Foto bij 137 - The world has lost its light

Terwijl je moeder het gesprek met de arts aangaat, komt Bill terug de gang op. Je kan zijn gezichtsuitdrukking niet helemaal plaatsen, maar tegelijkertijd weet je zelf ook niet goed hoe je je eigen gevoel op dit moment moet beschrijven. Hij komt zwijgend naast je staan en slaat zijn armen stevig om je heen. Je drukt je gezicht tegen zijn borstkas en legt je armen om zijn middel. Zo blijven jullie een tijd staan, tot je ziet dat de arts aanstalten maakt om de kamer van je oma in te gaan.
“Wait,” mompel je, terwijl je je los maakt uit de omhelsing. Dan, iets harder, zodat de arts je ook kan horen: “Wacht. Ik wil niet dat ze alleen is.”
Bill kijkt je vragend aan en pakt je hand vast, als je richting de deur stapt. Je draait je naar hem terug, terwijl je voorzichtig je hand loswrikt. “I’m sorry. I don’t want her to be alone, when…-“
“That’s okay,” zegt hij, terwijl hij bemoedigend naar je glimlacht. “What do you want me to do? Should I come with you or should I go with your mom, or?”
“I’m not sure,” geef je toe. Je werpt een blik richting de arts, die ietwat ongeduldig in de deuropening op je wacht. “Would it be selfish of me to ask you to wait for me here? I don’t think I want to be alone, after, either.”
“Sure thing.” Hij trekt je nog even tegen zich aan en drukt een kus op je wang. “I am so proud of you and of how strong you are right now.”
“Thanks.” Je knippert driftig de tranen weg en loopt dan achter de arts aan de kamer in. Je hoort je moeder aan Bill uitleggen dat zij wel naar huis gaat en dat hij haar belooft dat jullie haar zullen bellen als het zover is. De arts legt ondertussen aan je oma uit wat er gaat gebeuren. Ze knikt enkel en blijft vragend naar jou kijken.
“Ik blijf bij je.” Je gaat aan de andere kant van haar bed staan en pakt haar hand opnieuw vast. “Je bent een bikkel, oma. Ik hou van je.”
“Ik van jou,” zegt ze nog een laatste keer, terwijl de arts haar dormicum toedient. Een beetje vreemd voelt het wel, om hier nu zo te staan, met een wildvreemde in de kamer, maar nadat de arts de meeste apparaten, zoals haar zuurstof, heeft losgekoppeld, laat hij jullie alleen. Je buigt naar je oma toe, die inmiddels haar ogen heeft gesloten, en drukt nog een kus op haar wang.
“Ik ben zo trots op je.” Je ziet haar lippen in een kleine glimlach krullen, maar ze reageert niet meer. Je hoort het regelmatige piepen van het apparaat dat haar hartslag meet en gaat met een zucht zitten. Een bikkel is ze wel, bedenk je, terwijl je over haar hand, die je nog vast hebt, streelt. Zelfs nu, volledig losgekoppeld, en met toenemende hoeveelheden morfine in haar lichaam, vecht ze door.
Je zit wel uren naast haar, haar nauwkeurig in de gaten houdend. Bill is nog twee keer even binnen gekomen om je koffie te brengen en de arts is nog een keer geweest om wat checks uit te voeren. Rond kwart voor acht besluit je je moeder nog maar even te bellen, om haar op de hoogte te houden. De telefoon gaat amper over of ze heeft al opgehangen.
“Hey,” zegt ze terughoudend.
“Hey,” antwoord je. “Eh, ja. Ze is er nog.”
Je hoort haar opgelucht zuchtend. “Oké. Hoe is het nu daar?”
“Ze ligt er eigenlijk heel rustig bij. Ze haalt regelmatig adem, hoewel ze wel echt naar lucht ligt te snakken. Alle apparaten zijn losgekoppeld, behalve dan de morfinepomp en ze meten haar hartslag nog. De arts is net geweest en die gaf aan dat het echt nog uren kan gaan duren. Ik twijfel of ik niet even iets moet gaan eten, met Bill. Die zit hier ook maar op de gang te wachten.”
“Oh. Ja, misschien moet je dat ook maar doen.” Je hart breekt als je hoort hoe emotioneel je moeder is. “Ik heb er geen goed gevoel bij.”
“Ik ook niet,” geef je toe en je zucht. “Ik weet niet zo goed wat ik moet doen. Ik kan toch vragen of ze me op de hoogte willen houden als haar ademhaling verandert?”
“Ja, dat kan je doen. Ga je dan beneden in-“
“Wacht, mam,” zeg je geschrokken. “Haar ademhaling verandert.”
Je hangt snel op en kijkt met ingehouden adem toe hoe je oma haar laatste adem uitblaast. Een gemengd gevoel van opluchting en verstikking overvalt je en het enige wat je kan bedenken is dat je op de noodknop moet drukken en je moeder terug moet bellen.
“Ze is er niet meer, hè?” zegt je moeder direct als ze opneemt.
“Nee, ze is er niet meer,” weet je uit te brengen, terwijl je weg stapt van het bed. “Het ging ineens heel snel.”
“Ja, lieverd, dat was inderdaad snel. Gelukkig heeft ze nu in ieder geval geen pijn meer.”
“Nee, dat klopt.” Je kijkt verstijfd toe hoe de arts binnenkomt, op de voet gevolgd door twee verpleegsters, en hoe ze jouw oma loskoppelen van de laatste apparaten, een tijdstip van overlijden vaststellen en ervoor zorgen dat ze er netjes bij ligt. “De arts is hier nu. Ik kom zo naar je toe, oké?”
“Is goed. Als de arts nog iets van mij nodig heeft, moet je me maar even bellen, goed? Ik wil oma niet meer zien,” geeft je moeder zachtjes toe.
“I know. Dat was met opa hetzelfde.”
“Dat is waar. Nou, hou me op de hoogte en ik zie jullie zo.”
Je hangt op en luistert naar de waterval aan informatie die van de arts krijgt over het regelen van de uitvaart en hoe je oma opgehaald moet worden uit het ziekenhuis. Hij geeft je wat papieren mee en meldt dat de overlijdensakte meegegeven zal worden aan het uitvaartcentrum. Je knikt en kijkt hoe hij de ruimte weer verlaat. Je drukt een laatste kus op je oma’s haar en loopt, voor je gevoel nog volledig verdoofd, de gang op. Zodra Bill je ziet staat hij op en hij sluit je in zijn armen. “I’m so sorry.”

Reacties (3)

  • Pineapple20

    😞❤️❤️

    3 weken geleden
  • Luckey

    Ahw 😭
    Vind zo zielig
    Bill is echt een schat

    3 weken geleden
  • Shakespeare_

    😔💚

    3 weken geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen