Er gebeurt een hoop, en er komen een hoop gezichten langs. Ik hoop dat het een beetje te volgen is. Atm heb ik hier nog niks van getekend (ik bedacht alles zo'n beetje terwijl ik het schreef) maar er zijn wel veel illustreer-gepaste momenten, dus wie weet komt daar nog verandering in.



Samuel doorgaat de ochtend met een doelmatig gevoel van haast. Dit is de laatste trainingsdag en dus zijn laatste kans om het aantal mensen wat hem dood wil te minimaliseren. Meteen na het ontbijt vraagt hij zijn mentoren of ze tijd hebben om te praten.

Hij verwacht een reactie van Naeve, een herinnering aan haar overtuiging dat hij een niets is. Maar ze houdt haar aandacht op het glas fruitsap in haar handen. Pas als ze zijn blik opmerkt, kijkt ze op en rolt ze met haar ogen. “Wat? Doe wat je wil,” mompelt ze, “Ik heb belangrijkere dingen te doen.”

Samuel besluit dat genegeerd worden het beste is wat hem kan overkomen. Wat de Beroeps betreft, tenminste. Hij pakt zijn halfvolle mok koffie en verdwijnt met Robert en Valentina naar de werkkamer.

“Je situatie is niet best,” zegt Valentina meteen zodra de deur achter Samuel dichtvalt. “Enkele oud-winnaars hebben hun voorkeur uitgesproken aan Aderyn, ze staat bovenaan in de peilingen. Ze is het centrum van de Beroeps, en jij hebt ruzie met haar gezocht.”

“Weet ik,” zegt Samuel nors. “Ik had al een plan B voorbereid. Sinds iedereen op de een of andere manier weet van mijn gesprekken met Florian, horen jullie daar vast ook bij.”

“Dat bondgenootschap van jou heeft je problemen alleen maar versneld,” zegt Robert geïrriteerd. “Maar goed, beter nu dan in de arena. Heb je beloftes gemaakt aan nog andere tributen zonder het ons te vertellen?”

Samuel denkt na. Zijn gezicht betrekt. “Dat irritante joch uit 11 was irritant in de lift. Dus ik heb hem een pijnlijke dood beloofd. En ik heb Flynn soort van verteld dat ik zijn vriendje graag dood heb?”

Zuchtend verzet Robert zijn bril. “Houdt je mond toch, jongen. Zo moeilijk is dat niet.”

Een korte stilte. “Sorry,” zegt Samuel ongemakkelijk, “Ik dacht— Flynn wilde me toch al dood, en Aderyn zei—”

“Aan excuses hebben we niks, en Aderyn zegt een hele hoop,” onderbreekt Valentina. “Nu, Cabe staat zeker aan haar kant, en Naeve heeft ingezet op hun twee. Maar District 4 is meestal de eerste die afbreekt van de Beroeps, zoals we vorig jaar nog hebben gezien. Hoe sta je tegenover Sean en May?”

“Sean heb ik niet gesproken,” zegt Samuel. Het feit dat het gehad hebben van geen contact een opluchting is, heeft vast betekenis. Hij duwt de gedachte weg. “Met May heb ik gepraat op het feest. Ze haat— alle mannen? Zoiets zei ze. Maar mij niet meer dan gemiddeld.”

Valentina knikt. “May heeft al een hoop vijanden gemaakt. Mogelijk kun je haar aan je kant krijgen door haar te wijzen op Flynn, een gezamenlijke vijand.”

“Dat hebben we Naeve ook al verteld,” zegt Robert. “Ze is je nu waarschijnlijk voor,” gaat hij verder tegen Samuel. “Dus doe een poging als je wil, maar reken niet op te veel.”

“Oke,” zegt Samuel. Hij twijfelt even. “En de publieke opinie?”

“Het kan voordelig zijn om te worden gezien als meedogenloos,” zegt Valentina bijna voorzichtig. “Sommige kijkers smullen ervan. Het meer je moord, hoe enthousiaster ze worden.”

Samuel denkt aan Florian. Aan hoe hij een hand uitstak naar de trainer die hij op de grond had gegooid. “Ik denk niet dat ik dat vol kan houden in de arena. Of ja, ik denk niet dat Florian het daar mee eens is.”

“Ik raad het je inderdaad af als het je je bondgenoot kost. Maar als je in je eentje eindigt, hoe meer doden, hoe beter.”

Samuel slikt. Altijd als hij nadacht over zijn tijd in de arena, zag hij een jacht op de hopeloze tributen voor zich, de rest van de Beroeps aan zijn zijde. Datzelfde lukt hem net zo goed zonder hulp. Maar het voelt anders, een op een. “Als ik Naeve niet bedreigd had waar Ethan bij was,” mompelt hij gefrustreerd.

“Mhm?” Robert kijkt hem vreemd aan. “Ethan, de jongen van het interview?”

“Ja,” zegt Samuel ellendig.”Tijdens het afscheid zei ik dat ik Naeve een pijnloze dood zou gunnen. Meer kan ik hem niet bieden, maar—” De woorden blijven even steken in zijn keel. “Het was niet wat ik had moeten zeggen.”

“Wacht even,” zegt Robert, “Waarom boeit het jouw voormalige vriend wat er met Naeve gebeurt?”

“Hij is haar broer?” zegt Samuel verward. “Weten jullie dat niet?”

“Nu wel,” zegt Valentina resoluut. Ze kijkt nadenkend naar het plafond. “Dat maakt hem geen objectieve bron. Als we dit lekken, worden zijn woorden in twijfel getrokken. Of!” Ze klikt met haar vingers. “Je maakt dit tijdens je interview bekend. Zo maak je kort werk van zijn beschuldigingen, en je hebt het imago van iemand die zijn eigen problemen kan oplossen.”

Samuel denkt erover na. Het bevalt hem steeds meer. “Dat kan ik doen. En tot die tijd?”

“Houd je rustig, houdt je mond, en doe normaal,” bromt Robert. “En doe iets met District 4. Gezien hun boete kun je maar hopen op één van de twee tributen.”

“Verlies je hoop niet!” voegt Valentina toe. “Je bent wat gezakt in de peilingen, maar je staat overal nog ruim in de top tien. Daarnaast heeft Pubert enorm zijn best voor je gedaan, wat betreft sponsoren. Weet je dat dat officieel zijn taak niet eens is? Je moet hem er maar voor bedanken.”

“Ehh, oke,” zegt Samuel. “Dan ga ik nu naar de training,” hij steekt een duim over zijn schouder.

Robert en Valentina knikken. Samuel verlaat de studeerkamer, drinkt de rest van zijn koude koffie in één teug leeg, en gaat voor de lift staan. De opgewekte liftmuziek klinkt ongepast bij Samuels gevoel dat vandaag de dag is die zijn kansen zal besluiten.

-


Sean is snel gespot; hij en Cabe staan tegenover elkaar met zwaarden in hun handen. Het wapengekletter galmt door de hele zaal. Aderyn kijkt geamuseerd toe. Dat is een opluchting, ze is ergens anders mee bezig.

Samuels ogen blijven even haken op het klimonderdeel, en het rode haar van de tribuut uit 3. Dan ziet hij May bij de schietbaan, met een boog en een tiental pijlen. Binnen enkele seconden trekt ze de pees met verbazende snelheid steeds weer terug, tot haar andere hand helemaal leeg is. Een deel van de pijlen ligt op de grond, naast het doel. Het grootste deel heeft de schietschijf geraakt.

Hij loopt naar haar toe. “Indrukwekkend,” geeft hij met tegenzin toe. “Zo snel heb ik het nog nooit gezien.”

May kijkt op, en lijkt haar concentratie van haar af te moeten schudden. Dan fronst ze. “Houdt je commentaar voor jezelf, Sam.”

“Het is Samuel,” corrigeert hij, “Ik gaf je een compliment, je hoeft me niet aan te vallen.”

May maakt een geluidje dat vooral communiceert dat ze het niet met hem eens is. “Ik hoef je mening niet.” Ze rijkt omlaag naar de tegen haar been leunende pijlenkoker en haalt er een handvol uit. Samuel kijkt bedenkelijk naar de vele pijlen die al op de grond liggen, maar zegt niets.

Een moment is het stil. Samuel probeert te bedenken hoe hij iets productiefs uit deze situatie kan halen. May schiet nog een salvo pijlen af en negeert hem, dus op haar hulp kan hij niet rekenen.

Samuel haalt mentaal zijn schouders op en zucht. Als hij het gespreksonderwerp ‘wederzijdse moord, ja of nee?’ niet op natuurlijke wijze kan aansnijden, moet hij maar direct zijn. “May. Jij en ik, we hebben een gemeenschappelijke vijand, ja?”

May kijkt hem aan vanuit een ooghoek. “Wat, bedoel je de tweeëntwintig andere tributen in deze zaal?”

“Nee,” zegt Samuel, “Ik bedoel, uhm.” Hij probeert subtiel met zijn hoofd naar het onderdeel voor messenwerpen te knikken. Gezien Alex’ verontwaardigde blik en Flynns opgestoken middelvinger mislukt het.

May snuift. “Als je denkt dat ik jouw hulp nodig heb om hen te geven wat ze verdienen, heb je het mis.”

“Dat is niet wat— Ugh.” Waarom is het altijd dat May alles wat hij zegt verkeerd interpreteert. “De vijand van mijn vijand, weet je? Ik ben alleen voor een wapenstilstand. Zolang Flynn nog leeft, bemoeien we ons niet met elkaars zaken.”

Een nadenkende blik trekt over Mays gezicht. “Het zou kunnen,” mompelt ze. Daarna, met meer volume, “Ik spreek niet voor de Beroeps. Jij bent voor hen een grotere prioriteit dan die twee.” Ze wuift met de punt van haar boog naar Flynn en Alex. De twee jongens merken er dit keer niets van.

Dat was makkelijker dan gedacht. “Natuurlijk,” zegt Samuel meteen. “Fijn dat we het eens zijn.”

May trekt een pijl uit de koker en inspecteert de punt. “Maar als jij langer in leven weet te blijven dan mijn problemen, Sam,” zegt ze met een kleine glimlach, “Dan geef ik jou iets om je zorgen over te maken.”

“Insgelijks,” zegt Samuel, met een groeiende hoeveelheid frustratie, “En mijn naam is Samuel!” Maar May is alweer teruggedraaid naar de schietbaan. Het verende geluid van de pees van haar boog laat hem weten dat het gesprek voorbij is.

“Dat ook weer gehad,” mompelt Samuel in zichzelf. Hij draait zich om en loopt richting het midden van de zaal. Zijn aandacht wordt getrokken door het nog steeds aanwezige geluid van metaal op metaal. Aderyn is toegetreden tot de ring, en vecht met allebei de jongens tegelijk. Ze verliest, maar het gaat langzaam. Haar snelheid is duizelingwekkend, haar zwaard lijkt een levend beest van staal, wat zonder Aderyns inbreng op de zwakke plekken van haar tegenstanders af schiet. Samuel betrapt zich erop dat hij dom toe staat te kijken en schudt met zijn hoofd. Als hij rondkijkt, ziet hij zo’n zelfde blik, gekleurd met bewondering, in de ogen van Florian.

Samuel gaat naast hem staan en kucht. Florian schrikt op en laat de bladeren die hij in zijn handen had vallen. “Sam!” zegt hij, “Wat brengt jou hier?” Florian krabt achter zijn oor en glimlacht ongemakkelijk.

Het plantenonderdeel krioelt van het groen. Samuel krijgt al hoofdpijn bij de gedachte om ze allemaal op minimale details uit elkaar te moeten kunnen houden. “Een update over ons bondgenootschap,” zegt hij. “Tot Flynn uitgeschakeld is, hebben May en ik een wapenstilstand.”

Florian knikt. “Klinkt goed.” Hij pakt de bladeren die hij net in zijn hand had weer op—of andere bladeren, Samuel zou het echt niet weten. “Weet je zeker dat je hier niet bent voor deze berkenbladeren? Ze ‘werken preventief tegen het vormen van nierstenen’,” leest Florian voor van het scherm naast hem.

“Fascinerend,” zegt Samuel droog. “Ik laat de planten aan jou over, voor mij zien ze er allemaal hetzelfde uit.”

“Ik hoor het al, je wil me alleen als bondgenoot om je voor giftige planten te waarschuwen,” zegt Florian met een fonkeling in zijn ogen.

Samuel houdt zijn handen omhoog. “Ik geef het toe, je hebt me door.” Hij laat de geamuseerde blik langzaam van zijn gezicht af glijden. “Luister, wij moeten eens goed door gaan nemen wat onze plannen zijn. Kom vanavond naar verdieping twee. En dan wil ik wel eens weten wat er precies gaande is tussen jou en je vriendin Aderyn.”

Een rode kleur verspreidt zich over Florians wangen. “Adey is niet—” Hij onderbreekt hemzelf. “Oke, ik zal er zijn,” zegt hij op significant hogere toon dan zijn normale stemvolume.

“Mooi zo,” zegt Samuel, en hij klapt Florian op zijn schouder. “Succes met je groenvoer.”

Florian knikt alleen, en houdt zijn ogen strak op de planten voor hem gericht. Samuel schudt met zijn hoofd en kijkt door de zaal. Zijn ogen vallen op de klimmuur, de simulatieruimtes, de baan voor speerwerpen waar hij al meerdere uren heeft doorgebracht. Er springt geen duidelijke kandidaat uit voor de rest van zijn ochtend en middag.

Hij maakt zich zorgen over de Florian-Aderyn situatie. Samuel bondgenoot weet zelf vast ook dondersgoed dat hij dom bezig is. En het is gekkenwerk om Aderyn aan te spreken en te vragen of ze één van haar tegenstanders met rust wil laten. Helaas betekent dat dat Samuel er zelf niets aan kan veranderen. Hij moet erop vertrouwen dat Florian zijn zaken op orde brengt. Maar toch maakt de gedachte hem niet minder nerveus.

Zuchtend loopt Samuel naar het onderdeel voor messenwerpen. Hij neemt plaats op de baan zo ver mogelijk van Flynn en Alex vandaan. Dat verandert niet dat Flynn af en toe op iets luidere dan normale toon tegen Alex zegt, “Doe alsof er een foto van Samuel op het hoofd van de dummy zit.” Samuel stelt zich op zijn beurt voor dat de witte bekleding van de pop eigenlijk de licht bleke huid van Aderyn is. Hij stelt zich voor dat de arena heet en zonnig is, en dat Aderyn helemaal rood verbrand, of dat ze als een vampier geheel in vlammen opgaat. Dat zou voor drieëntwintig mensen een probleem oplossen.

Reacties (3)

  • Megaeraaa

    Je maakt dit tijdens je interview bekend.
    Dat wordt zo mooi!

    Hij maakt zich zorgen over de Florian-Aderyn situatie
    of zeg maar Fladey;)

    of dat ze als een vampier geheel in vlammen opgaat
    xD

    2 weken geleden
    • Incidium

      Het interview heb ik grotendeels al geschreven:Dwant wie doet er nou aan volgorde? Niet ik.
      Fladey? Niet schelden in de reacties!
      Nee haha ik houd best wel van Fladey. Samuels droge mening als hij vanaf de buitenkant toekijkt naar die hartstikke dramatische relatie is mooi.

      2 weken geleden
  • Duendes

    Samuel is steeds meer gewoon duidelijk cute oeps hij doet zo zijn best maar het is steeds meer duidelijk dat hij kinda een kneus is maar echt wel schattig like de "heb je nog meer mensen dingen beloofd?" *awkward stilte* "een paar mensen een pijnlijke dood?"
    En AWH Pubert die sponsor aan het werven is voor Samuel is echt wel heel erg precious wat een schatje
    Samuel maakt ook niet echt vrienden oef het feit dat May haar sassy kinda judgende opmerkingen voor hem gelijk staan aan een succesvolle conversatie is kinda sad oh Samuel hier is een knuffel jongen✨

    2 weken geleden
    • Incidium

      Ik ben zo blij dat op dit punt in het verhaal, je mee kunt leven met Samuel. Daarvan wordt interessanter om te lezen hoop ik.
      May vat letterlijk alles wat Samuel zegt verkeerd op haha. Ga met Florian praten jongen, dat is veel productiever. Samuel heeft zeker knuffels nodig:D

      2 weken geleden
  • Samanthablaze

    en jij hebt ruzie met haar gezocht.
    Alternatieve interpretatie: het is Adeys persoonlijkeid, het echte probleem. Dat zorgt ervoor dat iedereen waarmee ze praat haar bovenaan de moord-lijst zet, inclusief haar bff

    Dat irritante joch uit 11 was irritant in de lift
    I mean, it's true, but why say it

    in de top tien
    Dat, eh, zegt pijnlijk weinig als er maar 24 mensen zijn tbh

    “Wat, bedoel je de tweeëntwintig andere tributen in deze zaal?”
    May is zo sassy:DZe heeft wel gelijk

    Gezien Alex’ verontwaardigde blik en Flynns opgestoken middelvinger mislukt het.
    Oh my gosh ik geniet hiervan

    “En mijn naam is Samuel!”
    Awh hij blijft het proberen, cute

    vecht met allebei de jongens tegelijk
    *kuch* uitslover *kuch*

    Dat verandert niet dat Flynn af en toe op iets luidere dan normale toon tegen Alex zegt, “Doe alsof er een foto van Samuel op het hoofd van de dummy zit.”
    Dat is zo petty omg prachtig

    Hij stelt zich voor dat de arena heet en zonnig is, en dat Aderyn helemaal rood verbrand, of dat ze als een vampier geheel in vlammen opgaat.
    Great minds think alike? Samuel en Chris zijn het over alles eens, maar willen ook allebei de ander graag dood, en tbh dat is volgens mij de enige reden dat ze geen vrienden zijn (naast het hele Spelen gebeuren)

    2 weken geleden
    • Incidium

      tsja Samuel doet hard zijn best voor zijn naam. Helaas voor hem boeit het verder helemaal niemand iets haha.
      Flynn cameos zijn leuk en prachtig aggressief:D
      tsja ik wilde minstens een keer een Adey-vampier vergelijking maken. Om Chris' tekening eer aan te doen!

      2 weken geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen