Nadat het gesprek een andere wending heeft genomen glip ik weg en ga ik opzoek naar Marvin. Marvin kan ik nergens vinden, maar wel Sara, zij heeft mij nog niet gezien. Sara ken ik niet zo lang als Marvin, maar toch ook wel al vijf jaar. Op het moment dat ik haar van achter nader, en ik een hand op haar schouder leg schrikt ze zich dood, en draait ze zich snel om. “Hey Aurora, hoe gaat het met je?” Vraagt ze een beetje verbaast. Normaal is Sara niet zo schrikachtig.
Ik moet om haar schrikreactie lachen. Op haar vraag antwoord ik dat het met mij goed gaat. Als ik over haar schouder kijk zie ik een onbekende jongen staan. Ik trek mij wenkbrauw op en vraag aan haar, “stel je me niet aan je vriend voor?” Sara moet blozen, en stelt me voor aan Thomas. Thomas blijkt een stagiaire te zijn bij het nieuwe schoolsysteem. Ze hebben elkaar leren kennen toen Sara zich ging oriënteren op een baan. Voor haar begint de tijd namelijk ook te dringen. Hier op Moja zijn ze heel streng, je moet voor je negentiende een baan vinden. Als je dat niet lukt, krijg je er een toegewezen, maar dat zijn altijd de impopulaire baantjes die niemand wil. Om die rede is iedereen er ook zo opgebrand om op tijd een baan te vinden.
Sara heeft blijkbaar interesse om bij het onderzoek naar het nieuwe schoolsysteem te gaan werken. Misschien zou dat ook wel iets voor mij kunnen zijn, alleen heb ik waarschijnlijk te lage cijfers voor de competentie “onderzoek” gehaald bij de eind toetsen. En om bij de wetenschappers te kunnen gaan werken wordt er een heel hoog niveau van je verwacht.
Het enige baantje wat ik binnen de afdeling wetenschap zou kunnen krijgen is het schoonmaken van de laboratoria. En dat is juist een van die impopulaire banen. Het liefst wil ik echt iets bijdragen aan het leven op Moja.
Na een tijdje met Sara en Thomas over koetjes en kalfjes te hebben gepraat loop ik verder over de markt. Bij een kraampje waar je met een luchtdrukgeweer op blikjes kan schieten zie ik Marvin met zijn grote broer staan. Marvins broer, Tygo, doet voor hoe je er mee moet schieten. Zodra hij alle vijf blikjes heeft omgeschoten geeft hij het geweer aan Marvin, en laat hij hem het proberen.
Op een afstandje blijf ik hem observeren. Ik zie hoe hij langs de kolf naar zijn eerste doel kijkt, inademt en de trekker overhaalt. Marvin had de terugslag van het geweer niet verwacht en raakt daardoor bijna de kraamhouder. Op dat moment verschijn ik naast hem en zeg, “moord is verboden op Moja, dat weet je hé.”
Hij werpt mij een chagrijnige blik toe en geeft het geweer aan mij. “Doe jij het maar voor, als je het zo goed weet.”
Lachend schut ik mijn hoofd, leg aan en schiet. Ik ben al iets meer bedacht op de terugslag, maar het gaat alsnog bij mij bijna mis. Het plasticballetje schampt een blikje, maar gaat niet om.
Triomfantelijk kijk ik Marvin aan. Grappend haalt hij zijn neus op en loopt door. Het geweer geef ik terug aan de eigenaar, geef wat geld aan hem en ren achter Marvin aan.
Samen met Tygo halen wij een drankje en gaan dat op een van de vele bankjes in het park nuttigen.
Tygo vraagt nieuwsgierig, “en Aurora, weet jij al waar je wil gaan werken?” Het moedeloze gevoel van eerder vandaag dreigt me weer te overvallen. Ik weet het nog net weg te drukken.
Een beetje onverschillig antwoord ik, “nee, daar ben ik nog niet echt mee bezig.” Beiden broers kijken me een beetje verbaast aan. Marvin weet wel beter, hij weet immers hoe ik vanmorgen nog bijna instortte. Tygo klinkt een beetje bezorgt als hij vraagt, “hoe oud ben je inmiddels?”
“Achttien en tien maanden” antwoord ik. “Ik wil mij er niet mee bemoeien, maar dan wordt het echt wel tijd om ernaar te gaan kijken”, zegt hij.
“Zelf was ik ook zo laat met een keuze maken. Toen heb ik heel veel aan een keuzetest gehad.”
Marvin mengt zich in het gesprek, “dat was toch helemaal in Luno?”
Luno is de andere grote stad op Moja, helemaal aan de andere kant van het eiland.
Tygo Lijkt er een beetje ongemakkelijk van te worden. “Toch”, drinkt Marvin aan.
“Ja”, dat klopt. “Als je het zou willen kan ik je met die mensen in contact brengen Aurora.”
Ik ga graag in op het voorstel van Tygo, “ik denk dat het wel nodig is. Zelf ga ik er niet uit komen.”
“Ik moet nu gaan, maar ik stuur je de gegevens van die mensen.”
Marvin en ik steken onze hand op terwijl hij wegloopt.

Reacties (1)

  • bels

    Moja , voor je 19e een baan... anders krijg je hem toegewezen...

    Nope ik bedankt *hihi*

    3 weken geleden
    • Deparnieux

      Ja ik vind het ook wel een harde deadline van Moja. Vraag me ook af wie zo iets heeft verzonnen. Het is best heftig om op zo’n jonge leeftijd al te moeten beslissen over wat je voor de rest wil gaan doen.

      3 weken geleden
    • bels

      Ik zou heel snel verhuizen..

      3 weken geleden
    • Deparnieux

      Je moet even het juiste hoofdstuk twee lezen. Dit moet hoofdstuk 3 zijn, 😬.

      3 weken geleden
    • bels

      Ah heel goed, ik miste dus wel een stuk na de chocolade taart ;p

      3 weken geleden
    • Deparnieux

      Ja dat klopt 😬. Het viel mij op door je reactie over verhuizen... anders had ik het niet door gehad.

      3 weken geleden
    • bels

      Nog een rede waarom reacties geven belangrijk is:)

      3 weken geleden
    • Deparnieux

      Precies. En het is ook gewoon Leuk.

      3 weken geleden
    • bels

      Zeker waar! Ik ben dol op reacties geven of krijgen

      3 weken geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen