Het klinkt alsof stevig in je schoenen staan iets is wat te doen is, zeker voor mij, maar als we eindelijk klaar zijn, ben ik uitgeput en is mijn ego behoorlijk gekrenkt. Hoe meer vragen Luna me gesteld heeft en hoe meer stomme, botte antwoorden ik per ongelijk gegeven heb, hoe meer ik geconfronteerd ben met het feit dat ik inderdaad niet echt een charmant persoon ben. Niet echt een manier waarop ik mijn dag graag begin, maar het is waarschijnlijk beter dan mijn dag beginnen in de hongerspelen, wat overmorgen mijn realiteit is.

Na mijn overleg met Luna trek ik me even terug op mijn kamer, in een poging weer wat rust te vinden, maar het lukt me niet om stil te zitten. Hoewel de bedoeling van deze dag is dat ik voorbereid ben op de interviews, en ik het idee heb dat dat deel tot nu toe best wel lukt, zei het met wat hobbels op de weg, word ik alleen maar nerveuzer, naarmate de tijd wegtikt. Zelfs alleen in mijn kamer lukt het me niet om rustig te ademen, en zoals ik ondertussen eigenlijk wel geleerd zou moeten hebben, helpt ergens tegenaan trappen niet meer dan het me pijn doet. Ik blijf onrustig.

Als ik terug de woonkamer inloop, om te gaan kijken of de lunch al klaar staat, blijf ik verward in de deuropening staan. Luna zit nog steeds op de bank, maar naast haar zit Day, met zijn hand op haar schouder. Het bizarste aan dat beeld is echter de houding van mijn zus, ontspannen en met een kleine oprechte glimlach op haar gezicht. Heel even lijkt ze iemand die niet door de Spelen heengegaan is, maar dan kijkt ze op naar mij. Het moment is voorbij, en voor me zit weer iemand die de hel gezien heeft, en daar een deel van zichzelf verloren is.

"Eh, onderbreek ik iets?" vraag ik. Voor ze antwoord gegeven hebben, weet ik al dat dat inderdaad het geval is, maar dat nu weggaan niet echt meer iets op gaat lossen. Het voelt ongemakkelijk, al weet ik niet precies waarom.

Day kijkt op naar mij en haalt zijn hand van Luna's schouder. "Ja, maar dat is niet erg,” zegt hij met een glimlach naar mij, waarna hij zijn blik weer op mijn zus richt, die zwijgt, maar een stukje bij hem vandaan schuift. “We waren gewoon aan het praten."

Ik trek een wenkbrauw naar hem op en probeer Luna’s gezicht te lezen, maar ze kijkt naar de grond en ziet er ineens weer vooral erg vermoeid uit. "Geheimen, of gewoon dingen die niet relevant voor mij zijn?" vraag ik, zo luchtig mogelijk, maar hoewel ik me niet kan voorstellen dat Luna geheimen gaat zitten bespreken met een andere tribuut, ik ben oprecht nieuwsgierig naar wat ze dan wel besproken hebben.

"Vooral niet heel relevant, denk ik?" Day werpt aarzelend mijn zus een blik toe, maar ze kijkt ook hem niet aan. Waar ze net bijzonder open leek naar hem, is ze nu weer de gesloten, terughoudende en afstandelijke versie van zichzelf waar ik haar de laatste jaren in heb zien veranderen. Even denk ik dat ik me het moment van openheid van net heb ingebeeld, maar daarvoor voelt het te echt. Luna heeft mensen nooit echt dichtbij laten komen, maar sinds haar bondgenote vorig jaar in haar armen gestorven is, lijkt ze altijd gespannen te zijn als iemand haar aanraakt. Misschien is dit het effect dat Day op mensen heeft: nu ik hem op hier op de bank zie zitten, met een grijns op zijn gezicht, voel ik ook mijn schouders ontspannen. "Geen geheimen - daar ben ik niet heel goed in," zegt hij, en hij grinnikt. "Dus je bent welkom om erbij te komen zitten."

"Je maakt me wel nieuwsgierig zo," geef ik toe, maar ik omdat ik nu al het gevoel heb dat ik met mijn binnenkomst de sfeer hier met de seconde ongemakkelijker maak, vraag ik niet verder. In plaats daarvan ga ik tussen hen op de bank zitten en verander het onderwerp. "Wat kom je hier eigenlijk doen?” vraag ik aan Day. “Is alles in orde, met Mary enzo?"

Day aarzelt even, maar slaakt dan een zucht. "Ik denk dat het allemaal in orde is nu, maar het was wel een heftige ochtend," zegt hij hoofdschuddend. "Het is nu beter, denk ik, maar ik was even toe aan een pauze en-" Hij valt stil en haalt zijn schouders op, maar dan verschijnt er een brede lach op zijn gezicht, en beginnen zijn ogen weer te twinkelen met pretlichtjes. "Dus leek dit me wel een goed moment om even aan mijn bondgenoot te laten weten dat ik nog leef."

Met een opgeluchte glimlach geef ik hem een schouderklopje, terwijl ik mijn laatste restje onrust voel vervagen. "Gelukkig,” zeg ik. “Het zou echt ontzettend balen zijn als ik mijn bondgenootschap zou verliezen omdat mijn bondgenoot door zijn mentor vermoord zou zijn."

"Dat zou een beetje een anticlimax zijn na al die dagen trainen," lacht Day, voordat zijn toon weer iets serieuzer wordt, maar de glimlach op zijn gezicht verdwijnt niet. "En ben jij de ochtend een beetje doorgekomen?"

"Nee, we hebben geconcludeerd dat ik gewoon een dusdanig onaangenaam persoon ben om bij in de buurt te zijn dat ik automatisch vijanden maak als ik ga praten.” Hoewel ik luchtig probeer te klinken en grijns, steekt het een beetje. Het voelt als de waarheid, maar ik haal even diep adem en laat die gedachte passeren. Het had veel erger gekund. Lang niet al mijn kennismakingen waren vreselijk. Parveen en Bo lijkt me niet te haten, en Day lijkt me aardig genoeg te vinden om zijn pauzes hier te komen spenderen.“Luna heeft daarom maar aangeraden om helemaal niets te zeggen op het podium," grap ik, wat me onmiddellijk een stomp van mijn zus oplevert.

"Misschien zou dat inderdaad beter zijn," zegt ze, maar er ligt een flauwe glimlach op haar gezicht die duidelijk maakt dat ze het niet echt meent. Het plan dat we hebben staan is misschien niet helemaal perfect en gaat ook niet heel erg makkelijk worden, maar we zijn er allebei zeker van dat het écht kan gaan werken.

Day schiet in de lach. "Dat klinkt alsof het een hele ongemakkelijke drie minuten zullen worden, maar ik vraag me af of je het drie minuten vol zou houden." Meteen werpt hij me een verontschuldigende blik toe, gevolgd door een geruststellende glimlach. "Maar tot nu toe vind ik je best aangenaam gezelschap, hoor."

Ik heb mijn mond al open om me te verdedigen, maar als tot me doordringt wat hij zegt, ben ik ieder mogelijk weerwoord kwijt, en doe ik niets anders dan hem aanstaren. "Bedankt," mompel ik zacht, en ik grimas."Ik betwijfel alleen of het Capitool er net zo over zal denken,” zeg ik, maar als ik Days warme blik zie, kan ik niet anders dan glimlachen. De wolk die ik net probeerde los te laten, maar waar ik toch telkens weer naar bleef kijken, lost op. Ik ben misschien niet het meest charismatische persoon ooit en dat maakt niet uit. Ook zonder kan ik sponsorgeld krijgen, de Spelen overleven en een leven voor mezelf opbouwen. Ook zonder heb ik een bondgenootschap met Day gekregen. Ook zonder komt het goed. “Maar dat maakt niet uit. Ze hoeven me niet leuk te vinden, ze hoeven me alleen maar geld te geven."

"Goed punt. Dat kan het een stuk makkelijker maken - als het gaat lukken." Day knikt en staart even peinzend voor zich uit. "De mentor kiest uiteindelijke welke tribuut sponsorgiften krijgt, toch?" Hij kijkt even vragend naar mijn zus en haalt een hand door zijn haar, meteen minder op zijn gemak door die gedachte, hoewel hij blijft lachen. "Dan moet ik zeker zorgen dat Mary geen hekel aan me heeft."

"Dat doet ze niet," antwoordt Luna meteen, maar stopt zichzelf dan, en haalt diep even diep adem. "Ik bedoel- Het is niet echt mijn plaats om hier wat over te zeggen, maar ik denk sowieso niet dat Mary het geld dat jij binnenhaalt achter zou houden, of aan Jade zou geven. Het is voor jou bedoeld."

Day wendt zijn blik af en schuift een beetje ongemakkelijk heen en weer. "Dat is waar, denk ik." Hij haalt zijn schouders op, duidelijk niet echt overtuigd. "Lastig in te schatten, want ze lijkt vooral boos." Hij zwijgt even en zucht dan. "Maar ze bedoelt het goed. Mentor zijn is ook allesbehalve makkelijk,” zegt hij, met een kleine glimlach naar Luna, die ik naast me een klein beetje voel ontspannen, terwijl ze naar hem knikt.

"Welkom bij de Hongerspelen-" zeg ik, in mijn slechtste Capitoolaccent, en ik kijk afwachtend naar mijn bondgenoot. We zitten allemaal in dit spel, en daar kunnen we niets meer aan doen. We kunnen alleen maar blijven vechten om ooit nog ergens geluk te vinden, tot het einde van ons leven, wanneer dat ook is. Maar hier en nu, ondanks alles, is het zo slecht nog niet, besef ik me als Day mijn glimlach beantwoordt en de zin voor me afmaakt.

"-en mogen de kansen immer in je voordeel zijn."

Reacties (3)

  • Incidium

    oh boi oh shit oh nee Luna en Day blijft een ding. Dat had ik kunnen verwachten, en dat soort dingen kosten ook wel de (like 5 dagen pas wow) die het geduurd heeft (tenzij je chris heet en door één glimlach verkocht bent).
    Ik gun Luna wel een beetje licht in haar leven. Maar ik hoop voor Chris dat dit niet uitloopt op een kill-your-gays einde, hij verdient beter. Idk man, de Hongerspelen zijn cancelled.
    Sorry als deze comment totaal niet te begrijpen is, ik lees verder en probeer het volgend hoofdstuk opnieuw

    2 weken geleden
    • Samanthablaze

      Er is ook nog niet echt iets, maar Chris zit er wel de hele tijd mee in zijn hoofd, dus tja, dan ga je overal dingen zien
      En well het is lastig om Day niet te mogen - zeker als het de eerste persoon is die na een hels jaar vraagt hoe het eigenlijk met je gaat
      Er is geen goed einde, alleen pijn en verdriet, yay. Misschien moeten ze toch maar monopoly gaan spelen

      2 weken geleden
  • Megaeraaa

    Aaaaaa weer een hoofdstuk waar ik niet kan kiezen tussen Chray/Dis en Lunay!!

    Luna heeft daarom maar aangeraden om helemaal niets te zeggen op het podium
    waarom ook niet? Dan kan hij tenminste niets verkeerd zeggen

    Die ontspannen sfeer is echt geweldig! Day maakt alles zo veel beter
    Luna die meteen Mary verdedigtxD

    2 weken geleden
    • Samanthablaze

      Precies! Best aardig plan, toch?
      Tja, Mary is ook een beetje Luna's mentor

      2 weken geleden
  • Duendes

    Awhh dit hoofdstuk heeft echt wel heel veel wholesome cute vibes ohmygosh zeker omdat het allemaal heftige emoties waren de hele tijd en deze is gewoon AWH

    Misschien is dit het effect dat Day op mensen heeft: nu ik hem op hier op de bank zie zitten, met een grijns op zijn gezicht, voel ik ook mijn schouders ontspannen.

    Thats like ZO ENORM CUTE ohmygosh wat precious en freaking goals wel awhh

    De wolk die ik net probeerde los te laten, maar waar ik toch telkens weer naar bleef kijken, lost op.

    YES HEEL GOED CHRIS AWH hij is zo gay oeps maar het is écht wel freaking cute awh wat een schatje

    2 weken geleden
    • Samanthablaze

      Basically dit hele hoofdstuk is de Swan twins die een enorme zwak hebben voor Chris en het is echt wel schattig

      2 weken geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen