Bill POV.

De operatie laat toch nog wat langer op zich wachten, dus zit ik maar verveeld op dat bed. "Bill!?" Hoor ik Tom roepen, wanneer hij ineens de kamer in komt gestormd. "Het spijt me zo. Ik heb het nooit zo bedoeld. Ik wou de bal tackelen, maar jij was sneller dan mij, oh God," zegt Tom en ik steek mijn hand naar hem uit die hij gelijk aanpakt.

"Ik weet dat je het niet expres hebt gedaan. Het is okay," zeg ik zachtjes en Tom knikt opgelucht.

"Is er een operatie nodig?" Vraagt Tom.

"Ja, en een lange revalidatie achteraf," zeg ik.

"Oh God, door mij kan je dan de komende maanden niet doen waar je van houdt," zegt Tom.

"Het wordt nog wel iets langer. Ik dacht eerder aan een jaar," zeg ik, aangezien de dokter zegt dat ik na de zwangerschap minstens zes weken de tijd moet nemen om te herstellen en daarna wil ik ook niet gelijk terug.

"Kan een voetblessure zo lang duren?" Vraagt Tom.

"Drie a vier maanden revalideren," zeg ik.

"Maar hoe kom je dan op een jaar Bill?" Vraagt Tom verward.

"Ik ben zwanger Tom. Jij heb een huis met een tuin, dus hoop ik dat ik daar kan blijven? Ik zal mijzelf aan niemand tonen, zeker niet wanneer de zwangerschap zichtbaar wordt," zeg ik en ineens voel ik Tom z'n armen om mij heen.

"We krijgen gewoon een kindje," zegt Tom en ik glimlach even. "Ben je wel weer op tijd fit voor het WK?" Vraagt Tom ineens.

"Dat is pas over anderhalf jaar. Dat gaat mij zeker lukken," zeg ik.

"Top, dan kunnen we de kleine meenemen," zegt Tom.

"Ho, Tom, hoe wil je ongezien een kindje meenemen zonder dat er vragen worden gesteld?"

Reacties?

Reacties (1)

  • Luckey

    Ahw Tom heeft echt spijt maar is wel dol blij met de kleine!
    Bill heeft wel een punt !

    1 week geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen