Excuses, dit is het juiste hoofdstuk twee. Het andere moet hoofdstuk 3 zijn.



Op de kade waar tweehonderd jaar geleden het podium stond is weer een podium gebouwd.
Om 14:15 beklimmen elf mensen de trap naar het podium.
Marvin Fluistert zodra hij ze op het podium ziet verschijnen tegen mij, “elf, dat was toch ook het aantal dat bij de afkoppeling op het podium stond?” Ik moet moeite doen om over de menigte heen te kijken, maar dan zie ik ze ook. Ik Fluister terug, “ja, en als ik zo kijk zijn de mensen die er staan ook van de leeftijd van de wijsgeren van toen.”
Om precies 14:17 maakt een vrouw zich los uit de groep en loopt naar voren. Zij begint te spreken, “exact tweehonderd jaar geleden stonden onze voorouders hier om Moja los te koppelen van het vasteland.” De mensen op de kade applaudisseren. “Toen we werden losgekoppeld bestond er officieel geen mogelijkheid om goederen te vervoeren. Echter hadden we tot nu nog steeds contact met het vasteland. Het water dat onze kusten beroerd is hetzelfde water als de kusten van alle andere landen beroerd. Na tweehonderd jaar ontwikkelen hebben onze wetenschappers het voor elkaar gekregen om een speciale barrière, op te richten waar niets zonder onze toestemming doorheen kan.
Graag zouden we dit nieuwe hoogtepunt van Moja combineren met het hoogtepunt van tweehonderd jaar geleden. Waar onze voorouders twee kabels doorhakte, willen wij twee kabels aan elkaar maken. Met de knoop die dan wordt gelegd wordt Moja definitief afgesloten van de rest van de wereld. En kunnen we laten zien dat het echt mogelijk is om volledig onafhankelijk te leven”.
Bij de boodschap dat het zonder toestemming helemaal niet meer mogelijk is om Moja te verlaten trekt er toch een huivering door de menigte. Ik heb nog nooit van iemand gehoord die Moja zou willen verlaten, en ik kan me ook niet voorstellen waarom iemand dat zou willen, maar nu het helemaal niet meer mogelijk gaat zijn werkt dat toch heel beklemmend.
De vrouw op het podium gaat door, “de verre kleinkinderen van Steph en Roth treedt naar voren”.
De twee vrouwen die naar voren komen hebben beiden een touw vast. De eerste vrouw verteld, “op dit moment is het niet te zien, maar hier voor ons is er nog een openstuk zee. De rest van Moja is al afgesloten. De barrière, is niet te zien, maar hij is er echt. Oké het is zover bindt de kabels aan elkaar, en sluit daarmee Moja definitief af van de buitenwereld.”
Er is heel even een rare weerspiegeling van het zonlicht te zien als de vrouwen de twee stukken van de barrière naar elkaar toe trekken, en ze de kabels aan elkaar verbinden, maar dan is het ook direct weg.
“De wetenschappers hebben een knap staaltje werk geleverd. De golfslag blijft namelijk gewoon bestaan.”
Plichtsgetrouw juicht de menigte, maar het gaat niet heel enthousiast.
Nu het officiële moment voorbij is valt de groep mensen uit een. Marvin en ik willen net verderlopen, als we nog een kleiner gesprek horen. Ik geef richting Marvin aan dat hij even moet doorlopen. Zelf glip ik de menigte weer in. Daar staan de elf mensen van het podium te praten met wat andere. Eén van die andere herken ik als een van de wetenschappers die het nieuwe schoolsysteem heeft ontworpen. Hij heeft pasgeleden op tv een verslag gedaan over dat de eerste resultaten nu bijna klaar zijn. Het was toen bijzonder dat er iets over werd gezegd, omdat er in de jaren daarvoor nooit over werd gesproken. Ik wil alweer doorlopen, maar op dat moment hoor ik iets over zwangerschap en het nieuwe systeem. Op het moment dat ze door hebben dat ik sta te luistervinken valt het gesprek stil en gaat het snel ergens anders over. Hier wil ik meer van weten.

Reacties (1)

  • bels

    o dit klinkt als een verschrikkelijke plek!

    4 weken geleden
    • Deparnieux

      Ja, dat vinden/vondehn de mensen die er wonen niet.

      4 weken geleden
    • bels

      Haha nou ik bedank:)

      4 weken geleden
    • Deparnieux

      En hoh, er is goede chocoladetaart🍰

      4 weken geleden
    • bels

      ja dat is waar!

      4 weken geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen