“Chris.” Mijn zus zet een paar stappen mijn kant op, maar blijft dan staan. Alles aan haar toon begint woedend en ijskoud, maar haar stem trilt en slaat dan over, als ze verder praat. “Waar heb je in hemelsnaam gezeten? Je kunt niet zomaar een hele dag verdwijnen, ik- Mijn hemel, je bent een stomme idioot, weet je dat?”

“Ik was bij Daniel,” probeer ik mezelf te verdedigen, maar ik weet meteen dat ik alles alleen maar erger maak. Toch blijf ik praten. “En daarvoor was ik gewoon bij de privésessies, die overigens verschrikkelijk gingen. Ik ben er speciaal vroeg mijn bed voor uitgekomen en heb de hele middag geprobeerd te zorgen dat mensen me niet haten, zodat ze me niet vermoorden in de Spelen, en vervolgens stond ik gewoon tegen een hele club oude zakken die me ofwel niet eens gezien hebben, ofwel me bloedirritant vinden en die dus hun best gaan doen om te zorgen dat niemand me zal steunen. Fijn dat je ernaar vraagt.”

“Daar gaat dit helemaal niet om en dat weet je best,” snauwt ze me toe, en ze heeft gelijk. “Dit doe je nou altijd. Ik heb bijna zestien jaar van mijn leven met jou doorgebracht. Denk je nou echt dat ik het niet doorheb als je me probeert te ontwijken en negeren?” Ze schudt haar hoofd en veegt snel haar wang af. “Ik probeer je te helpen, klootzak, want ik wil niet dat jij straks doodgaat.”

“En dat doe je dan maar door me voor schut te zetten waar mijn bondgenoot bij is?” Alles wat ik niet had willen zeggen, flap ik er in één keer uit. “Want oh, het gaat me absoluut helpen als mijn bondgenoot denkt dat ik een sukkel ben. Dat maakt de samenwerking vast een heel stuk makkelijker. Hij komt zo nog sneller tot de conclusie dat hij me liever kwijt dan rijk is. Nou, echt een manier om een goede mentor te zijn, ontzettend bedankt.” Ondanks Celeses adviezen, zeg ik precies de dingen waarvan ik weet dat ze Luna pijn zullen doen. Als ik zie hoe de emoties haar overnemen, voel ik alleen maar een afschuwelijk soort tevredenheid.

“Ik probeer je te helpen,” herhaalt ze bits. “Maar helaas ben je trotser dan het Capitool rijk is, dus valt er niet door te dringen in die dikke schedel van je zonder je te confronteren met het feit dat je eigenlijk gewoon een zielige idioot bent die alleen maar denkt dat hij heel stoer is. Dus het spijt me zeer dat ik je voor schut heb gezet bij je vriendje, maar dat was niet nodig geweest als je gewoon voor één keer naar me zou luisteren.”

“Waarom zou ik naar jou luisteren? Je kraamt alleen maar onzin en leugens uit.” Mijn stem is ineens een stuk zachter, maar ook een stuk dreigender, kwader. Ze denkt dat ze precies weet hoe alles zit en legt de schuld bij mij neer, maar ze heeft het mis. Ze heeft geen enkel idee van hoe ze me écht zou kunnen helpen, en ze snapt niets van hoe een bondgenootschap hoort te werken - al haar bondgenoten zijn immers doodgegaan, zonder dat zij ook maar één poging gedaan heeft hen te beschermen. Het feit dat ik wél van plan ben om zo lang mogelijk samen met Day voor de overwinning te gaan, in een samenwerking waar we allebei iets aan hebben, zorgt er schijnbaar alleen maar voor dat Luna denkt dat er meer is. Dat is niet mijn probleem. Het maakt haar alleen maar een hypocriete betweter, die een zo vertroebelde visie van de werkelijkheid heeft, dat ze belachelijke conclusies gaat trekken. Het is niet mijn schuld dat zij niet weet wat het verschil is tussen een bondgenootschap en een relatie, omdat ze zelf geen van beide ooit echt gehad heeft en niet helder genoeg kan nadenken om de overduidelijke verschillen zelf te zien. “Denk je nou werkelijk dat je een expert bent op het gebied van de Hongerspelen, omdat je het toevallig overleeft hebt doordat een of andere dieptrieste, overspelige jongen in een ravijn sprong? Want dan ben je nog veel arroganter dan in dacht.”

“Ik wéét dat ik geen expert ben,” schreeuwt ze terug, maar haar stem slaat over en gaat over op een half gesnik, terwijl ze kwaad haar gezicht afveegt en me razend maar gekwetst aankijkt. “Ik ben niet degene die had moeten overleven en al helemaal niet degene die mentor zou moeten zijn, maar wat moet ik dan? Gewoon toekijken hoe mijn broer alles in zijn eentje probeert te doen en doodgaat omdat hij veel te veel vertrouwen heeft in zijn eigen vaardigheden en geen idee heeft wat hem écht te wachten staat? Dat kan ik niet, Christian, en dat weet je best.”

“Als je niet weet wat je doet, kun je beter gewoon helemaal niets meer zeggen,” snauw ik terug, maar ook mijn stem trilt, als ik me ergens diep van binnen besef dat ik mijn woorden niet echt meen. “Ik hoef je betweterige adviezen niet. Je bent geen echte mentor, dus hou gewoon voor één keer je mond. Niemand zit te wachten op je gezeur.”

Even is ze stil en zet ze een stap achteruit, maar dan kijkt ze me aan met rode ogen en een betraand gezicht, maar een blik die verraad dat ze me het liefste zou willen slaan. “Dat kán ik niet,” zegt ze dan, ieder woord zorgvuldig benadrukkend. “En of we het nou willen of niet, ik ben jouw mentor en je hebt gewoon naar me te luisteren. Misschien dat ik niet de winnaar ben die je kan adviseren over de meest effectieve strategieën om je tegenstanders uit te schakelen, maar ik weet wel hoe het is om in de arena te zitten. Ik weet welke vaardigheden belangrijk zijn, dus ik kan niet gewoon toekijken hoe je dat negeert. Je moet naar me luisteren.”

“Nee, dat moet ik niet.” Ik overbrug de laatste afstand tussen ons en recht mijn rug en schouders, terwijl ik Luna recht aankijk. “Je kunt me niet vertellen wat ik moet doen en laten. Dit is mijn leven en jij hebt geen inspraak op de keuzes die ik maak. Je bent mama niet, Luna.” Hoewel ik probeer om intimiderend over te komen, valt dat volledig in het water op het moment dat mijn stem breekt. Hoe graag ik ook zou willen dat ik alles gewoon zou menen en het zonder spijt zou kunnen zeggen, zodat ik eindelijk echt duidelijk zou maken wat ik wil, ik kan niet om het feit heen dat wanneer ik probeer te denken aan mijn moeder, telkens eerst het beeld van mijn zusje in me opkomt. Wanneer er uiteindelijk toch beelden van mijn moeder opduiken, zijn het oude, stille herinneringen. Haar stem ben ik jaren geleden al vergeten, ook al zou ik er nog zoveel voor over hebben om die nog één keer te horen. In mijn hoofd is er alleen nog Luna’s stem, die me vertelt wat ik wel en niet moet doen en me troost als mezelf in al mijn stomme keuzes weer eens pijn doe.

Luna staart me aan, terwijl de woede en frustratie in haar blik plaats maken voor het verdriet dat er al die tijd onder lag. “Natuurlijk niet,” zegt ze met hese, trillende stem. “Maar iemand moet voor ons zorgen, Chris, en papa gaat dat niet doen. En jij ook niet. En dat hoeft ook niet, maar je kunt het me niet kwalijk nemen dat ik het wel probeer.”

“Dat weet ik,” antwoord ik. “Het spijt me, oké?” Nu ik eindelijk iets zeg dat ik meen, kan ik me niet langer met woede tegen de tranen beschermen en gaat mijn stem over op een hees gesnik. “Het ontwijken en het weglopen en alle stomme dingen die ik gedaan en gezegd heb. Het spijt me, en het spijt me dat ik dat niet meteen gezegd heb, want daarvoor ben ik teruggekomen.”

“Sorry dat ik meteen begon te schreeuwen, en dat ik je voor schut gezet heb en dat ik je steeds het gevoel geef dat je niet je eigen keuzes mag maken.” Luna laat zich tegen me aan vallen en begraaft haar gezicht in mijn shirt. “Ik ben gewoon bang,” fluistert ze, zachtjes snikkend.

“Ik weet het.” Alle controle over mijn stem is verdwenen, waardoor er alleen nog maar een schor, trillerig geluid over is, dat met iedere snik hapert, terwijl ik mijn hoofd op Luna’s schouder laat rusten. Ik sla mijn armen om haar heen en sluit mijn ogen. “Ik ook.”

Reacties (3)

  • Incidium

    oh shit no, dit gaat heel snel de verkeerde kant op. Misschien had Chris toch even heel hard moeten gillen naar de lucht op het dak, dan had hij minder frustratie over om op Luna af te reageren. Anders kan ik Samuel aanbieden als verbale punching bag, tijdelijk 15% korting, aanbieding whoo.
    Gelukkig dat als ze klaar zijn met schreeuwen, ze een beetje eerlijkheid voor elkaar kunnen vinden.

    2 weken geleden
    • Samanthablaze

      Deze twee hebben teveel intense emoties en anxiety maar gelukkig houden ze wel genoeg van elkaar om uiteindelijk weer wat te kalmeren
      Maar Chris zou alsnog graag een hoop op Samuel afreageren

      2 weken geleden
  • Megaeraaa

    Maar helaas ben je trotser dan het Capitool rijk is,
    Die moet ik onthouden!

    doordat een of andere dieptrieste, overspelige jongen in een ravijn sprong
    Nu gaat het pas echt stormen. Josiah beledigen waar Luna bij is? Slecht plan.

    Wow dit hoofdstuk is heftig
    Voor Luna ook een extra portie chocolademelk met chocolate chip cookies graag



    “Ik weet het.” Alle controle over mijn stem is verdwenen, waardoor er alleen nog maar een schor, trillerig geluid over is, dat met iedere snik hapert, terwijl ik mijn hoofd op Luna’s schouder laat rusten. Ik sla mijn armen om haar heen en sluit mijn ogen. “Ik ook.”
    En toen kwam Ada binnen...
    sorry voor deze afschuwelijke sfeerverpesting, het moest gewoon:D

    3 weken geleden
    • Samanthablaze

      Ze zijn allebei echt behoorlijk gemeen naar elkaar, ze zeggen precies de dingen waarvan ze weten dat de ander erdoor gekwetst gaat zijn
      Ze zijn allebei boos en gefrustreerd maar eigenlijk gewoon heel verdrietig en reageren dat af
      Oh definitely dat heeft ze nodig. Allebei, maar vooral Luna want die heeft nog niets gehad terwijl Chris zich al een paar hoofdstukken vol aan het eten is
      Oh dat zou afschuwelijk zijn. Ada heeft wel slechte timing

      3 weken geleden
  • Duendes

    Holyshit deze twee sukkels zijn zó freaking intens mijnhemel en Chris is zo'n lul aan het zijn maar Luna is net zo goed rude geweest en AU JONGENS PLS WEES EEN BEETJE LIEF VOOR ELKAAR WANT IK GA HIERVAN HUILEN

    3 weken geleden
    • Samanthablaze

      Ze zijn allebei ontzettend gemeen, maar ehh nu hebben ze op zijn minst alles eruit gegooid
      En tbh ze hebben allebei ook gewoon een hele slechte dag gehad

      3 weken geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen