Foto bij Hoofdstuk 23

Deze is voor Duendes, die Pubert en Samuel hun natuurdocumentaire heel erg gunde. Ik hoop dat je ook tevreden bent met alles wat er aan vooraf gaat:D



Samuels bloed raast door zijn oren. Hij voelt Naeves blik op hem, weet dat ze grijnzend naar het wit van zijn ogen kijkt. Katherine—zijn moeder, mama, opletten Samuel, dit is hoe ze gewonnen heeft—kijkt met bevroren ogen naar een plek links van de camera, zwaard geheven. Een felle vlek bebloed de onderste helft en dreigt het bruin van haar vingers rood te kleuren.

Het is van de mannelijke tribuut uit District 9, weet Samuel direct. Een paar uur na het bloedbad keerde dat kind terug naar de hoorn. Hij trof de Beroeps en een vroege dood.

Samuel schudt zijn hoofd en sluit zijn ogen. “Wat is dit?” snauwt hij in Naeves richting.

Naeves glimlach is hoorbaar in haar stem. “Herken je je eigen moeder niet? Wat ben je, blind of dom,” zegt ze.

“Houdt verdomme je mond,” sist Samuel, “Ga je tijd ergens anders verdoen.”

“Verdoen? Pffft.” Naeve doet een paar loshangende krullen achter haar oor. “Ik doe onderzoek naar de zwaktes van de tribuut die sinds vandaag mijn vijand is.”

Samuel laat zijn rug tegen de deurpost vallen. “Aderyn heeft je dit opgedragen.” Geheel tegen logica in voelt hij zich verraden.

“Nee natuurlijk niet, ik doe dit uit mezelf,” bijt Naeve hem toe. “Adey dit, Adey dat, waarom heb je zo’n obsessie met haar? Zie je haar elke nacht in je nachtmerries ofzo?”

“Ik heb geen obsessie met haar!”

Naeve rolt met haar ogen. “Waarom zoek je dan een bondgenootschap met die nutteloze boer uit 9? Het enige wat hij te bieden heeft is een haat aan District 1 en misschien een paar spieren.”

De instinctieve neiging komt in Samuel op om uit te roepen dat Florian niet nutteloos is. Hij drukt het weg. Dit gesprek gaat nergens naartoe als hij alleen maar alles ontkent waar Naeve hem van beschuldigt. “Zet dit uit.” Hij loopt naar het scherm toe, op zoek naar een stekker om uit de muur te trekken, of misschien een grote rode knop met de tekst ‘noodstop’ eronder geschreven.

“Nee,” zegt Naeve. “Dit is onderzoek, weet je nog? Ik wil weten hoe deze oude Spelen ertoe geleid hebben dat jij je hebt aangeboden. Dus tenzij je het me zelf wilt vertellen? Ga voor mijn beeld weg.”

“Misschien vertel ik het je wel, als jij zegt waarom je vanaf de boete een hekel aan me hebt. Wat heb ik je ooit misdaan?” zegt Samuel, blik strak op een gepixeleerde pluk zwart haar.

Naeve glimlacht. “Oeh, goed idee. De wonderen zijn de wereld nog niet uit. We maken het een vraag voor een vraag. Deal?”

“Deal,” zegt Samuel meteen. Het idee dat hij een fout heeft gemaakt overspoeld hem direct daarna als een koude douche. “Ik bedoel, ja, oke, vooruit dan maar.”

Het geluid van tegen elkaar kletterend glas doet Samuel omkijken. Pubert loopt de kamer binnen met een bak popcorn in zijn ene, bier in zijn andere hand. “Sorry dat het zo lang duurde, maar—”

“Wat doe jij hier?” Naeve slaat haar armen over elkaar. “Sam en ik zijn bezig.”

Samuel draait zich terug naar Naeve, handen tot vuisten geklemd. “Mijn naam is Samuel,” schreeuwt hij, “Waarom is dat zo moeilijk?”

Vanuit zijn ooghoek ziet Samuel Pubert ineenkrimpen. Met de popcorn als een schild voor zijn borst geklemd loopt hij achteruit de kamer uit. Naeve vertrekt geen spier, zelfs als de deur met een klap dicht valt. Haar opgetrokken wenkbrauw spreekt boekdelen.

Samuel begraaft zijn handen in zijn haar en zet druk op zijn hoofdhuid. Hij wil dat Naeve verdwijnt. Hij wil dat Pubert terugkomt en dat hij de rest van de avond aan de lopende band popcorn met hem eet. Hij wil zo hard schreeuwen dat het Naeves stem overstemt. Zo nodig wil hij zelf door de grond zakken.

Maar hij doet geen van die dingen. Hij schopt met geweld tegen de witte muur. Het geprojecteerde beeld trilt kort en blijft onbeschadigd zichtbaar. Samuel stelt zich voor dat hij een mes in Naeves nek begraaft, een speer in haar schouder tot die er aan de andere kant weer uitkomt. Bij gebrek aan wapens kan hij zijn handen om haar hals klemmen en het leven langzaam uit haar lichaam knijpen.

De muur was niet eens hard genoeg dat Samuels voet echt pijn doet. Niet eens een blauwe plek, gokt hij. Hij weet dat Naeve hem opnieuw spottend bekijkt. Haar oordeel jeukt tussen zijn schouders.

“Mijn moeder won de drieëndertigste Hongerspelen,” begint hij.

“Dat weet ik, idioot,” zegt Naeve meteen. Hij kan haar rollende ogen bijna horen. “Vertel me eens wat nuttigs.”

“Dat ging ik doen,” snauwt Samuel, “Totdat jij me onderbrak.” Hij zuigt met moeite een gelijke teug lucht naar binnen, en ademt voorzichtig weer uit. “En haar districtsgenoot is mijn oom. Zijn broer is mijn vader.”

Wonder boven wonder levert Naeve geen snibbig commentaar. Haar stem is bijna neutraal als ze zegt, “Dus je hebt een winnaar en een verliezer in de familie.”

“Ze waren een beetje als Cabe en Aderyn,” bevestigt Samuel. Hij draait zich om naar Naeve, die voorover leunt op haar knieen, haar ogen strak op de zijne.

Ze laat zich achteruit de kussen van de bank in zakken. “Dat verklaart een hoop.” Als Samuel niet reageert, gaat ze verder richting het plafond. “Ik snap het niet, naar de Spelen gaan met een vriend. Hebben ze niet door dat een van hun dood moet.

“Een eervolle dood sterven in de Hongerspelen is een beter einde dan alles wat er in District 2 te vinden is,” dreunt Samuel op.

Naeve kijkt hem aan. Ze trekt een vies gezicht. “Vrolijke gedachte. Wie heeft je dat vertelt?”

“Mijn ouders,” zegt Samuel defensief. “Of ja, vooral mijn vader.” Naeves afwachtende blik voelt zwaar op zijn schouders. “Mama zei altijd dat ik me er geen zorgen om moest maken. Ik zou winnen.” Samuel dwaalt af. “En nu ben ik hier. Tevreden?”

Woordeloos gebaart Naeve naar het beeld met de afstandsbediening. Onbegrijpend kijkt Samuel naar achter. De muur is weer wit. De gedachte komt in hem op om Naeve te bedanken. Dan wijst hij het idee af; dit was in eerste instantie haar schuld.

Naeve verzamelt haar krullen in haar handen en legt ze over één schouder. Met een scheve glimlach staat ze op. “Ik had het fout. Zij en jij hebben wel iets gemeen. Misplaatst vertrouwen in jou.” ze loopt richting de deur. “Je gaat verliezen, Sam. Iedereen weet het.”

Samuel voelt met een gevoel van déja vu de woede zich een bekende weg banen door zijn aders. Je zou denken dat dit soort onzin went. Maar helaas.

“Hé, wacht,” zegt hij plots. Naeve kijkt over haar schouder, hand op de deurklink. “Jij hebt nog geen antwoord gegeven. Waarom haat je mij?”

Naeve zucht. “Ik haatte je niet meteen. Ik kreeg een hekel aan je in de trein. Jij en je arrogante kop waren te druk met jezelf om met mij te praten. Je ging er vanuit dat ik oh zo graag je bondgenoot zou willen zijn, alleen omdat jij jij bent.” Ze knijpt haar ogen samen. “We horen een team te zijn. Weet je hoe moeilijk het was de andere Beroeps te overtuigen dat ik niet even kansloos ben als jij? Het enige wat jij doet is mij aankijken alsof je me met boze blikken kunt vermoorden. En onze idioot van een districtsbegeleider afleiden met je geklaag. Moedig hem alsjeblieft niet verder aan, hij is al irritant genoeg.”

“Maar— Hoezo een team— Ik ben niet kansloos—” Samuel probeert zoveel van Naeves beschuldigingen tegelijk te ontkennen dat er enkel een verwarrende woordenbrij uit zijn mond komt. “Naeve, dat is niet— Jij rolde alleen maar met je ogen naar me! Hoe moet ik dan een gesprek beginnen?”

Met een gevoel van onontkoombaarheid ziet Samuel Naeve met haar ogen rollen. “Jij kijkt constant chagrijnig,” zegt ze. “Daar had ik toch ook geen zin in?”

“Ik kijk niet— Dat is hoe mijn gezicht er normaal uitziet!” protesteert Samuel.

Naeve lacht nep. “Och arme Samuel toch. Ik geef je mijn mening over hoe je op mij overkomt, en het enige wat je doet is tegenstribbelen. Kijk eens naar jezelf.” Met de hand die nog steeds op de klink ligt duwt ze de deur open. “Ik heb medelijden met de spiegel.”

Na Naeves vertrek botst de deur met een klap tegen de deurpost en vliegt hij weer open. Een paar stille seconden gaan voorbij voordat Samuel diep zucht en ernaartoe loopt.

Terwijl hij in de deuropening staat vangt hij Puberts blik op. De man zit aan de eettafel, de popcorn en flesjes bier naast zijn bekende tablet.

“Naeve zocht ruzie,” zegt Samuel. Hij besluit de deur open te laten en leunt tegen de zijkant van de deuropening. Ongemakkelijk steekt hij zijn handen in zijn zakken.

Pubert neuried een geluidje. Na een paar laatste vegen over zijn tablet legt hij zijn handen in zijn schoot en kijkt hij Samuel aan. “Samuel,” begint hij langzaam. “Ik snap dat je een slechte paar dagen doormaakt. En ik leef met je mee. Maar als je gaat schreeuwen dan vertrek ik.”

“Sorry,” zegt Samuel instinctief. “Ik bedoel, het was niet op jou gericht. Ik kan er echt niet tegen dat iedereen mijn naam verkeerd zegt. Volgens mij doen ze het expres.”

“Ik weet het, Samuel,” zegt Pubert. “Maar wacht voortaan met schreeuwen tot ik er niet bij ben, ja?”

Er brandt een vastberaden vuur in Puberts ogen. Vermoeid laat Samuel de deur achter hem dichtvallen en gaat hij naast Pubert zitten. “Je hebt helemaal gelijk, ik ga het doen,” zegt hij zonder helemaal te bevatten waar hij het mee eens is. Hij heeft geen energie voor een gesprek.

Puberts ogen prikken in de zijkant van Samuels hoofd. Deze blik is niet spottend maar voelt even ondraaglijk.

“Is dit nog te drinken?” mompelt Samuel, en hij pakt een van de bierflesjes. Na even prutsen met de flessenopener neemt hij een slok. Hij trekt een vies gezicht: het bier is lauw en een beetje smerig. Maar het had erger gekund. Met zijn ellebogen op tafel neemt Samuel nog een slok. “Wat was er met zebras?”

Gebrekkige verontschuldiging daar gelaten, Samuel lijkt vergeven. Pubert heeft geen verdere aansporing nodig om de natuurdocumentaire op zijn tablet te laten verschijnen. In het zachtgele lamplicht zitten ze naast elkaar, hoofden naar het scherm toe gebogen. Samuel vangt minder dan de helft van de woorden op van de voice-over en Puberts commentaar. Maar dat is oké, het zachte geluid in de stille eetkamer is vele malen vreedzamer dan wat hij vreest dat hem in zijn dromen te wachten staat.

De documentaire is langer dan verwacht. De tijd bestaat nog maar uit een enkel cijfer als de camera wegdraait van een rennende leeuwin en het scherm zwart wordt. Pubert geeuwt lang en rekt zijn armen uit. “En, wat vond je ervan?”

Samuel haalt zijn schouders op. “Prima,” zegt hij. De waarheid is dat het grootste deel van het verhaal hem ontgaan is. De vele beelden van vierpotige beesten rennend door het dorre gras mengen zich tot een hoop ongedefinieerd geel.

“Dan ga ik nu naar bed. Het is al best laat, en morgen staat ons weer een drukke dag te wachten,” zegt Pubert. “Laat alles hier maar staan, dat wordt wel opgeruimd.”

Dat doet Samuel maar al te graag. Hij keert terug naar zijn slaapkamer, waar het raam nog steeds uitkijkt op een veelkleurig aquarium. Na een paar frustrerende seconden weet hij het om te zetten in de savanne tijdens de nacht.

Wat onzinnig, denkt hij in zichzelf, ik zie er toch niks meer van als de gordijnen dicht zijn. Toch valt Samuel in slaap met de savanne slecht een enkele laag stof en een beeldscherm van hem verwijderd. Hij kan niet meer dan hopen dat de roofdieren hem hier niet vinden.

Reacties (2)

  • Duendes

    Ohmygosh Samuel lieverd niet gedacht dat ik echt zo erg op dit punt zou komen maar ik wil hem echt een knuffel geven awh arme jongen, Naeve was echt wel heel erg lullig ohmygosh hoe Powerful maar hoe pijnlijk en AAAAHHH
    ALSO IK HOU ZOVEEL VAN PUBERT AWH wat een schatje awh met de popcorn als schild tegen zich aan en dan wel zitten wachten op Samuel awh maar ook hem eerst erop aanspreken van niet schreeuwen like go Pubert hartstikke valid we stan(cool)
    En ik ben erg blij dat ze alsnog samen hun natuurdocu kijken en ben heel tevreden met wat eraan vooraf gaat:Y)
    EN ALSO DE ART IS ZO GAAF

    3 weken geleden
    • Incidium

      Samuel heeft wel een knuffel nodig ja maar ik denk niet dat zijn ego dat toestaat haha. Naeve heeft ook niet de beste hongerspelen ervaring en ze is ook maar een irritante 16-jarige die er niet mee kan dealen.
      En ja idk Pubert het was een kwestie van tijd tot Samuel iets niet okes zou doen tegen Pubert. Maar ik gun hen dat ze het fixen whooo.
      Mooizo:D

      3 weken geleden
  • Samanthablaze

    Love de tekening

    De instinctieve neiging komt in Samuel op om uit te roepen dat Florian niet nutteloos is.
    Schattig

    Hij wil dat Naeve verdwijnt. Hij wil dat Pubert terugkomt en dat hij de rest van de avond aan de lopende band popcorn met hem eet.
    Awh wat valid, Naeve is heel powerful maar ook echt wel gemeen tegen Pubert. Hij verdient beter en Samuel ook. Een beetje dan

    De muur was niet eens hard genoeg dat Samuels voet echt pijn doet.
    Chris is hier niet bij en voelt zich alsnog aangesproken

    Ze waren een beetje als Cabe en Aderyn
    Vrienden met veel vraagtekens en een hoop sexual tension en backstabben?

    Moedig hem alsjeblieft niet verder aan, hij is al irritant genoeg
    Ik ging zeggen dat ze ergens een punt had maar damn dit gaat te ver, Naeve is een trut

    Pubert en Samuel zijn een heerlijk duo. Pubert is top. We stan

    Holy shit dit was een heel goed hoofdstuk

    3 weken geleden
    • Incidium

      nawh thnx:D. Ik heb dit gesprek met Naeve heel lang geleden gepland dus fijn dat het bevalt.
      Dit is vgm de eerste keer dat iemand Samuel schattig noemt haha. I approve
      Het deed pijn om Naeve gemeen te laten zijn tegen Pubert :'( maar het moest! Pubert verdient beter.
      was er sexual tension tussen Adey en Cabe? Kan best ik heb er nooit iets van opgepikt. Adey was te druk met Florian idk. Maar wss inderdaad inclusief backstabben, zo ver heb ik de 33e spelen niet uitgewerkt.

      3 weken geleden
    • Samanthablaze

      Samuel is gewoon adorable met mensen die hij minder stom vindt dan de rest
      Ja volgens mij was Cabe jaloers op het Florian drama en kwam het backstabben daar voor een deel vandaan ofzo

      3 weken geleden
    • Incidium

      ohh oke ja idk. Samuel weet dat niet anyway sooo

      3 weken geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen