Als iemand uiteindelijk de stilte doorbreekt, is het tot mijn frustratie nog steeds niet Day, maar Jade, waarvan ik niet zeker weet hoe lang ze al in deze ruimte aanwezig is - misschien dat ze er al vanaf het begin was, maar dat kan ik me niet voorstellen. Als ze hier al die tijd al was, had ze ingegrepen toen Mary Day bedreigde. Dat zou iedereen doen. Dat moet wel. "In Days verdediging: hij had niet heel veel tijd om iets te doen,” zegt ze, waarmee ze mijn theorie dat ze net binnen gekomen is meteen ontkracht. Maar voor ik me naar haar om kan draaien, mijn woede op haar kan richten en haar kan vragen waarom zij niet ingegrepen heeft, praat ze rustig verder. “Voordat hij echt de kans had om te reageren sprong een zekere bondgenoot ertussen in een heldhaftige reddingsactie." Ze grijnst breed en applaudisseert, voordat ze mijn doos met koekjes opraapt en glimlacht. "Alleen jammer dat je de koekjes zo wreed hebt laten vallen."

Ik haal diep adem en sluit voor even mijn ogen, terwijl ik mijn frustraties als wolken voor me probeer te zien, maar het neemt niet weg dat ik heel graag iets of iemand wil slaan. Maar Mary is weg, en die gedachte zorgt ervoor dat ik met een zucht een deel van mijn frustraties los kan laten. "Gebeurt dit vaker?"

"De ruzies of het bedreigen?" vraagt Jade droogjes en ze trekt een wenkbrauw naar me op. Meteen voel ik een groot deel van de frustratie terugvloeien, alsof het vuur onder mijn huid weer oplaait. Dat was niet het antwoord dat ik graag had willen horen.

Day zakt in elkaar op de bank, trillend als een rietje en haalt een hand door zijn haar. "Dit is voor het eerst dat het- dat ze zo..." weet hij haperend uit te brengen, met een vaag handgebaar, en hij slikt moeizaam. "Dit was nieuw," zegt hij dan, zijn stem niet meer dan een instabiele, schorre fluistering.

"Het feit dat je dat moet vragen zegt genoeg," snauw ik richting Jade, ook al weet ik dat het niet haar schuld is - zelfs als ze had willen ingrijpen, was ik simpelweg sneller, maar het idee dat Mary zo omgaat met haar tributen, maakt me kwaad en misselijk. Ik vloek en draai me om naar Day, klaar om tegen hem te roepen dat hij zich hier tegen moet verzetten en dat hij dit echt niet zomaar moet accepteren, maar ik slik alles in als ik zie hoe hij erbij zit: zijn hele lichaam trilt, zijn ogen glimmen en zijn ademhaling is onregelmatig, kort en zwaar. Het is een houding die ik het afgelopen jaar een paar keer bij Luna gezien heb, maar waarbij ik nooit geweten heb wat ik kon doen om het op te lossen, hoe naar het ook is om te zien. En dus doe ik maar het enige wat ik kan bedenken: niet schreeuwen, stemgeluid zacht houden, dichtbij hem gaan zitten, zodat hij de steun kan zoeken die hij nodig heeft. Het is waarschijnlijk lang niet zo behulpzaam als wat Day een paar dagen geleden voor Luna deed, maar meer dan een zwakke imitatie daarvan heb ik niet. "Hé, gaat het?" vraag ik, waarbij mijn stem tot mijn ergernis hapert en overslaat, en niet bepaald heel warm of aangenaam klinkt. "Je kan straks mee komen naar mijn verdieping,” suggereer ik. Nadat Luna instortte in het trainingscentrum, hebben we haar ook meegenomen naar onze verdieping. Ze moest weg van hetgene dat haar in deze toestand gekregen had, en hetzelfde geldt voor Day. Hij moet weg hier, uit de buurt van zijn gestoorde mentor, naar een veilige plek. Hij moet hier weg, hij moet met mij mee naar mijn verdieping. “Daar kan ze je echt niets doen."

Day zwijgt, maar ik weet niet zeker of dat komt doordat hij niet weet wat hij moet zeggen, of doordat het hem met zijn zware ademhaling simpelweg niet lukt om iets te zeggen. Als zijn ademhaling na een tijdje kalmeert en hij grotendeels stopt met trillen, wrijft hij langs zijn slapen en haalt nog een keer diep adem. "Ik- het gaat. Beter dan net, in ieder geval." Hij kijkt opzij, naar mij, en glimlacht zwakjes. "Bedankt voor je hulp, Chris." Even aarzelt hij, maar dan betrekt zijn gezicht. "Ik zou graag meekomen, maar ik ben bang dat Mary me dan wel serieus gaat vermoorden morgen."
"Je hoeft niet terug te gaan,” antwoord ik onmiddellijk, “je kunt gewoon bij ons blijven totdat de Spelen beginnen en..." Hij moet hier weg, uit de buurt blijven van zijn mentor, die haar messen altijd bij de hand heeft en niet van plan lijkt om haar bedreigingen zomaar op te geven nu ik haar geconfronteerd heb. Als we allebei op onze eigen verdieping zijn, is er niets dat ik kan doen om hem te helpen, maar als hij met me mee zou komen, gewoon bij mij zou blijven, zou hij veilig zijn. Maar ergens weet ik ook dat het simpelweg niet kan. Als hij nu van zijn verdieping verdwijnt, is de kans dat zijn gestoorde mentor besluit hem helemaal niet meer te helpen in de Spelen heel groot. Het is te gevaarlijk, voor ons allebei - door ons officiële bondgenootschap, is de helft van zijn sponsorgeld immers ook voor mij bedoeld.

Als hij zijn hand op mijn schouder legt, voel ik dat hij nog altijd aan het trillen is, maar ondanks zijn dankbare blik schudt hij zijn hoofd. "Het klinkt goed, maar waarschijnlijk maak ik het dan alleen maar erger," spreekt hij mijn gedachten uit, en hij zucht zacht. "Ik kan Mary niet compleet ontlopen, dus dan maar zorgen dat ik het in elk geval niet erger maak."

"Als het iets van een geruststelling is: Mary is sowieso de komende uren wel weg, dus je ziet haar vandaag echt niet meer." Jade werpt ons allebei een geruststellende glimlach toe, maar echt heel overtuigend voelt het niet.

Ik zucht. "Oké, en nu?" Hoewel het idee dat Mary voorlopig weg is me wel enig gevoel van rust geeft, is het niet genoeg om alles als wolken weg te laten zweven. Het idee dat Day morgen nog een hele dag hier moet doorbrengen, met haar, zit me helemaal niet lekker.

Jade schraapt haar keel en kijkt van het doosje met mijn koekjes in haar hand naar de keuken, en weer naar ons. "Niet om het moment te verpesten, of zoiets, maar nu moeten we naar de keuken, want ons koekjesdeeg droogt uit,” zegt ze, met een gebaar naar de keuken. Ze trekt haar neus op, maar lacht dan. "Niet dat het mij heel veel uitmaakt, maar de spelmakers hebben slecht opgelet en nu ben ik twee mensen koekjes verschuldigd."

De wissel van onderwerp voelt als een opluchting, waardoor het me eindelijk lukt mijn schouders wat meer te ontspannen en flauw te glimlachen. "Het lijkt erop dat ze alleen maar hebben opgelet bij Danny." Ik volg haar naar de keuken, die al bedekt gaat onder een laag meel, kruimels deeg en chocolade, eierschalen en andere ingrediënten. "Laat maar eens zien wat voor lekkers je voor ons gaat maken, Jade."

"Vergeet niet je eigen schuld af te lossen." Het meisje grijnst en en zet demonstratief een kom voor me neer. "We hebben besloten veel koekjes te maken en Day heeft beloofd te helpen, dus jullie mogen het deeg vast gaan kneden,” zegt ze, op een toon die duidelijk maakt dat ze niet echt tegenspraak verwacht, voor ze weer bezig gaat met ingrediënten in een andere kom gooien. "Het worden chocoladekoekjes en stroopkoeken.” Met een tevreden grijns, snoept ze van het deeg en de chocolade.

Day volgt ons naar de keuken en blijft zachtjes grinnikend in de deurpost staan, met een plagerige, beschuldigende blik op zijn gezicht, maar die kan niet helemaal verbergen dat het nog steeds niet echt goed gaat. Zijn ogen glimmen nog steeds, en de storm die er eerder vandaag nog in woedde lijkt nu angstaanjagend afwezig. "Als ik niet had beloofd om te helpen, had je gewoon heel weinig koekjes gemaakt," zegt hij.

Jade grijnst. "Klopt," zegt ze simpelweg, voor ze haar mouwen opstroopt en het deeg begint te kneden.

"Gewoon even voor de zekerheid: zijn de koekjes met of zonder boom?" Ik staar in de kom die ze voor me neergezet heeft, maar het meel ziet er tot mijn opluchting normaal uit.

Het meisje kijkt verward op van haar deeg, maar grinnikt dan. "Het plan was zonder, tenzij je liever met boom wil."

"Nee, nee,” zeg ik snel, en ik grijns, “ik vrees dat dat in de arena nog komt, dus dat wil ik beperken voor nu."

"Heb je er nu dan liever glitters door?” Day grijnst terug en loopt verder de keuken in en pakt de kom die voor mijn neus staat, waar hij meteen in begint te kneden. “Want dat kan ook wel geregeld worden hoor."

"Liever niet." Jade schuift de me meteen de andere kom toe en glimlacht naar me, met uitdagende pretlichtjes in haar ogen. “Ga jij ook eens wat doen, Chris,” zegt ze. “Ga maar kneden, dan zet ik de rest vast klaar."

"Ik heb al koekjes meegenomen," protesteer ik.

"En je hebt ze meteen laten vallen." Jade werpt me een uitdagende grijns toe, maar voordat ik een weerwoord verzonnen heb, schiet Day in de lach.

"De koekjes zijn eerder klaar als je helpt, maar het hoeft niet," zegt hij hoofdschuddend.

"Ze smaken nog even lekker," mompel ik verdedigend, maar dan stroop ik mijn mouwen op en steek mijn handen in de kom. Ik voel me nog steeds niet helemaal rustig, maar het helpt om iets te doen te hebben, ook al is het niet agressief genoeg om mijn gedachten helemaal uit te schakelen. De afleiding is voor nu meer dan welkom. Daarnaast zijn de koekjes die ik heb meegenomen vast erg lekker, maar zolang hier toch niet stiekem boombast in zit, denk ik dat deze koekjes misschien nog wel heel veel beter zijn.

Reacties (4)

  • Megaeraaa

    En daar zijn de koekjes met chocolade eindelijk!
    Chris die ook gewoon Days kalmeringstechniek probeert te kopiëren maar jammerlijk faalt, en dan komt Ada met haar koekjesdeeg en is iedereen weer happy is zo iconischxD
    Nu hopen dat Luna niet ook nog boos wordt als hij daar blijft slapen... het zou wel gezellig zijn

    2 weken geleden
    • Samanthablaze

      Niemand zou blij worden van Ada, maar die is er gelukkig ook niet
      Het logeerpartijtje is helaas een slecht idee dus dat gaat hem niet lukken, maar het zou wel gezellig geweest zijn. Geen zorgen tho, in de arena kunnen ze ook nog samen hele nachten wakker blijven

      2 weken geleden
    • Megaeraaa

      Ow ik bedoelde JadexDik ben niet goed met namen maar dit is wel een erge fout
      Maar de arena is wel iets minder gezellig

      2 weken geleden
    • Samanthablaze

      Dat dacht ik alxD
      Je weet het niet, misschien heeft deze arena wel een hartstikke gezellig appartement

      2 weken geleden
  • Incidium

    Sleepover? Sleepover. Day ruilen met Ada is een geweldig idee, ik ben voor.
    Ik zie voor me hoe Chris heel boos, met zijn ellebogen overal, koekjesdeeg aan het kneden is haha. Dit klinkt in ieder geval als het begin van een prima avond. Jade kennende worden het topkoekjes

    2 weken geleden
    • Samanthablaze

      Ikr, oprecht wel een gezellig idee. Ze verdienen gewoon een sleepover met koekjes en een slechte film ofzo
      En dat is definitely hoe het koekjes bakken eraan toe gaat

      2 weken geleden
  • ZainaSwift

    (Y)

    2 weken geleden
  • Duendes

    En dus doe ik maar het enige wat ik kan bedenken: niet schreeuwen

    Damn het is wel duidelijk dat Chris een dokteropleiding heeft, want dit is een heel goed ideexD
    Nee maar awhh het is sneu en ze zijn allebei zo emotioneel awh Chris is zó kwaad en gefrustreerd en valid OEF maar Day danst op de grens van een mental breakdown oeps niet het moment om boos op hem te worden want dan gaat hij echt huilen awhhh
    Also heerlijk hoe Chris echt niet door had dat Jade er was awh om daarna ook boos op haar te willen worden oeps iconic
    Koekjes bakken is echt wel een goede oplossing tbh hup ga de frustraties eruit kneden kids:Y)

    2 weken geleden
    • Samanthablaze

      Het is goed dat hij dat weet want hij wil wel heel graag schreeuwen
      Op Jade boos worden kan wel, die kan wel wat hebben, en het is wel een klein beetje terecht want ze deed inderdaad niets
      Ja ikr briljant plan

      2 weken geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen