Foto bij Part 57|| Does he know

And I wonder does it blow your mind
That I'm leaving you far behind
I wonder does it stop your heart to know
You're not my sunshine, anymore
|Ugly Heart - GRL|

'Babe, I'm off to work', fluistert Louis zacht. Hij komt naast me zitten op het matras en streelt mijn haar weg uit mijn gezicht voor hij een zachte kus op mijn wang plaatst.
Ik glimlach en open langzaam mijn ogen: 'Okay love, when will you be back home?'
'Around 4 in the afternoon, I will text you.' Louis vertrekt en ik draai me nog eens om onder het laken. Ik voel me uitgeput ondanks het feit dat ik net tien uur heb geslapen. Als Louis me niet had gewekt dan zou ik nu nog steeds diep aan het slapen zijn. Ik heb de invloed van de tour toch onderschat, het zit echt in mijn kleren. Ik snap het niet, een maand geleden fietste ik de zeven kilometer naar school in amper tien minuten en gisteren hebben we meer dan een uur gedaan over twintig kilometer. Het lukte me ook niet om dezelfde snelheid als vroeger te halen, gelukkig weet Louis niet hoe snel ik naar school kon fietsen. Misschien was zeven kilometer op tien minuten ook wel haalbaar door de tijdsdruk, omdat ik anders veel te laat zou aankomen op school. Het stoort me wel een beetje dat ik fysisch zoveel invloed merk van de tour al wil ik het niet met zoveel woorden toegeven aan Louis. Op tour is het eten niet altijd even gezond, vaak moet het snel gaan of eten we net heel laat wat ook niet altijd handig is.
Gisterenavond bij het avondeten heb ik het voorstel gedaan om een gezonde maaltijd te koken voor deze avond, Louis ging akkoord en heeft me laten weten waar de dichtstbijzijnde supermarkt is. Zelf gaat hij amper naar de supermarkt, hij maakt meestal gebruik van een optie waarbij je de boodschappen online bestelt en die nadien gaat afhalen of hij laat ze thuis leveren. Ik vind het helemaal niet erg om de boodschappen te doen, graag zelfs dan heb ik iets te doen. Waarom moeten mijn gedachten weer op volle toeren gaan draaien zodra ik wakker ben? Ik wil nog iets langer slapen, maar dat zit er dus duidelijk niet in. Na enkele tevergeefse pogingen om opnieuw in slaap te vallen, geef ik het op en sta ik op om meteen een douche te nemen.

De zon schijnt en het weer ziet er heerlijk zomers uit, ik besluit van de gelegenheid gebruik te maken om erop uit te trekken in de stad en daar vind ik wel ergens iets om te ontbijten. De voorbije weken heb ik zo vaak binnen gezeten in bussen of stadia of backstage waardoor ik nu elke kans wil grijpen om buiten te komen en te genieten van het mooie weer, over anderhalve week zitten we op het vliegtuig naar Amerika voor het derde deel van de wereldtour en dan zullen er ook niet veel kans zijn om buiten te komen. Daarnaast voelt het ook wat vreemd om hier alleen te zijn in Louis' appartement. Ik zou niet weten wat ik kan doen en wellicht ligt hier een berg informatie die niet naar buiten mag worden gebracht, het voelt bijna illegaal om hier alleen te zijn. Ik trek mijn schoenen en jas aan, neem mijn tas en trek erop uit. Ik check nog snel even of de deur goed is dichtgemaakt en het alarm opstaat en dan verlaat ik het gebouw. Het is een eindje stappen naar het stadscentrum, met dit weertje vind ik het heerlijk om een lange wandeling te maken. Bij een klein bakkerijtje koop ik iets aan als ontbijt en ik ga op een bankje zitten in Regent's Park om het op te eten. Het leven is toch heerlijk als je geen verplichtingen hebt en kan doen wat je wil. Het verwondert me eigenlijk hoe rustig het hier is. In mijn hoofd lijkt Londen echt een drukke stad waar iedereen altijd zeer gehaast rondloopt, je zou het kunnen vergelijken met een mierenhoop maar alle parken in de stad bieden een oase van rust. Londen voelt meer dan ooit een stukje als thuiskomen. Samen met mijn ouders ben ik hier een aantal keer op citytrip geweest en elke keer voel ik me hier goed, hetzelfde voor de schoolreis. Ik keek er enorm naar uit om naar Londen te komen maar ik haatte het om te vertrekken op schoolreis, alle regeltjes en afspraken van die leerkrachten, ze beperken het gevoel van vrijheid dat de stad te bieden heeft. De vrijheid waar ik vandaag eens goed van zal profiteren, want hoewel het geweten is dat Louis van One Direction een vriendin heeft, weet niemand dat ik die persoon ben en kan ik dus alles doen wat ik wil zonder dat ik word lastig gevallen. Ik hou mijn hart al vast voor als dat niet meer mogelijk zou zijn. De gedachte bezorgt me een siddering die ik snel van me afschud. Ik sta op en loop verder naar de winkelstraten in het stadscentrum. Girls will be girls, ik heb zin om even te gaan shoppen voor enkele zomerse outfits en ook wat losse, gemakkelijke kleding voor op de tourbus. In Amerika gaan we blijkbaar van de ene staat naar de andere met de bus, dus comfortabele kleding is een must.

De tijd is enorm snel vooruit gegaan. Na het shoppen ging ik nog wat rondkuieren in de stad en maakte ik enkele foto's die ik op mijn Instagramstory plaatste. Ik neem de metro terug, Louis komt over anderhalf uur thuis en te voet haal ik dat niet meer. Ik stop bij Marks and Spencer om de inkopen te doen voor deze avond en keer dan terug naar huis. Huis, home is dit wel mijn nieuwe home? Het voelt vreemd om Louis' plek thuis te noemen. Heb ik eigenlijk wel nog een thuis op dit moment? Zou ik thuis nog welkom zijn? Ik erger mezelf aan mijn gedachten, waarom moet dit idee altijd in me opkomen? Ik voel me perfect gelukkig en dan in één keer moet ik denken aan de situatie met mijn moeder waardoor ik me terneergeslagen voel. Dit is niet het moment om triest te zijn, Zoé! Je geeft niet toe aan deze moodswings! Snel zet ik een playlist op met leuke muziek terwijl ik de boodschappen opberg. Ik heb geen idee of alles in de juiste kasten zit, maar dat is Louis zijn probleem. Hij zal wat langer moeten zoeken naar alles. Mijn smartphone geeft signaal dat er een nieuwe melding is op Instagram.
Amélie: Enjoy! I miss you xx
Seppe: Dus dat touren rond de wereld neem je wel heel letterlijk? Twee dagen geleden was je nog in Barcelona en nu in Londen? Wat is de volgende bestemming?
Ik like het bericht van Amélie en reageer op Seppe. Eigenlijk was ik twee dagen geleden in Portugal, vier dagen geleden in Barcelona 😉 Volgende week vertrek ik naar Toronto in Canada.
Seppe: Is dat wel iets voor jou al het rondreizen? Kom je tussendoor nog even naar huis? De afstand Barcelona - Londen is kleiner dan de afstand van Londen naar huis.
Hahaha goed punt! Nee, ik blijf in Londen. Ik heb hier nog wat werk te doen voor we weer vertrekken.
Seppe: Jammer! Ik mis je wel. 😔
Ik staar naar mijn scherm, wat is dit nu weer voor bericht? Hier reageer ik beter niet op, nog voor ik mijn smartphone kan uitzetten komt een tweede bericht binnen.
Seppe: Ik mis je echt Zoé, ik heb spijt van hoe alles gelopen is. Als ik kon zou ik het nu helemaal anders aanpakken. Ik wou dat ik je even kon zien, dat we konden afspreken zodat we alles konden uitpraten, maar jij bent duidelijk verder gegaan met je leven. Dagelijks word ik daaraan herinnerd, mijn zus kan namelijk niet zwijgen over de mysterieuze nieuwe vriendin van Louis van die band. Maar dat ben jij... Ik hoop dat je gelukkig bent met hem maar ik kan er niets aan doen en hoop dat je snel naar huis komt. Ik zal er voor je zijn! Je gaf me hoop na ons gesprek in Londen en toen we gingen kamperen dacht ik dat alles weer zoals vroeger zou zijn... Die avond en nacht na de examens was zo fijn, net zoals vroeger.

Met grote ogen lees ik zijn bericht. Oké, dit had ik in de verste verte niet zien aankomen. Hoop, ik gaf hem hoop? Hoe kan ik hem nu hoop gegeven hebben als ik heel duidelijk heb gezegd dat ik een vriend had? Dat is het stuk van het bericht waar ik me het minste zorgen om maak. Wat me een krop in de keel bezorgt is het stuk over die avond na de examens. Ik weet nog altijd niet wat er toen is gebeurd en dit bericht belooft niet veel goeds. Het kan toch niet dat ik toen met Seppe heb-? Nee nee dat kan niet, dat zou ik me herinneren! Maar ik heb toen zoveel gedronken dat ik niet eens meer weet wat er die avond allemaal is gebeurd. Denk aan iets anders Zoé, denk aan leuke dingen en reageer vooral niet op dit bericht. Seppe is verleden tijd en dat moet hij ook maar eens gaan beseffen. De korte tijd samen was fijn, maar wat je nu hebt met Louis is zoveel beter. Ik moet iets vinden om mijn gedachten te verzetten voor Louis thuiskomt. Op het tv-meubel liggen heel wat DVD's, ik neem een kijkje in de stapel en pik er de DVD van hun allereerste tour uit. Nog nooit heb ik deze beelden gezien, dat wordt vast leuk en het zal mijn gedachten wel wat verzetten. De tv zet ik aan en ik installeer me op de bank. Het begint met een heleboel reclame die ik niet kan doorspoelen, great. Seppe's woorden blijven zich herhalen in mijn hoofd, maar ik weet ze weg te duwen wanneer het eerste lied begint. Wat me meteen opvalt is hoe gestudeerd alles lijkt. Het valt echt op dat de jongens instructies kregen over welke bewegingen ze moeten maken op welk moment en hoe ze moeten gaan staan. Dat is nu wel eventjes anders in hun Where We Are Tour, ze doen waar ze zin in hebben en vooral alles wat niet volgens de instructies loopt. Het optreden is tien minuten bezig als het liedje I wish wordt ingezet. De tekst komt binnen, harder dan anders. Het lijkt perfect op wat Seppe nu zou kunnen denken en voor ik het weet rollen er tranen over mijn wangen heen.
Wat voor shitshow is mijn leven eigenlijk? Aan de ene kant heb ik alles om perfect gelukkig te zijn en aan de andere kant komt er een heleboel gedoe bij te kijken. Ik kan het niet geloven dat ik Louis zou hebben bedrogen, dat kan toch echt niet. Oké ik was dronken, maar zoiets zou ik nooit doen! Even doorspoelen naar een leuker liedje, iets verder komt Moments. Prachtig lied maar niet wat ik zoek, nog iets verder stop ik bij Taken, dat wordt hem ook niet. Nog enkele minuten verder beantwoorden ze Twittervragen van fans, interessant. Ik bekijk het fragment, wat zagen ze er zo anders uit. De outfits helemaal op elkaar afgestemd, een stukje jonger en Harry ziet er gewoon schattig uit. Zijn stem is nu helemaal anders dan toen. Ik herken ook wel dingen die nog steeds gelijk zijn, Louis legt nog steeds zijn hand op zijn buik als hij zingt, Niall huppelt nog steeds overal tussen, Liam zorgt nog steeds voor het meeste interactie met het publiek.

'I'm home!' klinkt Louis' stem vrolijk zodra hij door de voordeur binnenkomt.
Snel veeg ik over mijn wangen heen om eventuele sporen van tranen weg te vegen.
'How was your day?' vraagt hij wanneer hij zich op de bank laat vallen en een kus op mijn wang drukt.
Ik haal mijn schouders op: 'Fine' is het enige woord dat ik over mijn lippen krijg, meer durf ik niet te zeggen uit schrik dat mijn stem zou breken. Ik hou mijn ogen strak op het TV-scherm gericht, vanuit mijn ooghoek zie ik Louis bezorgd omkijken maar dan ook naar het scherm kijken.
'Are you watching the Up All Night tour?' vraagt hij lachend.
Ik knik: 'I found the DVD on your coffee table.' Mijn stem was niet helemaal zoals ze zou moeten zijn, hopelijk heeft hij niets gemerkt.
'Oh dear, should've hidden that one better. I cringe every time I see those old shows.' Hij komt dichterbij me zitten en slaat een arm om me heen.
'You've come a long way.'
'I don't know what they were thinking when they filmed that specific show. It was the fifth show of the tour and the first one after a break. If you hadn't noticed yet, we were super nervous.'
'Hmm, as I said you've come a long way. But there are certain things that you still do.' Ik bijt op mijn lip en kijk strak naar het scherm. Hopelijk hoorde hij niet hoe schor mijn stem klinkt, want nu was het wel echt duidelijk hoorbaar.
'Is everything okay?' vraagt Louis doordringend, 'Did something happen while you were in the city?'
Ik vecht tegen de tranen die opnieuw opkomen door zijn bezorgdheid en schud mijn hoofd.
'Are you alright?' Hij neemt mijn kin vast en draait me zodat ik hem moet aankijken.
Ik knik overtuigend en veeg de tranen weg: 'Yeah I'm alright, nothing happened. I don't know why I'm so emotional.'
'Hey come here', zucht hij terwijl hij zijn armen om me heen slaat. 'Do you want to talk about it?'
'There is nothing to talk about. I don't know what's wrong with me or why I am even crying.'
Louis gaat mijn zijn vingers door mijn haar heen: 'Are you sure. You can tell me everything.'
Ik knik tegen zijn borst aan.
'It's been a couple of exhausting weeks for you, isn't it?'
Ik knik opnieuw: 'Yes, I am so tired but at the same time I feel like I can't sleep. It's hard to fall asleep and when I'm sleeping I'm always dreaming and every sound wakes me up.' Ik ga rechtop zitten en kijk hem aan met een verontschuldigend glimlachje. Louis bijt op zijn lip, niet goed wetend wat hij kan zeggen.
'What if we prepare dinner together, watch some TV together and call it an early night?' stelt hij voor.
Ik ga akkoord met zijn voorstel en sta meteen op om de ingrediënten voor het avondeten uit de kast te halen. Louis komt me achterna naar de keuken en houdt me tegen als ik de ijskast wil open maken.
'Hey, you know that you can tell me everything?'
Dit ene zinnetje heeft hij al zo vaak tegen me gezegd en ik weet dat hij het meent. Op dit moment kan ik hem gewoon niet vertellen wat er gaande is, want ik weet het zelf niet wat me nu zo triest maakt. Ik knik en sla mijn armen om hem heen. 'I know, thanks Lou.'
'Anything for you, love.'
Can you chop the onions? I think I have cried enough already.' vraag ik hem.
Louis lacht: 'Yeah sure!' Hij neemt de uien en begint de snijden, terwijl ik de courgette in stukjes snijd.
'What have you been doing today?'
'We had some interviews for the You & I campagne.'
'The perfume?'
'Yeah, do you want to come with us tomorrow? We're shooting the commercial and it would be nice if you made some behind the scenes footage.'
'Sure, I'd love to come with you.'

Reacties (1)

  • bels

    ik heb een idee waarom je moodswings heb.... ik blijf erbij, echt!

    Ik vind het knap dat ze het vol kan houden, want het lijkt mij echt heftig. Zoveel reizen, non stop onderweg, geen vaste plek. Wetende dat je ma het niet goed vind.

    En wat heeft Seppe opeens? Hallo, hij is zo 2020 ;p

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen