Foto bij 138 - Left to heal

De dagen daarna gaan in een soort waas aan je voorbij. Het meest beangstigende vind je dat je nog geen traan hebt gelaten. Het lijkt wel alsof je helemaal leeg bent van binnen. Alsof je helemaal niks meer kan voelen. Bill dartelt heel de dag als een soort verloren puppy om je heen en blijft vragen hoe het met je gaat, maar je weet niet zo goed hoe je dat aan hem uit moet leggen. Gelukkig heeft hij ook wat andere lasten van je overgenomen, zoals Hamilton High School op de hoogte brengen van je afwezigheid en ook je toelatingsgesprek met UCLA heeft hij voor je kunnen verzetten. Het gesprek is nu op maandag, de 13e, en via Skype. Jullie hebben nog geen vliegtickets teruggeboekt, maar je weet dat je dat ook niet kan blijven uitstellen. Het is meer de realisatie dat als je terug naar Los Angeles gaat, Bill op de 19e vertrekt voor bijna zes weken toeren en je daar weer alleen zit. En zeker nu, is het laatste wat je wil alleen zijn. Jullie zijn eerst een paar dagen bij je moeder gebleven, maar zijn nu onderweg naar jouw oude appartement, waar Sophia en Roos al op je zitten te wachten, aangezien zij daar nu wonen. Je staart uit het raam van de huurauto en je voelt Bills blik op je branden.
“Are you looking forward to seeing Roos and Soof again?” probeert hij de stilte verbreken.
“I guess.”
Hij zucht. “Are you sure you’re up for this?”
“I guess,” herhaal je en je haalt je schouders op. “I guess some distraction may be nice. It was hard not to think about gran when arranging her cremation.”
“I still can’t believe her cremation isn’t until the ninth,” verzucht hij. “How are you feeling?”
“Empty.” Je schrikt er zelf een beetje van dat je dat hardop toegeeft. “I mean, I don’t know. I feel numb. I don’t really feel anything.”
“Hm.”
Je kijkt hem vragend aan en ziet dat zijn blik strak op de weg gevestigd is nu. “Does that make me weird?”
“No, of course not,” sust hij snel en hij werpt je een snelle blik toe. “I guess it kinda makes sense, actually. You’ve entered some sort of survival mode, it seems. I am just a little worried what will happen when the feelings do start hitting you.”
“So am I.” Je bijt betrapt op je onderlip. “Who’d have thought this would be the moment I would start sharing this kind of stuff with you so easily?”
“I am just glad that you are.”
Je haalt je schouders op, maar er lijkt geen rem op het hardop delen van je gedachten te zitten. “I mean, maybe it is because I don’t really feel anything. Makes it less embarrassing, I suppose. The whole situation is just so weird. I was actually kinda looking forward to be here for a couple of days, but never would I’ve thought I’d feel bad about staying longer, in a way. Then at the same time, it would be weird to back to L.A. now. I guess I don’t really know where I want to be right now. Or where I’m supposed to be now. Does that make sense?” Je kijkt hem fronsend aan en hij knikt langzaam. “Thanks for being here, though. And for making me feel like I haven’t completely lost my marbles. On a less selfish note, how are you actually doing?”
“I’m okay,” glimlacht hij. “I mean, I feel bad, but mostly I feel bad for you. It was your gran, after all. I will miss her though, she always was so happy to see me.”
“She liked you. Uhm, I am not sure if I should even ask you, but I am kinda curious. What did she want from you, when she asked for you, before she, eh, before she passed away?”
Opnieuw schiet die gezichtsuitdrukking die je niet kan plaatsen over zijn gezicht. “Nothing. She just wanted to say ‘hi’.”
“Really?” Je perst je lippen op elkaar, maar besluit er verder niet op in te gaan. Kennelijk wil hij het niet delen. Of misschien was dat het ook gewoon. Dat ze hem nog even wilde zien. “All right.”
“We’re almost there,” verandert hij soepel van onderwerp. “Are you sure you’re ready for this?”
“Yes!” Je kijkt hem ietwat verbaasd aan. “We’re only going to see my friends, right?”
“True.” Hij haalt zijn schouders op en draait de auto in één van de parkeervakken voor de flat. “I just want to make sure you’re really doing fine and you’re not pushing yourself to do things that you’d rather don’t.”
Je drukt een kus op zijn wang, voordat je bukt om je tas op te pakken. “Thanks, Billchen. I will be okay, I promise. Just don’t leave me, okay?”
“Never.”

Reacties (1)

  • Luckey

    Arme maud
    Gekukkkg is bill er
    Die laat der nooit meer gaan

    3 weken geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen