Tom POV.

Vandaag is de dag dat ik met Shane meega naar therapie. Bill heeft gelukkig nu ook geen last meer van misselijkheid en last van z'n buik, dus dat is ook mooi meegenomen. "Papa, ik vind leuk dat je mee gaat," zegt Shane en ik glimlach even.

"Daar ben ik blij om jongen," zeg ik en Shane slaat z'n armen om mij heen. "Zo kunnen we toch niet lopen," zeg ik en hij kijkt mij met een glimlach aan. Een glimlach die hij al een tijdje niet meer heeft laten zien. "Die lach wil ik vaker van je zien," zeg ik en ik sla mijn arm om hem heen waarna we doorlopen.



Eenmaal bij de locatie is het nog even wachten totdat we aan de beurt zijn waarna we naar binnen lopen. "Dit is mijn andere papa!" Roept Shane vrolijk uit.

"Je hebt een goed humeur meegebracht zo te zien," zegt de vrouw tegen Shane waarna ze mij aankijkt. "Hallo, ik ben Henriëtta. De kinderen mogen mij bij de voornaam noemen, dus vind ik het wel zo makkelijk als de ouders dat ook doen," zegt ze en ik knik even waarna we zitten.

"Zo, Shane, waarom ben je vandaag zo vrolijk?" Vraagt Henriëtta.

"Omdat ik een broertje of zusje krijg!" Roept hij vrolijk uit en ik hoest even.

"Dat is niet waar hoor," fluister ik Henriëtta toe en waar Shane dit vandaan heeft mag Joost weten.

"Ik begrijp het. Soms verwerken kinderen een trauma door iets te bedenken wat ze willen dat er gaat gebeuren en dat wordt voor hen dan echt. Ook al leek het beter te gaan," zegt Henriëtta en ik kijk even naar Shane die mij nieuwsgierig aankijkt.

"Het ging ook beter, tot het moment dat het pesten op school begon."

Reacties?

Reacties (1)

  • Luckey

    Hahaha Bill is misselijk en last van zijn buik Tom
    Denk na 🤣
    Shane heeft het al door

    3 weken geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen