Dinsdag 14 mei 2019

Ik draai me om naar de vrouw die zojuist de woorden uitsprak. Ook zij kijkt me afkeurend aan. Te verbaasd om te reageren draai ik me weer om en loop weg. Karin die alles heeft gehoord van een afstandje is net zo verbaasd, maar ook boos. 'Hoe onbeschoft.' brengt ze uit. Ik knik en probeer de tranen weg te slikken. 'Ik laat ze er uit zetten.' besluit ze en loopt de keuken in om even later met Peter terug te komen. Ook hij ziet er woest uit. Een discussie volgt bij de tafel, maar aan de houding van de chef te zien is zijn besluit definitief. Mopperend staat het gezelschap op en verlaat niet veel later het restaurant. 'Sorry' Karin komt naar me toe gelopen. Ik schud mijn hoofd. 'Jij kunt er niets aan doen Karin.' Ze knikt. 'Maar je hoeft niet zo behandeld te worden.' Een traan ontsnapt uit mijn ooghoek, die ik snel wegveeg. 'Neem maar even een kwartiertje pauze.' Karin duwt me naar de achterkant van het restaurant. 'Ik kan me wel redden dat kwartiertje.' Ik doe wat ze zegt en loop naar de achterdeur die me naar buiten brengt. De koude lucht haalt me direct terug naar de realiteit. Ook hier in Nederland word ik dus herkent. En wordt er iets van me verwacht. Een volgende traan ontsnapt. Allerlei gevoelens gaan door me heen. Het maakt me boos dat ze zo ongeduldig waren en onhaalbare verwachtingen hebben. Rijke mensen kunnen soms zo verwaand zijn. Aan de andere kant ben ik verdrietig en geraakt dat ze zo'n opmerking maakte. Ik doe meer dan mijn best en ben ontzettend verliefd op Lando. Ik zou hem nooit willen teleurstellen. Ik veeg de tranen weg, haal diep adem en loop terug naar binnen. Karin glimlacht als ze me ziet. 'Hopelijk kun je het van je afschudden meid. Je doet net als ik je best en meer kun je niet doen. Met z'n tweeën een vol restaurant serveren is bijna onmenselijk.' Ik knik.
De rest van de avond verloopt verder gelukkig soepel. Klanten zijn dankbaar en verlaten een voor een het restaurant. Karin en ik ruimen rustig alles op en brengen de afwas naar de keuken. De afwashulp staat te zweten terwijl hij zijn taak zo snel mogelijk uitvoert. 'Alles goed Saar?' Peter loopt naar me toe. Ik knik. 'Ik vond het absoluut geen probleem om ze er uit te zetten.' zegt hij met een brede grijns. 'Maar je krijgt een tijdje betaald verlof.' Ik kijk verbaasd. 'Waarom?' 'Om nou eindelijk eens uit te gaan zoeken wat je precies wilt gaan doen. Begrijp me niet verkeerd, je bent goed in je werk. Maar dit is niet waar je gelukkig van wordt.'

Woensdag 15 mei 2019

Daar zit ik dan op de vroege ochtend. De avond van gisteren gaat nog steeds door mijn hoofd als een film. De drukte, volle tafels, klanten die klagen, de beruchte tafels met opmerkingen, Peter die ze er uit zet en tot slot de mededeling om met behoud van mijn salaris uit te gaan zoeken wat ik wil gaan doen. De gedachte om niet aan het werk te zijn, is gek. Ik kijk naar de klok aan de muur. 7:00 uur. Lando heeft gisteren ook een lange dag gehad. Aan de andere kant van de Noordzee is het nu nog maar 6:00 uur. Toch besluit ik wel een berichtje te sturen:
Goodmorning! Hope you slept well. Can you call me when you wake up?
De enige andere persoon die antwoorden kan geven op mijn vragen is Lola. Maar ook zij zal nog niet in de stemming zijn om nu uitgebreid te praten. Ik sla de dekens van me af en stap uit bed. Een kop koffie zal helpen wakker te worden.
Ik rek me uit en loop naar de keuken waar ik mijn koffie klaar maak. De dampende substantie schenk ik in een grote mok en loop er mee naar de woonkamer. De zon is al op en verlicht het appartement. In stilte drink ik de koffie op terwijl ik op mijn telefoon door instagram scroll. Ik zie een paar foto's van Lando voorbij komen. Zijn auto waarbij ze de aerodynamica hebben getest met behulp van gele verf en een paar foto's van de race van afgelopen zondag. Ik blader kort door de foto's en geef ze een like. Daarna leg ik mijn telefoon aan de kant. De koffie heeft me inmiddels wat wakkerder gemaakt en ik begin aan het uitpakken van mijn koffer van dit weekend. De nog schone kleren hang ik in mijn kast. De rest doe ik in de wasmachine en zet deze aan. Ik berg de koffer op in de kast. Het is fijn om alles op te kunnen ruimen en zo ook ruimte te creëren in mijn gedachten. Er zijn zoveel dingen die ik nu zou kunnen doen. Maar nooit heb ik iets gedaan waar ik echt blij van werd. Horeca was een veilige keuze. Werken voor mijn vader trouwens ook. Hoe dan ook is het nu het moment om verder te kijken. Om te ontdekken wat wel bij me past. Met een nieuwe kop koffie ga ik weer de woonkamer in en pak mijn laptop er bij. Op google zoek ik naar antwoorden, maar vind ik alleen life coaches die programma's aanbieden om je passie te vinden. Nergens iets bruikbaars.
Een uur later en een aantal zoekopdrachten verder, heb ik nog dteeds geen antwoorden gevonden. Ik schrik op van mijn telefoon. Vanuit mijn slaapkamer klinkt de ringtone om aan te geven dat ik gebeld word. Ik zet snel de laptop weg en loop naar mijn slaapkamer. Daar vind ik op het bed mijn telefoon met op het scherm een bekende naam:
Inkomende oproep van Lando.
Ik ontgrendel mijn scherm en neem op.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen