Bill POV.

Wanneer ik Nicole op de bank zie zitten negeer ik haar. Ik heb even geen zin in gezeur en zij weet natuurlijk van niks. Ik vermoed dat Tom haar ook niet heeft verteld dat ik zwanger van hem ben. "Gretha is daar," wijst Tom en ik knik even waarna ik de kleine meid oppak.

"Papa, papa!" Roept ze vrolijk en ik trek haar dicht tegen mij aan terwijl ik opnieuw moeite moet doen om niet te huilen.

"Ze heeft jou gemist," zegt Tom zachtjes.

"Ik merk het," antwoord ik en ik druk een kusje op d'r wangetje. Mijn knappe meisje, ook al weet ik dat ik dat niet mag denken. Ze is niet van mij, ook al was ze nog maar een paar dagen oud toen dat ongeluk plaatsvond en ik voor haar moest zorgen. Dus dat onze band sterk is, is denk ik ook wel logisch. Nicole is voor haar haast een vreemde, ook al weet ik niet hoe dat nu is.

"Ga maar naar d'r kamertje met haar spelen, ja?" Stelt Tom dan voor en ik knik even waarna ik met Gretha naar boven loop.

Tom POV.

"Ik kan mij hem niet zo onbeschoft herinneren. Hij begroet mij geen eens, hij keek mij zelfs amper aan," zegt Nicole.

"Misschien vindt hij dat moeilijk na wat er gebeurt is," zeg ik dan zachtjes, ook al weet ik dat het anders zit. Hij en ik moeten ook nog een keer een goed gesprek hebben over hoe we het gaan doen wanneer de baby er is.

"En waarom noemde Gretha hem papa?" Vraagt Nicole.

"Je weet toch dat ze niet veel meer dan dat zegt," zeg ik, en ook dat is niet helemaal waar, maar wat moet ik anders? Nicole de waarheid vertellen? Ze heeft mijn zorg nu juist nodig. Dan kan ze er niet alleen voor komen te staan.

Reacties?

Reacties (1)

  • Luckey

    Hahaha
    Ja Nicole werken je hersenen nog wel?
    Bill heeft een jaar bij jullie zowat gewoond
    Gehecht aan de kinderen

    2 weken geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen