. . .


‘Hoe lang ben je van plan te blijven?’ Met een kop koffie ging Alex tegenover hem zitten.
      ‘Ik dacht eigenlijk dat je me er nu wel uit zou trappen.’
      ‘Dat heb ik overwogen. Maar ik vind het ook wel weer chill als iemand elke dag voor me kookt en het huis schoonmaakt.’
      Hij trok zijn neus op. ‘Ik ben niet je fucking huishoudster.’
      ‘Het klinkt eleganter dan dat je mijn hoer bent.’
      Hij wierp haar een donkere blik toe.
      Grijnzend peuterde ze een cracker uit de verpakking. ‘Hé ik ben niet je homie. Je mag dan wel platzak zijn maar dat betekent niet dat je geen moer hoeft te doen als je de helft van mijn appartement claimt.’
      ‘Best,’ bromde hij. Veel betere opties had hij toch niet. ‘Zodra ik mijn salaris heb ik ga ik wel op zoek naar wat anders.’
      ‘Zal niet meevallen. Meestal moet je drie loonstrookjes kunnen tonen. Mijn huisgenoot heeft over een week of zes verlof, dus dan moet je opgehoepeld zijn.’
      ‘Nou dan ben ik hier wel weg hoor.’
      Niet dat hij wist hoe. Mateo was het enige alternatief dat hij kon bedenken maar hij wist niet echt hoe hij daar in stond. Het vooruitzicht dat hij over twee weken vrijkwam maakte hem nu al zenuwachtig – en dat terwijl hij haast nooit nerveus was.
      Hij staarde even in zijn koffie. ‘Thanks,’ zei hij toen. ‘Dat ik hier mag blijven.’
      Andersom had hij het vast nooit gedaan.
      ‘Ik heb graag dat anderen bij me in het krijt staan,’ antwoordde ze met een grijns. ‘Zeker wanneer dat ze op de zenuwen werkt.’
      Emilio’s kaak verstrakte. Hij had moeten weten dat ze dit niet vanuit de goedheid van haar hart deed.

Zo tegen de avond zag Emilio zijn telefoonscherm oplichten. Er verkrampte iets in zijn maag toen hij zag dat het Juan was. Even overwoog hij om het te negeren, toch zag hij ook wel in dat hij zijn beste – en enige – vriend niet kon blijven ontlopen.
      ‘Hé,’ bromde hij.
      ‘Hé,’ klonk het zacht. ‘Ik uhm – ik wilde vragen of je wel een plek hebt om te slapen vannacht.’
      ‘Ja… Ik ben gisteren naar Alex toe gegaan. Ik kan daar voorlopig blijven.’
      Het was even stil. Emilio kende zijn vriend goed genoeg om hem te zien fronzen. De laatste keer dat hij hen samen had gezien, hadden ze tegenover elkaar in de ring gestaan. ‘O. Oké.’
      Er viel een nare stilte. Emilio had geen idee wat hij moest zeggen, hoe het nu verder moest.
      ‘Kan ik morgen langskomen?’ vroeg hij. Er zat een nerveuze trilling in zijn stem.
      ‘Ik weet niet,’ mompelde Emilio.
      ‘Alsjeblieft?’ vroeg hij zacht. ‘Ik – ik wil je niet kwijt, E. Ik kan niet jou ook kwijtraken. Ied-’
      ‘Je raakt me niet kwijt, Juan. Mijn kop is alleen een klerezooi.’
      ‘Ik wil je helpen. Dit is mijn schuld.’
      ‘Niet alleen de jouwe.’ Hij zuchtte diep. ‘Oké, kom morgen maar dan. Ik app je het adres wel.’
      ‘Dank je,’ zei hij zo zacht dat Emilio het nauwelijks kon horen. Hij klonk zo verslagen dat het een steek in zijn borstkast veroorzaakte. De angst om hem kwijt te raken kwam niet zomaar in hem op. ‘Heb je het Dana verteld?’
      ‘Ja,’ mompelde hij.
      ‘Hoe reageerde ze?’
      ‘Geschokt, verdrietig… Ze zal me waarschijnlijk nooit meer vertrouwen.’
      ‘Heus wel. Het kost alleen tijd.’
      ‘Ik weet niet of die tijd er zal zijn. Ik weet niet of ze nog wel met me verder wil.’
      Emilio was even stil. ‘Shit man. Het spijt me. Ben je – ben je nu alleen? Wil je dat ik kom?’
      ‘Nee dat hoeft niet. Ik ga zo slapen. Dat ga ik in elk geval proberen. Het gaat wel… Ik kan het wel aan.’
      ‘Oké. Mooi. Dan eh – zie ik je morgen?’
      ‘Ja. Tot morgen.’
      Emilio verbrak de verbinding en slaakte een diepe zucht. Het schuldgevoel werd heviger.

Emilio voelde zich opgelaten toen hij de voordeur opendeed. Ongemakkelijk keken ze elkaar aan. Uiteindelijk knikten ze alleen naar elkaar. Emilio ging hem voor naar de woonkamer. Ze zakten wel op dezelfde bank neer, maar met een meter tussen hen in.
      Juan draaide zich naar Emilio toe, de verwarring op zijn gezicht wekte de indruk dat hij geen flauw idee had wat hij moest zeggen.
      ‘Is Alex er niet?’ vroeg hij uiteindelijk.
      Het klonk als een onbenullige vraag, al was alles beter dan de stilte.
      ‘Ze is aan het hardlopen. Ze traint echt ziek veel.’
      ‘Vindt ze het niet erg dat je hier blijft?’
      Emilio haalde zijn schouders op. ‘Ze wil dat ik het huis schoonhoud en zo. Ik heb niet zo veel keus.’
      Weer viel er een diepe stilte. Juan boog zijn hoofd en staarde naar zijn knieën. ‘Hoe voel je je?’
      Emilio zuchtte. ‘Moeten we hier echt over praten?’
      Juan keek hem weifelend aan. ‘Denk je niet dat dat beter is?’
      Emilio ontweek zijn blik en staarde naar het plafond. ‘Ik wil het gewoon vergeten.’
      Juan vouwde zijn handen tussen zijn knieën en beet peinzend op zijn lip. ‘Maar denk je ook echt dat dat gaat gebeuren?’
      Emilio zweeg.
      ‘Waarom wil je het zo graag vergeten?’ vroeg hij zacht. ‘Was ik – was ik zo naar?’
      ‘Jemig Juan.’ Emilio schoot overeind. ‘Wil je dat echt weten?!’
      Hij haalde zijn schouders op. ‘We hebben zo vaak over seks gepraat.’
      ‘Maar niet over seks met elkaar!’
      ‘Maar juist daarom moeten we erover praten. Anders blijft het tussen ons in staan.’ Emilio was geen prater – niet zoals Juan. Hij wilde niet over zijn gevoelens nadenken en het was niet de eerste keer dat Juan hem er toch toe probeerde te dwingen. ‘Ik vraag me gewoon af… wat voor gedachten je nu hebt. Heb je nu gevoelens voor me? Ik wil gewoon – ik wil gewoon dat je weet dat het mij niet uitmaakt. Of je op jongens valt. Of zelfs – of zelfs als je op mij valt.’
      Emilio vloekte. ‘Ik val níét op kerels, man! Als één van ons gay is dan ben jij het, want jij begon ermee!’
      ‘We weten dat ik hooguit biseksueel ben,’ antwoordde Juan. ‘Maar jij… Jij bent nooit verliefd geweest. Misschien is dit wel de reden waarom.’
      ‘Ik word nooit verliefd omdat ik geen mietje ben,’ snauwde hij. ‘Ik wil wijven alleen om ze te neuken, verder heb ik ze nergens voor nodig!’
      ‘Je hoeft niet zo te schreeuwen,’ antwoordde Juan. ‘Ik probeer alleen maar te helpen. Jij was zelf degene die zaterdag zei dat ie bang was gay te zijn geworden.’
      Emilio keek weg. ‘Ik was boos. Ik weet niet wat ik zei.’
      ‘Oké,’ zei hij timide, alsof hij zich realiseerde dat het geen zin had om hier nu een discussie over te voeren. ‘Maar weet gewoon dat het mij niet uitmaakt. Of je op jongens valt of niet. Je blijft mijn beste vriend, oké? Zelfs als je op mij –‘
      ‘Ik val niet op jou.’ Met een zucht zakte Emilio weer op de bank. Hij streek door zijn haren terwijl hij zich afvroeg wat hij wel of niet wilde zeggen. Juan mocht dan wel beweren dat het hem niet uitmaakte of Emilio op hem viel, maar hij was toch bang dat het hun vriendschap zou veranderen als hij dat wel dacht. ‘Ik weet dat omdat…’ Hij aarzelde – zocht naar woorden. ‘Ik heb iemand ontmoet,’ zei hij toen maar. Rory zag hij waarschijnlijk toch nooit meer, hij gebruikte liever dat als excuus dan dat hij risico liep dat zijn vriendschap met Juan veranderde of dat hij iets over zijn veel te ingewikkelde gevoelens voor Juans broer zei. ‘Een jongen. Vrijdag. En… Ik krijg hem niet uit mijn kop.’ Hij kneep zijn ogen dicht. ‘Fuck man, ik lijk wel een wijf.’
      ‘Gevoelens voor iemand hebben maakt je heus niet minder man. Ook niet als het om een jongen gaat.’
      Emilio boog zijn hoofd. Hij wist niet wat hij er verder over moest zeggen. Eigenlijk wilde hij gewoon dat Juan zei dat het onzin was, dat hij onmogelijk gay kon zijn en dat hij heus geen gevoelens voor een jongen had die hij amper twee uur had gezien.
      ‘Wil je iets over hem vertellen?’
      Juans stem klonk niet gretig, eerder alsof hij dacht dat Emilio er echt mee geholpen zou zijn. Toch schudde hij zijn hoofd.
      ‘Nee. Ik zie hem toch nooit meer.’ Bovendien vond hij dat ze wel genoeg gepraat hadden. Het was tijd voor wat actie. ‘Zin in een potje Call of Duty?’
      Juan ging rechterop zitten. ‘De nieuwste?’
      ‘Alex heeft alleen ouwe meuk. Black Ops III geloof ik.’
      Hij kwam overeind en zakte voor de televisie neer. Of hij nou een manier vond om van zijn nichterige gedachten af te komen of niet, hij was in elk geval opgelucht dat hij weer normaal naast vriend op de bank kon zitten gamen.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen