Foto bij 145 - Never been so wide awake

[Bill P.O.V.]
De dagen na de crematie verlopen rustig, terwijl je ergens had verwacht dat Maud volledig in zou storten. Het lijkt wel een soort omgekeerde wereld. Zij ligt rustig naast je te slapen, terwijl je zelf al voor de vierde nacht op rij wakker ligt. Gelukkig weet je vannacht, in tegenstelling tot de nachten hiervoor, waarom je wakker ligt. Maud heeft morgen haar toelatingsgesprek bij UCLA. Of, voor UCLA, bedenk je, terwijl je je voor de zoveelste keer omdraait. Ze heeft het gesprek via Skype, aangezien jullie nog in Nederland zijn, en je snapt niet zo goed waarom jij er zo zenuwachtig voor bent, terwijl ze zelf de rust zelve lijkt. Of zou dat het dan juist zijn? Dat jij zo onrustig bent, omdat zij zo rustig is?
Je draait je weer terug naar je rug en zucht. Ergens zou je het gewoon zo fijn vinden als ze op UCLA kan beginnen. Dat scheelt voor jou ook weer stress, want dan weet je zeker dat ze wat te doen heeft als je weer op toer gaat. Plus, misschien dat ze het wel zo leuk vindt, dat ze ein-de-lijk besluit om in Los Angeles te blijven. Om bij jou te blijven. Je lippen krullen kort in een glimlach bij die gedachte, maar dan duw je die snel weer weg. Het moet uiteindelijk Maud’s keuze blijven en je kan merken dat ze het een beetje zat begint te raken dat je er steeds zo mee bezig bent.
Je zucht. Ze was ook niet bepaald blij toen je haar moest vertellen dat je nog niet zeker weet of je er wel bij kan zijn met de bruiloft van Sophia en Roos. Alsof jij er wat aan kan doen dat je nu nog geen beloftes kan maken over juni. Misschien dat dat ook wel is waarom ze zelf zo geïrriteerd reageert als je aan haar vraagt of ze blijft of niet. Dat is natuurlijk ook gewoon de toekomst plannen. Aan de andere kant, is dat wel anders dan een weekendje mee naar één of andere bruiloft. Dit is een keuze die misschien wel de rest van de verloop van jullie relatie gaat bepalen. Zeker als je haar zo blijft pushen, bedenk je. Dan zegt ze waarschijnlijk ook vanzelf adieu en goodbye. Het is maar goed dat ze je gedachten niet kan lezen.
Je lacht stilletjes om de achterlijke gedachtestroom waar je in hangt. Dat doet het kennelijk met je als je al meer dan 72 uur wakker bent. Om en nabij dan. Je zal vast wel af en toe ingedut zijn de afgelopen nachten, maar zo voelt het in ieder geval niet. Je zou eigenlijk doodmoe moeten zijn nu, maar je bent klaar- en klaarwakker.
Misschien is het ook wel omdat je met Heidi en Tom een verrassingsfeestje hebt bedacht, gewoon om te vieren dat Maud haar laatste studievak heeft afgerond voordat ze aan afstuderen begint. Een trotse grijns glijdt over je gezicht. Je kan haast niet geloven dat ze dit jaar gaat afstuderen. Niet dat je haar nu al zo lang kent, of dat je zo veel verstand van studeren hebt, maar ze is de eerste persoon die zo dichtbij je staat die dat voor elkaar heeft gekregen. En met een klein beetje mazzel kan ze dan in Los Angeles blijven werken en- Jeetje, Kaulitz, spreek je jezelf in gedachten toe, zo kan die wel weer. Niet iedere gedachtestroom hoeft toch daar te eindigen?
Maud draait zich om en kruipt dicht tegen je aan. Met een glimlach leg je een arm om haar heen en je drukt een kus op haar haar. Een verrassingsfeestje, dus. Het wordt allemaal weer lekker proppen en haasten, die paar dagen dat je in Los Angeles bent, maar dat is het sowieso waard. Geen haar op je hoofd die eraan gedacht heeft om Maud de afgelopen tijd alleen te laten. Niet dat je nu echt staat te springen om haar achter te laten, maar ja, je gaat toch echt op toer over een week. Eén ding tegelijk, Kaulitz, verzucht je. Eerst dat gesprek met UCLA morgen, dan overmorgen terug naar Los Angeles. Dan vrijdag pas het feestje, want dan zijn Gustav en Georg er ook weer. En dan zondag op toer. One day at a time…

Reacties (1)

  • Luckey

    Lekker druk
    Leuk om Bill gedachtes zo te lezen:)

    2 weken geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen