“Ah, Christian!” Julius staat meteen op als ik binnenkom, en steekt zijn hand naar me uit. “Of nee, je wordt liever Chris genoemd. En een hand is de gebruikelijke begroeting in jullie district, dat was het toch? Mijn excuses, ik ben het nog steeds allemaal aan het leren, maar ik denk dat het de goede kant op gaat, denk je ook niet.”

“Zeker, zeker,” antwoord ik, terwijl ik zijn hand schud en weer een stukje achteruit stap. “Wat heb je vandaag voor outfit voor me? Want, eh, dit is best zacht en warm, maar ik was toch niet echt van plan om me zo in het openbaar te begeven.” Ik gebaar naar de bloemetjesbadjas, die al een hele vooruitgang is op volledig naakt zijn, maar bij lange na niet genoeg. “Ik moet straks bij het interview waarschijnlijk al wel genoeg van mezelf blootgeven.”

Julius lacht hartelijk naar me. “Blootgeven,” herhaalt hij grinnikend. “Ik snap ‘m. Omdat je nu geen kleren aan hebt enzo.” Hij schudt zijn hoofd en gniffelt nog wat na, waarna hij richting de kast loopt. “Als je zo doet tijdens je interview, hoef je je echt geen zorgen te maken, jongen.” Hij kijkt om naar mij, maar dan vervaagt zijn lach. “Gaat het wel, knul? Je trilt helemaal.”

“Ja, gewoon een beetje koud,” zeg ik snel, maar hoewel dat waar is, weet ik ook dat het niet de hele waarheid is. Mijn hoofd loopt nog altijd over van gedachten aan de roddels die er over mij de ronde doen, schijnbaar zo sterk dat mijn eigen voorbereidingsteam ze is gaan geloven. Vanavond is mijn enige kans om alles recht te praten, en daarnaast moet ik ook nog genoeg indruk maken om mezelf van sponsoren te voorzien. “En een beetje zenuwachtig, denk ik.”

Julius knikt begripvol, maar werpt me dan een geruststellende glimlach toe. “Natuurlijk, het is een grote show, maar je bent een hele grappige en knappe jongen, dus ik weet zeker dat je het publiek helemaal inpakt. En hopelijk kan de outfit die ik heb laten maken ervoor zorgen dat je interview nog memorabeler wordt.” Hij pakt een zwarte hoes uit de kast en loopt terug mijn kant op. “Voor dit ontwerp heb ik wat meer mijn eigen ding kunnen doen, doordat er minder richtlijnen zijn voor een interviewoutfit. Ik ben daarom teruggekeerd naar het zwart waar ik tot nu toe altijd mee gewerkt heb. Dat klinkt misschien een beetje saai, maar vertrouw me, zwart is het nieuwe oranje.”

“Oh.” Ik schuifel een beetje ongemakkelijk op en neer. Volgens de dingen die Celese me heeft laten zien, was oranje eerder het nieuwe zwart, en het zit me niet helemaal lekker dat Julius mijn outfit zonder Minka’s capabele inbreng ontworpen heeft, dus mijn stylist vertrouwen is niet heel erg makkelijk, maar veel keuze heb ik niet. “Ik ben heel erg benieuwd.” Heel veel valt er vast niet te verpesten aan zwart - ik bedoel, het is zwart,dat is meestal vrij subtiel. Tenminste, dat hoop ik.

“Dan zal ik je niet langer in spanning houden.” Met een knipoog die me nog ongemakkelijker maakt, ritst Julius de hoes open. Het pak dat hij tevoorschijn haalt is echter niet heel bizar, tot mijn grote opluchting: het is volledig zwart, inclusief de stropdas en het overhemd, en bevat geen gekke franjes.

Als ik echter de colbert van het pak aanpak, zie ik dat het niet helemaal zwart is: het jasje lijkt uit verschillende lagen stof te bestaan, waarvan de bovenste op het eerste gezicht zwart lijkt, maar bij nadere bestudering gedeeltelijk doorschijnend blijkt te zijn. Onder die bovenste laag zitten aan de linkerkant van het jasje gouden details verborgen, in sierlijke krullen. Pas als ik het pak volledig aan heb, in de spiegel kijk en mijn hand over de stof laat glijden, zie ik wat de gouden lijnen onder de stof voor moeten stellen: op mijn borst staat een halve, gouden zon, omringd door elegante takken en bloemen. Zodra ik de stof echter loslaat, zijn de vormen weer nauwelijks te zien, en lijk ik een doodnormaal, maar erg zwart pak te dragen. “Wow,” mompel ik. “Geïnspireerd door de translucide-beweging? Dit lijkt wel uit een van de modeshows van Lucien O'Shaughnessey te komen.” Meteen ben ik Celese dankbaar dat ze me op de verschillende stromingen en grote ontwerpers gewezen heeft, bij het kijken naar de tijdschriften en modeshows. Dankzij haar kom ik nu in ieder geval over als een echte kennen, en het voelt fijn om mijn gedachten te kunnen focussen op triviale kennis, zodat ze niet meegesleept worden in de donkerdere dingen.

“Klopt helemaal.” Julius glimt van trots. “Je bent echt goed op de hoogte. Ik heb jaren geleden kort stage gelopen bij Lucien. Zijn werk is heel erg inspirerend, en ik denk echt dat zijn unieke stijl de toekomst heeft.”

“Het is heel gaaf, maar…” Ik haal nogmaals een hand over de stof heen, en kijk hoe de gouden details weer lijken te verdwijnen zodra ik loslaat. “Kan het publiek dit wel zien?”

“Oh, dat is nou precies het beste aan dit ontwerp. Let op.” Mijn stylist knipt in zijn vingers en het licht in de kamer verdwijnt, ons allebei achterlatend in het donker. Dan voel ik Julius’ vingers aan mijn kraag frunniken, en het volgende moment word ik omringd door een gouden gloed: de gouden details gloeien zachtjes, door de bovenste laag heen, en werpen een spel van licht en schaduwen over mijn gezicht. “En, vind je het iets?”

Ik staar naar mijn spiegelbeeld, dat ineens totaal iemand anders lijkt te zijn. Het pak is netter dan alles wat ik ooit eerder in mijn leven gedragen heb bij elkaar, en door de lichtval op mijn gezicht lijken mijn ogen nu echt zwart. Ik lijk ouder, sterker. Ik lijk op iemand die niet alleen kan overleven, maar ook echt zou kunnen winnen. Het lukt me niet om een echt antwoord te geven - ik staar naar mijn spiegelbeeld en knik langzaam, als betovert door de vreemdeling die terug staart.

“Mooizo.” Julius kijkt me via de spiegel aan en grijnst tevreden. “Oh, ik zou het bijna, vergeten, maar de kroon stond je erg goed de vorige keer, dus ik heb dit voor je laten maken.” Hij loopt terug naar de kast en haalt er een krans met glimmende zwarte kristallen uit, die hij op mijn hoofd zet. “Om het plaatje helemaal af te maken, snap je?”

Ik knik nogmaals, maar blijf naar de spiegel staren. Ik zie er voor één keer niet uit als iemand die wel een zeven waard is - ik zie eruit als iemand die gaat voor een twaalf, en met de kroon op mijn hoofd lijkt het alsof ik de wereld vertel dat ik de Spelen al gewonnen heb, voordat ze begonnen zijn. Ik ben een kanshebber, en dit is de perfecte outfit om dat aan de wereld te laten weten.

“Helemaal sprakeloos? Ik vat het maar op als een compliment.” Julius lacht breed, en gaat dan zitten. Zijn lach vervaagt en maakt plaats voor een serieuzere blik, die ervoor zorgt dat ik uiteindelijk toch snel mijn blik van de spiegel losscheur en tegenover hem ga zitten. “Nog even over de parade, Chris, ik moet toegeven dat je stunt goed heeft uitgepakt voor je - het zag er erg goed uit - maar ik moet je toch vragen om mij en de rest van het team niet meer zo te laten schrikken. We zouden het erg fijn vinden als je, nou ja, niet zomaar je eigen plan zou willen trekken. We hebben erg lang nagedacht over de manier waarop we onze outfits graag gepresenteerd willen zien en hebben er samen heel hard voor gewerkt.”

“Oh,” mompel ik, en ik voel het bloed naar mijn wangen stijgen. De herinnering aan de openingsceremonie maakt me ongemakkelijk. Hoe stom dat ook klinkt, ik heb geen seconde nagedacht over de gevolgen als ik de instructies van mijn team zou negeren - tijdens de openingsceremonie interesseerde het me simpelweg niet, en daarna had ik andere dingen aan mijn hoofd. Het idee dat ze boos of gekwetst zouden zijn door mijn weigering om Ada’s hand vast te pakken, is niet eens in me opgekomen. “Sorry,” weet ik zacht uit te brengen, en hoewel ik het meen - ik heb geen spijt dat ik de instructies genegeerd heb, maar wel dat ik niet heb nagedacht over hoe Julius zich daarover voelde - heb ik niet het gevoel dat het overtuigend genoeg klinkt.

“Het is al goed, niets meer aan te doen.” Julius zucht. “Maar ik heb wel besloten je geen nieuwe aanvullende instructies te geven. Gewoon, omdat ik niet echt heel zeker weet of je daar wel naar zou luisteren.” Hij wendt even ongemakkelijk zijn blik af, maar tovert dan een zwakke glimlach op zijn gezicht. “Dus doe maar gewoon wat je met je mentor en districtsbegeleidster afgesproken hebt, en probeer er niet al te veel vanaf te wijken. Dat is, eh, wat beter voor mijn bloeddruk.” Hij lacht en staat op, waarna hij met een groots gebaar naar de deur gebaart. “Maar verder zijn we hier klaar, dus je kunt naar het podium toe - de show stelen, enzo.”

“Eh, ja, natuurlijk,” antwoord ik, terwijl ik voel hoe de zenuwen me onmiddellijk weer beginnen te bekruipen. De interviews lijken ineens ontzettend dichtbij te komen, en alles wat ik doe, zeg, of zelfs denk lijkt mee te tellen. De kop van het artikel over mij en Day schiet opnieuw door mijn hoofd, net als de foto’s van ons samen, de vele reacties van de Capitoolbewoners. Ik heb maar één kans om alles recht te zetten, om voor eens en altijd duidelijk te maken dat ik nooit de jongen zal zijn die zij voor zich zien: noch de gewetenloze moordenaar, noch mijn vaders zoon, noch de jongen die het liefste hier en nu zijn bondgenoot zou willen zoenen.

Mijn outfit mag dan wel in mijn voordeel werken, het levert me wel een zenuwachtige gedachte op, die loodzwaar op mijn schouders drukt - als alles straks misgaat, is er niemand anders die ik de schuld kan geven, behalve mezelf.

Reacties (4)

  • Megaeraaa

    Wow die outfit klinkt geweldig! Is die zon een verwijzing naar zijn naam?
    Prachtig hoe hij daar zit te flexen met zijn modekennisxD

    Dat is, eh, wat beter voor mijn bloeddruk
    il heb nu echt medelijden met hem:(
    O nee dat interview wordt nog wat...
    Waarom denk ik nu dat hij Dat met Luna gaat koppelen om de aandacht van hem af te krijgen?
    Waarschijnlijk omdat hij dat in het origineel ook deed;)

    2 weken geleden
    • Samanthablaze

      Uiteraard - het is niet alsof Chris zelf het zonnetje in huis is, want hij is al dagen stikchagrijnig
      Chris levert iedereen stress op, inclusief (vooral) zichzelf
      Hij heeft een plan voor de interviews, maar dit is Chris en plannen gaan meestal niet super

      2 weken geleden
    • Megaeraaa

      Wow, ik wist niet eens dat het woord stikchagrijnig bestondxD
      Je hebt mijn dag hiermee echt goed gemaakt!!
      (Het was sowieso veel te lang geleden dat ik iemand nog "chagrijnig" had zien gebruiken) Ik heb een nieuw lievelingswoord denk ik(yeah)

      2 weken geleden
    • Samanthablaze

      Misschien is het een Nederlands woord, hier komt het in ieder geval best vaak voor

      2 weken geleden
    • Megaeraaa

      Ja, chagrijnig is zo wat het meest typisch Hollandse woord dat ik ken, alleen de stik-vorm had ik nog nooit gehoord

      2 weken geleden
    • Samanthablaze

      Het is super normaal hierxD

      2 weken geleden
  • Incidium

    Pfft Chris had gewoon in die badjas zijn interview moeten geven, dan is hij pas echt memorabel.

    zwart is het nieuwe oranje
    en ik lees dit op koningsdag haha
    CHRIS HEEFT DAADWERKELIJK MODEKENNIS met Celese's hulp is hij geëvolueerd tot het volgende niveau van Chris:D
    als ik Chris zo hoor is zijn enige plan in de interviews om te roepen: "Day is niet mijn vriendje, houd je mond. En fuck jou pap, ik ben geen dokter. En fuck jou Ada, ik ben geen moordenaar. Weet je, fuck jullie allemaal." haha

    2 weken geleden
    • Samanthablaze

      Dat is zeker waar, nu moet hij rekenen op zijn talent om alles gigantisch te verpesten
      Helaas heb ik nog steeds geen modekennis dus heb ik nu steeds meerdere tabbladen open met info over driedelige pakken enzo
      Pretty much. Mou ja, het is niet helemaal het plan dat hij met Luna besproken heeft, maar nu heeft hij een hoop recht te zetten

      2 weken geleden
  • ZainaSwift

    Jullie zijn goed bezig! Het begint leuker en leuker te worden...(yeah)

    2 weken geleden
    • Samanthablaze

      Haha bedankt!
      Chris denkt er zelf helaas heel anders over

      2 weken geleden
  • Duendes

    Oké maar even die outfit klinkt echt heel heel erg cool tbh damn love it en het is echt genieten dat Chris nu kan flexen met zijn kennis van capitool mode en herkent welke ontwerper de inspiratie was like hij leert wel YES character development
    En also ik hou er echt heel erg van dat Julius nog even terugkomt op die actie tijdens de Parade want dat is echt wel goed en belangrijk maar ook voor Chris want leren dat zijn impulsieve acties gevolgen hebben voor gevoelens van anderen is belangrijk awhhh

    2 weken geleden
    • Samanthablaze

      Oh absoluut, het is cool
      True, hij heeft goed opgelet en het is deels om de leugen hoog te houden maar deels omdat hij ook echt graag feitjes leert
      Dat was volkomen terecht want het was een lullige actie, maar aan de andere kant voelde hij zich ook zonder schuldgevoel al wel slecht genoeg

      2 weken geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen