Voor iedereen die tot nu toe niet heeft opgelet of ontzettend slecht is in opmerken wanneer de sfeer niet zo prettig is: ik heb een hele slechte dag.

Ik had gehoopt dat wat koekjes eten zou helpen - Day zou het me vast wel vergeven als ik met een halve doos koekjes op zijn verdieping aan zou komen - en dat ik me weer wat beter zou voelen als we er gewoon een even een leuke, ontspannende avond van zouden maken. Maar als de lift tot stilstand komt en de deur open schuift, wordt die hoop onmiddellijk in stukken geslagen.

Mary staat voor Day, met een harde, onpeilbare blik in haar ogen en hoewel ze nauwelijks langer dan hem is, lijkt ze in haar dreigende houding boven hem uit te torenen. Day is wit weggetrokken, trillend en stijf van de spanning, terwijl hij haar met grote ogen aankijkt, waardoor ik voel hoe al mijn emoties en woede van eerder vandaag weer bezit van me nemen. Maar hetgeen waardoor ik de koekjes uit mijn handen laat glippen en op Day en zijn mentor af ren, is het mes in Mary’s hand, waarvan de punt tegen Days borstkas rust.

"Waar denk je wel niet dat je mee bezig bent?" Eén kleine beweging, en het mes zou in Days borst beladen. Zijn mentor zou hem hier en nu kunnen vermoorden, en aan de blik in haar ogen te zien, zou het haar totaal niet uitmaken. Het interesseert haar niets als hem iets zou gebeuren, en haar dreigende houding lijkt eerder te zeggen dat dat precies is wat ze wil. "Laat mijn bondgenoot met rust." Mijn stem is hard en schel, maar ijskoud, als ik probeer tussen Day en Mary in te gaan staan. Ik heb hem nodig. Ze mag hem niets doen.

Mary zet meteen een kleine stap achteruit en laat het mes zakken, waardoor ik de ruimte heb om voor Day te gaan staan, maar ze is duidelijk niet erg onder de indruk. Ze trekt haar wenkbrauw op en zwijgt, maar haar sceptische blik zegt meer dan genoeg: dit zijn mijn zaken niet.

Daar heeft ze het mis. Day is mijn bondgenoot. Op het moment dat ze dat wapen op hem richtte, was dit ook een zaak van mij. Na alles wat er de afgelopen dagen gebeurd is, alles wat ik gedaan heb om dit bondgenootschap te krijgen, ga ik hem echt niet verliezen omdat zijn mentor een psychopaat is.

"Chris, wa-" Days stem trilt en hapert, en klinkt alsof hij ieder moment in tranen uit kan barsten, maar zijn stemgeluid sterft bijna meteen weer weg.

Een deel van me wil zich naar hem omdraaien en vertelt me dat ik moet controleren of hij oké is, en of hij geen verwondingen heet, maar ik kan Mary niet de rug toekeren. Mijn woede is vele malen sterker. "Je bent toch zijn mentor?” Ik spuug de woorden bijna uit, terwijl ik haar een net zo vernietigende blik toewerp als zij mij geeft. “Dan hoor je hem te beschermen, niet wat dit dan ook voor moet stellen." Ik plant mijn voeten stevig op de grond, waardoor ik me vaag bewust wordt van het vreemde gewicht in een van mijn schoenen: het mes, dat ik daar tijdens mijn privésessie verstopt had, heb ik in al mijn frustratie niet teruggelegd toen ik de zaal verliet. Waar ik me er normaal schuldig over gevoeld zou hebben - het blijft diefstal, ook al zullen ze het wapen mogelijk niet eens missen - voel ik me nu alleen maar zekerder, sterker en veiliger. Mary weet niet dat ik gewapend ben. Ik heb het voordeel van een verrassingseffect, en ik ben van plan dat te gebruiken. Ik bal mijn vuisten en hef ze op, klaar om de vrouw aan te vallen. "Als je zo graag wil vechten, vecht je maar tegen mij."

"Mijn taak als zijn mentor is om hem goed voor te bereiden op de Spelen en hem een belangrijke les te leren." Mary houdt haar geërgerde blik strak op mij gericht. Haar woorden zijn ijskoud en afstandelijk, maar ze geeft geen krimp bij het zien van mijn dreigende houding. "Als dit enkel draaide om willen vechten, had ik wel gekozen voor een tegenstander die ook werkelijk iets terug zou doen."

“Blijf uit de buurt van mijn bondgenoot,” snauw ik terug, terwijl ik mijn vuisten zo stabiel mogelijk probeer te houden en een plan probeer te bedenken om Mary te ontwapenen en tegen de grond te werken, maar het lukt me niet om mijn gedachten daar op te focussen, als ik Days oppervlakkige ademhaling hoor. Iets in me zegt me dat hij degene is waar ik me mee bezig zou moeten houden, niet Mary. Maar dat is de stem van mijn vader, die me vertelt dat mijn handen gemaakt zijn om te genezen, en ik duw de gedachten ruw weg. Ik ben geen heler of arts. Ik ben een vechter, en als het even kan, een held. Hoewel ik weet dat ik mezelf in het gevaar stort, is dit anders dan mezelf uit een boom laten vallen. Ik kan mezelf en Day beschermen. Deze keer kan ik een verschil maken. Deze keer kan ik een held zijn. "Als je wapens tegen hem gaat trekken, zul je eerst langs mij moeten. Ik laat je hem niets doen, 'belangrijke les' of niet."

"Interessant." Met nog altijd die sceptische blik, kijkt Mary op me neer, voordat ze haar ogen ineens recht op Day richt. "Wij zijn nog niet uitgepraat, Daniel," zegt ze, waarna ze zich omdraait en wegloopt en alles in mij schreeuwt dat dit mijn moment is om aan te vallen.

In plaats daarvan zet ik een stap naar voren en hef mijn vuisten iets hoger op. "Oh, volgens mij zijn jullie zeker wel uitgepraat,” zeg ik, mijn stem net zo kil en dreigend als die van haar. Niets wat ze zegt of doet kan me bang maken - ik zit in de Spelen, ik heb erger gezien en gehoord en ga nog heel veel erger meemaken - het maakt me alleen maar kwader. "Laat hem met rust."

Mary blijft staan en draait zich naar me om, maar voor ze iets kan zeggen, voel ik Days hand op mijn schouder. Hij trilt, maar zijn greep is desondanks stevig. "Laat haar maar gaan, Chris, alsjeblieft." Zijn stem is nog altijd instabiel, maar wel een stuk sterker nu, maar dan slaat hij over en blijft er alleen de wanhopige, smekende ondertoon over.

"Nee, dat doe ik niet.” De woorden verlaten mijn mond veel harder en scherper dan ze hadden mogen doen, maar de frustratie brandt als vuur onder mijn huid. Dit is nog niet voorbij, er is nog niets opgelost. Ze heeft niet eens iets van excuses aangeboden. “Je kunt haar toch niet zomaar laten weglopen? Ze heeft je bedreigd, Daniel." Ik werp haar nogmaals een kwade blik toe, maar richt me dan weer tot Day.

Hij krimpt ineen onder mijn harde stemgeluid, en even ziet hij er ondanks zijn lengte en gespierde postuur ontzettend klein en kwetsbaar uit. "Ik- ja, maar... niet nu." Zijn stem is niet veel meer dan een smekende fluistering.

Achter me hoor ik Mary geërgerd snuiven, voordat haar voetstappen de kamer uit verdwijnen, maar hoewel ik heel graag achter haar aan zou rennen en mijn mes zou trekken, lukt het me niet om mijn voeten te bewegen. Days zwakke reactie wakkert alleen maar mijn frustraties aan. Hij begrijpt het niet, wil het niet begrijpen, en ik weet niet zeker of dat hem naïef en onschuldig maakt, met al zijn vredelievendheid, of alleen maar dom. "Ze heeft je net bedreigd. Met een écht wapen,” zeg ik langzaam, ieder woord zorgvuldig benadrukkend. “Er is niet zoiets als 'niet nu', ze had je gewoon kunnen vermoorden."

"Ja, alleen-" protesteert Day zachtjes, maar hij komt niet uit zijn woorden. Hij haalt zijn schouders om en haalt diep, schokkerig adem. Trillend over zijn hele lichaam, krimpt hij nog wat verder ineen.

"Waarom deed je niet gewoon iets?" Mijn frustratie begint te barsten, en als mijn stem overslaat wil ik alleen nog maar schreeuwen of huilen - waarschijnlijk allebei. Hij moet me een antwoord geven, een goede reden, desnoods een zwak excuus, iets. Ik probeer hem recht aan te kijken, hem met mijn blik te vertellen dat ik het nu niet kan hebben als hij zwijgt. Niet nu. Zeg dan iets, probeer ik hem te vertellen. Maar het blijft oorverdovend stil.

Reacties (3)

  • Incidium

    Oeh Chris kan doen voor Day wat Day de eerste dag deed voor Chris, love it.
    Chris jongen nee niet daadwerkelijk gaan vechten, de bedoeling van Day beschermen is niet alle agressie naar jezelf toe trekken:|
    Nawh Chris dit is niet het moment om Day te vertellen dat hij voor zichzelf op moet komen door hem te vertellen wat hij moet doen dude. Geef Day een knuffel en de koekjes please?

    2 weken geleden
    • Samanthablaze

      Chris wil altijd vechten, en dit is een hele goede kans. En hij snapt niet dat Day echt niets doet want hijzelf zou echt niet stil blijven staan

      2 weken geleden
  • Megaeraaa

    Wow Mary is echt gek of zo
    Ergens vind ik wel dat Chris overreageert maar dit is echt eng! Ze is zijn mentor, ze moet hem verdedigen, niet doden!! WAT IS ER MIS MET DIE MENTORS HIER?!

    Day die bijna gaat huilen... heftig

    3 weken geleden
    • Samanthablaze

      Chris heeft niet meegekregen wat er hiervoor gebeurd is, en Mary was niet helemaal onredelijk bezig, maar dit is Chris' hoofd en Chris weet dat niet
      Het enige wat hij ziet is dat iemand die belangrijk voor hem is, op meerdere manieren, bedreigd wordt en zijn reactie is zijn wannabe-held-reactie: vechten

      3 weken geleden
    • Duendes

      Wanneer ik ooit eindelijk zo ver ben met het herschrijven van Day dan zie je ook wat eraan vooraf gaat en dat maakt het minder gestoord maar eh niet minder eng oeps het blijft naar awhhh

      3 weken geleden
    • Samanthablaze

      Het blijft een bitch move

      3 weken geleden
  • Duendes

    ... gosh shit man SHIT
    Holyshit dit is INTENS Chris is emotioneel en zo boos en het is zo valid maar Day is casually balancing rond een mental breakdown oef het doet pijn mijnhemel shit Mary dit was rude ik was ook ready voor een chille ontspannen avond hmpf niet dit aahhh oké even huilen

    3 weken geleden
    • Samanthablaze

      Ze verdienen gewoon een chille avond met koekjes maar in plaats daarvan krijgen ze Mary en Chris die elkaar willen steken en Day die erbij staat en wil huilen
      Niet helemaal de ideale avond

      3 weken geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen