Als jullie op- of aanmerkingen hebben hoor ik dat graag. Op die manier kan ik (als het nodig is) mijn schrijven aanpassen.

Nadat Marvin en ik ons drankje op hebben lopen we nog even over de markt, maar die loopt inmiddels aardig op zijn eind. Aangezien er niet meer veel te beleven is lopen we richting huis. Zonder te overleggen gaan we naar mijn huis. De ouders van Marvin zijn altijd een beetje gestrest als er mensen over de vloer komen, zelfs bij mensen die ze al jarenlang kennen.
Omdat we het niet op de spits willen drijven gaan we eigenlijk bijna altijd naar mijn huis. Mijn ouders vinden het altijd gezellig als Marvin er is.
Bij mij thuis doen we niet veel bijzonders. We spelen nog een bordspel. Marvin vindt dat altijd hier leuk, wij hebben nog ouderwetse dingen. Net als op bijna heel Moja vinden ze bij Marvin thuis ze dat onzin, “dat kan ook gewoon op je slimme lens. Waarom moet je zo grote doos ervoor bewaren?”
Na ongeveer twee uur gaat Marvin weer op huis aan. Mijn ouders stellen nog voor dat hij mee kan eten, maar zijn ouders verwachten hem voor een klein diner. Vanwege het onafhankelijkheidsfeest houden ze een klein diner met familie.
Net voor dat hij richting huis loopt geeft hij nog aan dat hij er helemaal geen zin in heeft. Ik stel nog voor of ik mee zou gaan, maar dat lijkt hem geen goed idee. Zoals hij zegt, “ik wil je niet mijn familie aandoen.” De familie van hem is een beetje apart, en daar heeft Marvin soms moeite mee.
Zodra Hij weg is loop ik naar de huiskamer en plof naast mijn moeder op de bank. Mijn moeder is een zachtaardige vrouw die altijd klaar staat voor andere.
Ze vraagt aan mij, “heb jij nog iets leuks gedaan vandaag bij het onafhankelijkheidsfeest?”
Ik vertel over dat ik het feest bijna was vergeten. Lachend schut ze haar hoofd,
“dat is typisch iets voor jou.”
Ik vertel verder over hoe Marvin en ik bij de toespraak hebben staan kijken. Het gesprek dat ik heb afgeluisterd laat ik weg. Verder vertel ik nog over het gesprekje met Sara en Thomas, en hoe ik met Tygo en Marvin het over de banen keus heb gehad.
Mijn moeder is verbaasd over de mogelijkheid om een beroepskeuzetest te doen. “Toen ik moest kiezen bestond die mogelijkheid nog helemaal niet.”
Op dat moment komt mijn vader de kamer ingelopen. Mijn vader is een lange man, toch zeker 1 meter 90. Hij hoorde net het einde van haar zin. “Wat bestond er toen nog niet?” Ik vertel snel over het gesprek met Marvin en Tygo.
Mijn vader moet het nooit zo hebben van dat soort tests en nieuwe technologie. Hij bromt wat, en zegt “wat is er mis met gewoon zelf een keuze maken, waarom moet er altijd weer techniek bij worden betrokken?” Ik leg uit dat ik helemaal niet weet of er technologie bij wordt betrokken. “Tygo heeft daar niets over gezegd, het enige dat hij zij was dat een test eventueel mogelijk zou zijn. En dat aangezien ik nog geen keuze heb gemaakt het misschien wel een goed idee zou kunnen zijn.”
Mijn moeder vindt het idee van een test niet per se een slecht idee, het enige waar ze problemen mee heeft is dat het helemaal aan der andere kant van het eiland is.
Ik geef aan dat ik even op de informatie van Tygo wacht en dan er een beslissing over ga nemen. Op basis van deze info kan ik echt geen keuze maken. Ook het discussiëren heeft geen zin.
Mijn ouders zijn het hierover eens. Zodra het gesprek klaar is begint mijn moeder met koken. Ik ga nog even naar mijn kamer. Ik wil alvast wat informatie opzoeken over Luno. Dat zou ook kunne op mijn slimme lens, maar ik vind het zoeken op mijn oude computer well wat hebben.
Net als mijn vader vind ik de oude techniek wat betrouwbaarder.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen