Tom POV.

Ik wacht geduldig af totdat onze collega's zijn gearriveerd. Ik hoor het kabaal buiten, maar leg mijn handen over mijn oren en voel dat Bill z'n arm om mij heen legt.

Pas tientallen minuten later is het weer rustig en ik haal mijn handen van mijn oren weg. "Gaat het schat? Ze hebben hem meegenomen. Het is okay," zegt Bill en ik knik.

"Dank je," zeg ik en Bill knikt en even later gaan we naar bed.



Bill POV.

In de nacht word ik wakker omdat Tom geluiden maakt. "Don't shoot, please, no," zegt hij en hij draait wild om zich heen en ik weet dat gisteren wonden bij hem heeft nagelaten, misschien ook wel mede omdat het die keer heeft getriggered dat hij zelf echt is neergeschoten, ook al beschermde hij mij toen.

"Het komt goed Tom," zeg ik waarna hij z'n ogen opent en ik leg mijn armen om hem heen.

"Sorry," zegt hij.

"Jij hoeft nergens sorry over te zeggen schat. Ik laat het werk morgen weten dat jij nog wat langer thuisblijft," zeg ik, want Tom blijft maar dingen meemaken. Ik ook wel, maar voor Tom is het een opvolging geweest van twee heftige gebeurtenissen.

Reacties?

Reacties (1)

  • Luckey

    En best snel achter elkaar
    Even geen veld wekt meer voor hem

    2 weken geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen