Tom POV.

In de avond loop ik de slaapkamer in en zie Bill verdrietig op het bed zitten. "Bill, gaat het?" Vraag ik bezorgd.

"Ik snap niet hoe het iemand kan bezielen om de kinderbescherming op ons af te sturen? Waar hebben we dat aan verdient? Wat voor een persoon doet nu zoiets?" Vraagt Bill en steeds meer tranen beginnen over z'n wangen te lopen waarna ik naast hem ga zitten.

"Kom hier," zeg ik en ik neem Bill in mijn armen waardoor hij nog harder begint te huilen. Zelf heb ik wel zo'n vermoeden. De enige mensen die wat tegen ons lijken te hebben zijn de buren aan de rechterkant. Die hebben regelmatig geklaagd over het lawaai van de kinderen. Ik heb ze al meerdere keren gezegd dat, dat niet te voorkomen is. We kunnen de kinderen moeilijk helemaal beperken. We proberen ze al zo rustig mogelijk te houden, maar dat heeft z'n grenzen. Ik kan mij niemand anders bedenken van mensen die ook ons adres kennen en alles. "Het komt wel goed Bill," zeg ik zachtjes.

"Ik baal hier zo van. Ik weet dat de kinderen bij ons gaan blijven, maar ik haat het om als slechte ouders te worden weggezet door iemand anders. Wie het ook was, wat heb ik diegene ooit aan gedaan?" Vraagt Bill snikkend.

"Lieverd, je hebt diegene niks aan gedaan, ja? Je bent de beste papa die de kinderen zich kunnen wensen. Vat dit allemaal niet persoonlijk op," zeg ik en ik veeg z'n tranen weg, ook al blijven er nog steeds nieuwe komen.

Reacties?

Reacties (1)

  • Luckey

    Ahw arme Bill
    Jullie zijn echt goede ouders geen zorgen
    Als die buren het zijn, zijn ze gemeen

    2 weken geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen