Bill POV.

Ik ben pas net terug in New York, maar ik ga gelijk naar mijn werk. Ik heb zulke leuke schetsen gemaakt voor mijn kinderkledinglijn en die moeten gewoon worden uitgevoerd. "Ik had jouw morgen pas verwacht," zegt een collega tegen mij.

"Ik kon niet wachten," zeg ik en aangezien er een moment gaat komen dat ik met zwangerschapsverlof ga wil ik voor die tijd zoveel mogelijk gedaan hebben zodat de kleding in delen op de markt kan komen. Dan hoeven mensen niet eens te merken dat ik met zwangerschapsverlof ben. Daarnaast hoop ik dat het op mij werk storten helpt om Tom te vergeten. Ik blijf maar aan hem denken, zelfs nu hij al een aantal dagen niet meer heeft proberen te bellen spookt hij door mijn hoofd.

Wanneer er toch weer een traan over mijn wang loopt veeg ik hem snel weg. "Niet huilen Bill, werken," zeg ik tegen mijzelf, waarna ik de juiste stoffen bij elkaar pak en het duurt niet eens heel lang voordat ik het kledingstuk heb afgerond. Hopelijk is er een manier waarop in ook weer één exemplaar aan Shelley kan geven. Ik moet alleen zorgen dat het de juiste maat gaat zijn, want ook wanneer ik haar niet zie groeit ze door, dus ik heb daar geen zicht meer op.

Wanneer ik mij misselijk voel worden zet ik mij even neer. Een korte pauze om weer door te gaan zodra ik mij weer iets beter voel.

Reacties?

Reacties (1)

  • Luckey

    Arme Bill
    Hopelijk komt snel wat beter

    3 weken geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen