Tom POV.

Ik kijk naar Bill die met z'n ouders praat, maar hij lacht, of glimlacht geen enkele keer, terwijl ik mij herinner dat de laatste keer dat z'n ouder op bezoek kwamen dat Bill juist één en al glimlach was. De idioten die ons bij de kinderbescherming hebben gemeld hebben dit op hun geweten en dat maakt mij zo kwijt. Ik wil Bill zo niet zien. Ik wil de Bill die zo vaak lacht weer terug.

"Sorry, ik moet even wat doen. Ik ben zo weer terug," zeg ik tegen Bill en z'n ouders waarna ik naar het huis van de altijd klagende buren loop en ik druk op de bel. "Mevrouw, mag ik even wat vragen?" Vraag ik dan zo vriendelijk mogelijk.

"Ga je gang," zegt ze.

"Kan het zijn dat jullie de kinderbescherming op ons heeft afgestuurd? Mijn man gaat aan al die bezoekjes en stress onderdoor," zeg ik, want ik weet mij recht te houden, want ze gaan de kinderen nooit afnemen, maar Bill blijft het persoonlijk opvatten en voelt zich er niet prettig bij.

"We moeten toch wat om deze buurt weer rustig te maken," zegt ze.

"U woont alleen met u man in een buurt met reusachtige huizen en veel kamers, misschien zijn jullie degene die moeten vertrekken, want in deze buurt is het vragen om grote gezinnen," zeg ik en met die woorden loop ik weg. De buren moeten weten dat het niet leuk is wat ze doen.

Reacties?

Reacties (1)

  • Luckey

    Grrr Tom heeft een punt
    En je wist wie naast je kwam wonen!
    Ze doen hun best
    Ga in hit op heide wonen als je rust wilt

    3 weken geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen