Bill POV.

Ik ben inmiddels al een week bij mijn moeder. Ik voel dat ik er eigenlijk nog niet klaar voor ben om over een week alweer terug te gaan, maar ik moet wel. Ik kan hier wel schetsen maken, maar alle stoffen die ik nodig heb om iets in elkaar te zetten liggen daar en ook al bestel ik daar natuurlijk regelmatig stoffen en zou ik dat hier ook kunnen doen, echt praktisch is het niet.

Ook heeft Tom mij meerdere keren proberen te bellen, maar ik ben geen enkele keer in de verleiding gekomen om op te nemen. Dat moet ik ook niet doen, want Tom moet maar merken dat hij te ver is gegaan. Ik snap dat hij weer naar Nicole terug wil, nu ze toch blijft leven, maar hoe hij reageerde op mijn zwangerschap, dat kon echt niet. Voor mij is het kindje al echt genoeg dat ik alleen maar kan gruwelen bij het idee om het kindje te verliezen.

Wanneer mijn telefoon weer gaat zie ik het huisnummer van Tom tevoorschijn komen. Even twijfel ik of ik wel moet openen, want wat als het Tom is die het eens zo probeert? Alleen aan de andere kant, als het wel echt Shelley is zou het lullig zijn om niet op te nemen. "Met Bill," zeg ik daarom.

"Billy!" Hoor ik de stem van Shelley gelijk roepen.

"Hey lieverd. Hoe gaat het?" Vraag ik.

"Ik ben blij dat mama weer wakker is, maar ik mis jou Billy. Wanneer kom je terug?" Vraagt ze.

"Ik, ehm, ik weet het niet," zeg ik zachtjes.

"Oh, maar Gretha mist jou ook Billy," zegt Shelley en ik voel een brok in mijn keel.

"Ik mis jullie ook," zeg ik zachtjes. Er moet een oplossing komen, want ik wil de meiden geen pijn doen, maar met Tom spreken, daar ben ik ook nog niet klaar voor.

Reacties?

Reacties (1)

  • Luckey

    Ahw
    Gelukkig nam die nu wel op
    Hoop dat ze een oplossing vinden

    3 weken geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen