Tom POV.

"Gretha, niet zoveel huilen nu. Ik moet je mama ook helpen," zeg ik.

"Nee, papa!" Huilt ze en ik zucht even. Dit kan toch niet nog steeds om Bill gaan? Het is al weken geleden dat hij hier is vertrokken. Dat Shelley hem nog steeds mis snap ik. Zij herinnert dat allemaal wel, maar Gretha toch niet? Ook al kan ik ook niet precies weten hoe dat precies zit.

Ik ga met Gretha op schoot op de bank zitten en Nicole kijkt mij aan. "Heeft ze weer een mindere dag?" Vraagt ze.

"Ja, sorry," zeg ik zachtjes en ik bijt even in mijn lip. Het is allemaal zwaarder dan ik dacht. De zorg voor de meiden en dan ook Nicole erbij die zorg nodig heeft. Het is zwaar.

"Je hoeft geen sorry te zeggen," zegt Nicole en ik knik even terwijl ik Gretha nog steeds over d'r ruggetje wrijf.

Bill POV.

Ik sta voor Tom z'n huis met vier kledingstukken in mijn hand. Twee voor Gretha en twee voor Shelley, maar ik twijfel of ik wel moet aanbellen. Ik wil Tom niet zien, maar hoe krijg ik de jurkjes anders bij de meiden? Ja, ik kan ze opsturen, maar wat als de post de pakketjes kwijtraakt? Daarnaast wil ik weten hoe het de meiden staat. Ik kijk nog één keer naar de kledingstukken en daarna naar Tom z'n huis waarna ik naar de deur toeloop, maar op de bel drukken doe ik nog niet.

Reacties?

Reacties (1)

  • Luckey

    Zwaar hè Tom
    Moet je na gaan toen Bill het deed toen je kleine meid nog jonger was
    Oh dit word spannend wie doet er open

    3 weken geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen