter Bo dicht valt, is het afschuwelijk stil in de eetzaal, waar ik samen met de laatste paar andere tributen wacht tot het mijn beurt is. Gelukkig duurt dat nog maar maximaal een half uur, maar dat is nog altijd een half uur langer dan ik graag zou willen.

Jamaia, Bo’s kleine districtsgenote, zit alleen aan een tafel, duidelijk nerveus, terwijl het duo uit District 12 wel bij elkaar zit, maar zonder een woord te wisselen. Het meisje, Dahlia, heb ik denk ik überhaupt nog niets horen zeggen in de afgelopen dagen, en het jongetje, Alan, zit er net als een paar dagen geleden tijdens de trainingen weer uit alsof hij ieder moment uit kan barsten in gejammer en gesnik. Het zijn niet echt mensen waar ik echt een gesprek mee zou kunnen voeren, maar de laatste andere aanwezige is dat nog veel minder: Ada.

Mijn districtsgenote zit zo ver van me af als de beperkte ruimte van de zaal toelaat en staart in doodse stilte naar de tafel voor haar. Dan richt ze ineens haar hoofd op, alsof ze mijn blik kon voelen, en werpt me een hatelijke blik toe.

Meteen voel ik de neiging om op te staan en iets tegen haar te schreeuwen, maar als ik me Celeses raad herinner, blijf ik nors zitten en geef haar alleen maar een net zo nijdige blik terug. Zij is het probleem hier, en ik ga er niet mijn probleem van maken. Ik heb er al wel genoeg. Ik staar stug terug, tot ze haar boze blik afwendt en ik triomfantelijk achterover kan leunen op mijn stoel, totdat het eindelijk mijn beurt is.

Meteen als ik de zaal binnenloop en de spelmakers zie, weet ik dat het helemaal mis zit. Zoals Luna al voorspelt had, zijn de mannen en vrouwen die over mijn lot gaan beslissen na een dag van trainingen beoordelen verre van sober, en aanzienlijk meer geïnteresseerd in hun buffet en wijn dan in de tribuut die binnenkomt, zelfs al ben ik die tribuut in kwestie. Slechts een handjevol spelmakers lijkt me überhaupt op te merken, en zelfs zij lijken niet bijzonder geïnteresseerd te zijn in wat ik ze ga laten zien - niet dat ikzelf echt weet wat dat gaat zijn.

Als ik een cijfer wil halen dat me in ieder geval een paar sponsoren op kan leveren, moet ik de aandacht hebben, ook al is het maar voor heel even. Een kort moment kan genoeg zijn om ze eraan te helpen herinneren dat ik familie ben van een overlever, en dat ik zelf zonder twijfel die potentie ook bezit. Gelukkig zijn mensen afleiden, luidruchtig zijn en de aandacht op mij focussen volgens mijn mentor op school zo’n beetje de enige dingen waar ik - naast Latijn en biologie - echt aanleg voor lijk te hebben.

Ik loop naar het zwaardenrek en zoek een licht exemplaar uit, wat nog steeds onwennig aanvoelt in mijn hand als ik er een paar keer mee probeer te draaien, maar in ieder geval een stuk beter is dan de grote, zware slagzwaarden of de bijlen. Dan zet ik een oude simulatie klaar, zodat ik meteen kan beginnen als ik eenmaal de aandacht heb, en loop naar het onderdeel met de messen toe. Snel laat ik mijn blik over de wapens glijden, en kies dan een van de kleinste exemplaren uit en verberg het wapen in mijn mouw, waarna ik een andere met schede en al aan mijn schoen vastmaak. Eigenlijk komt het alleen maar goed uit dat er niemand naar me kijkt: het verrassingselement is de reden dat dit kan werken. Ze mogen dan wel eens eerder gezien hebben dat iemand een mes meenam naar een man-tot-man-gevecht, er is nooit gezegd dat het niet ook zou kunnen werken in een zwaardgevecht, en vandaag ga ik bewijzen dat dat misschien niet eerlijk is, maar wel effectief.

Even kijk ik op, naar de loge van de spelmakers, om te controleren of ze zich niet toevallig net gerealiseerd hebben wie ze voor zich hebben en inmiddels geïnteresseerd aan het kijken zijn. Maar als ik mijn blik over de groep laat gaan, lijkt inmiddels zelfs een deel van de mensen die me hadden opgemerkt me de rug toegekeerd te hebben. Als het zo moet, prima. Tijd voor problemen.

Snel loop ik terug naar het rek met de zwaarden, zoek oogcontact met een van de weinige mensen die zijn blik op mij gericht heeft, en geef dan een harde trap tegen het rek. Het is minder effectief en een heel stuk minder cool en luidruchtig dan ik gehoopt had: het rek wankelt, maar blijft staan. Grimmig klem ik mijn kaken op elkaar, en geef het ding een tweede, hardere trap. Deze keer helt het rek over, en in een onweer van metaal tegen metaal en steen, regenen de zwaarden met een hels kabaal op de grond.

Het heeft precies het gewenste effect, voor nu. De spelmakers kijken geschrokken op, terwijl hun gesprekken stilvallen. Zelfs een man die er net ontzettend dronken uitzag, lijkt er spontaan weer wakker uit te zien, nu hij verwilderd om zich heen kijkt. Een vrouw kijkt een beetje beteuterd naar een stukje taart, dat ze van schrik heeft laten vallen, maar richt dan net als de rest haar blik op mij. Stap één is geslaagd: ik heb de aandacht. Nu is het tijd om mezelf voor heel Panem te bewijzen.

Voor ik de aandacht weer kwijtraak, start ik de simulatie, grijp mijn zwaard stevig beet en storm op de eerste tribuut af. In mijn hoofd zag ik het voor me als een perfecte, nette aanval, een vonkenregen als de wapens elkaar zouden raken, waarna ik de simulatie simpelweg zou pootje haken en onderuit zou trekken. De simulatie van het meisje reageert echter snel, veel sneller dan verwacht, en gooit haar drietand in een soepele, maar harde beweging mijn kant op. Snel duik ik opzij, maar het hologram van het wapen schampt langs mijn arm en geeft me een kleine schok, voordat het oplost in het niets en verdwijnt. Het meisje, dat nu ongewapend is, lijkt echter niet echt van haar stuk gebracht: ze balt haar vuisten, en neemt een verdedigende positie in. De zelfverzekerde glimlach op haar gezicht laat een rilling door me heen trekken, als ik me besef hoe écht de simulatie is. Het was anders in de eerdere simulaties die ik gezien en gedaan heb, met tributen die ik herkende uit oude Spelen. De simulatie die ik nu gekozen heb, is echter een stuk ouder. Het meisje tegenover me is al jaren dood, en toch staat ze voor me in een spookachtig blauwe gloed om zich heen, maar een blik die verraad dat dit iemands dochter, zus, vriendin was.

Een dochter, zus, vriendin die al decennia dood is, en niet door mij. Ik storm op het meisje af en haal met mijn zwaard naar haar uit. Het meisje kijkt geschrokken omlaag, naar de plek waar mijn zwaard contact maakt met haar maag, en lost dan op in het niets. Het eerste duel is voor mij.

Ik krijg geen kans om op adem te komen. Op het moment dat ik achteruit stap, mijn zwaard ophef en om me heen kijk naar de volgende simulatie, voel ik een schok door mijn rug gaan. Als ik me omdraai, zie ik een jongen staan, met een dolk in zijn hand en een vastberaden blik in zijn ogen. Snel laat ik mijn zwaard neerkomen, zijn kant op, maar hij stapt soepel achteruit, draait om me heen alsof het niet meer is dan een dans en haalt opnieuw naar me uit, waardoor ik niet anders kan dan achteruit wankelen. De jongen glimlacht, alsof hij een oude vriend is, voordat hij opnieuw in de aanval gaat. De bewegingen zijn sierlijk, niet die van een gevecht, maar zijn dolk verraad het tegendeel. Beschermend hef ik mijn zwaard weer op, sla de dolk uit zijn hand en stoot met de achterkant van mijn zwaard hard tegen zijn schedel aan. Met het afschuwelijke gekraak van brekend bot, lost de jongen op in het niets.

De derde simulatie die verschijnt is wederom een meisje, in een arena-outfit die zo ver gescheurd is, dat ze net zo goed niets aan had kunnen doen. Maar het meisje doet niets - ze lijkt zelfs geen wapen in haar handen te hebben. Op het moment dat ik me besef dat dit niet om haar gaat, verdwijnt ze, en voel ik hoe mijn zwaardarm lijkt te bevriezen. Als ik geschrokken opkijk, zie ik dat een andere tribuut, met de uiterlijke kenmerken van mijn eigen thuisdistrict, haar hand stevig om mijn pols geklemd houdt. Ik voel hoe mijn arm naar achteren gedraaid wordt, terwijl de zachte schokken door mijn trainingspak zoemen als het teken dat ik hier in een echt gevecht verwondingen aan over zou houden. Het zwaard glipt tussen mijn vingers door en klettert op de grond, en het volgende moment voel ik nog een schok door me heen gaan, als de simulatie haar andere vuist tegen mijn kaak plant.

Gelukkig neem ik messen mee naar een zwaardgevecht.

Snel geef ik de simulatie een knietje, waardoor de greep om mijn arm verdwijnt. In de seconde die het meisje - een oude winnares, besef ik me, als ik de kille, vastberaden blik herken - nodig heeft om zich te herpakken, heb ik het mes uit mijn mouw in mijn hand laten glijden. Het wapen glimt even in het licht van de tl-buizen, maar maakt dan contact met de simulatie en de tribuut verdwijnt. De blauwe gloed is weg, en het is alleen nog maar ik en mijn wapens. Ik heb het gehaald.

Ik draai me om en steek triomfantelijk mijn mes in de lucht, met een triomfantelijke grijns op mijn gezicht. Maar terwijl ik nog in mijn overwinningspose sta, buiten adem en licht in mijn hoofd door de adrenaline, valt mijn blik op de loge met de spelmakers. Meteen betrekt mijn gezicht. Want slechts een stuk of vier van hen heeft nog steeds zijn blik op mij gericht.

Reacties (3)

  • Megaeraaa

    De simulatie van het meisje reageert echter snel, veel sneller dan verwacht, en gooit haar drietand in een soepele, maar harde beweging mijn kant op.
    Is dit Mystee? Zeg dat dit Mystee is!

    CATHY EN KATE!!!!

    4 weken geleden
    • Samanthablaze

      Ik ga dit noch bevestigen noch ontkennen

      4 weken geleden
  • Incidium

    Dus als Chris zich van zijn beste kant moet laten zien, gaat hij voor zwaardvechten en messen meenemen, wat hij zelf ziet als oneerlijk of oneervol ofzo. En dat na een discussie over dat hij graag de held uithangt. Mhm interesting.
    Chris verdient meer chocola tho. Misschien kan hij het van de spelmakers jatten? Zij letten toch niet op hem:D

    4 weken geleden
    • Samanthablaze

      Well de Spelen zijn niet helemaal bedoeld voor eerlijk vechten, whoops. Chris zou het liefste een super cool 1-op-1-zwaardduel houden maar Adey heeft zijn trots gekrenkt dus hij durft niet meer helemaal stoer te gaan doen. Dus dan maar medium oneerlijk vechten en een mes meenemen, in de hoop dat de spelmakers de tactiek zien en een mooi mes neerleggen bij de Hoorn
      Oh definitly. Hopen dat hij de weddenschap wint en Jade en Day chocoladekoekjes geven
      Hoewel van de spelmakers stelen ook als een interessant plan klinkt

      4 weken geleden
  • Duendes

    en aanzienlijk meer geïnteresseerd in hun buffet en wijn dan in de tribuut die binnenkomt, zelfs al ben ik die tribuut in kwestie.

    Chris doet gelukkig niet aan valse bescheidenheid ofzo gosh love him

    zijn mensen afleiden, luidruchtig zijn en de aandacht op mij focussen

    Omg Chris daar ben ik ook goed in yes twins:D

    Het is minder effectief en een heel stuk minder cool en luidruchtig dan ik gehoopt had: het rek wankelt, maar blijft staan.

    HAHAHAHA NEEE

    Een vrouw kijkt een beetje beteuterd naar een stukje taart, dat ze van schrik heeft laten vallen, maar richt dan net als de rest haar blik op mij.

    MOOOD

    Ohmygosh de stimulatie aahhhh i love this ohmygosh iconic YES HET IS ZO NICE en awhh arme Chris ze hebben alleen gemist dat je gestompt werd door een simulatie dus opzich best voordelig buddy

    1 maand geleden
    • Samanthablaze

      Chris weet denkt dat hij cool is
      Ja maar jij bent een heel stuk minder obnoxious
      Ze hebben ook gemist hoe hij cool deed met een mes en eh de simulatie wle versloeg dus dat is kinda jammer

      1 maand geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen