Bill POV.

Wanneer de bel gaat loop ik naar de deur waar ik een oude bekende zie staan. De vrouw van de kinderbescherming om precies te zijn. "Wat, ehm, wat doet u hier?" Vraag ik onzeker.

"We hebben een anonieme waarschuwing gehad van kinderverwaarlozing," zegt ze.

"Maar, u moet toch weten dat we onze kinderen niet verwaarlozen. U bent hier al meerdere keren geweest. Wie doet nu zo'n melding?" Vraag ik.

"De melding is niet voor niet anoniem. We kunnen dus niks over de melding vertellen," zegt de vrouw en ik slik even.

"De kinderen zijn hartstikke gelukkig bij ons. Geen van de kinderen krijgt iets tekort," zeg ik.

"Daar ga ik ook niet vanuit. We nemen deze melding wel serieus en moeten het onderzoeken. Het kan ook per ongeluk gebeuren in zo'n groot gezin en dat betekent niet gelijk dat we de kinderen van jullie afnemen, maar dan kunnen jullie wat extra begeleiding krijgen," zegt de vrouw.

"Oh, okay," zeg ik, maar ik weet zeker dat die begeleiding niet nodig gaat zijn. We verwaarlozen niemand van de kinderen. We hebben zelfs schema's zodat we niet altijd met dezelfde kinderen bezig zijn. Beter dan dat kan toch niet?

Reacties?

Reacties (1)

  • Luckey

    Oh God
    Wie gaf die melding nu weer!

    3 weken geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen