Bill POV.

Wanneer ik al mijn moed eindelijk bij elkaar heb verzameld druk ik toch op de bel en niet veel later is Tom degene die de deur opendoet en ik kijk hem met grote ogen aan. Ik wist dat ik er nog niet klaar voor zou zijn om hem nu alweer te zien. "Bill," zegt Tom zachtjes en ik probeer mijn tranen in te houden, maar door toedoen van die stomme hormonen is dat nog knap lastig. "Ik, ik heb je weet ik veel hoe vaak proberen te bellen," zegt Tom.

"Dat weet ik," zeg ik zachtjes. "Ehm, hier, dit heb ik ontworpen. Twee kledingstukken voor Shelley en twee voor Gretha. Hopelijk kloppen de maten, want ik heb moeten gokken, want ik weet niet hoe hun groei nu is," zeg ik, maar ik heb wel eerder ruim gegokt zodat ze er ooit in passen dan te krap. Ik geef de kledingstukken dan aan Tom waarna ik wil weglopen, maar Tom houd mij tegen.

"Het spijt me Bill. Ik heb je nooit pijn willen doen. Je ziet er moe uit," zegt Tom.

"Vind je het gek!" Roep ik nu toch wat kwaad en Tom zet een stap achteruit en ik zucht even. "Ik dacht gewoon dat je serieuzer met mij was, maar je schoof mij wel heel makkelijk aan de kant," zeg ik zachtjes.

"Ik was wel serieus met je Bill. Ik had, heb echt gevoelens voor je," zegt Tom en ik slik even.

"Maar Nicole was belangrijk genoeg om mij zoveel pijn te doen," zeg ik.

"Het spijt me Bill. Ehm, je mag Gretha wel even zien?" Stelt Tom dan voor en gelijk lichten mijn ogen op. Zij voelt als mijn dochter en ik heb haar zo gemist.

"Dat wil ik," zeg ik waarna Tom mij binnenlaat.

Reacties?

Reacties (1)

  • Luckey

    En dan ziet die Nicole ook
    Laat je woede maar wel zien dat mag
    Wel leuk dat die de kleine meid mag zien

    2 weken geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen