Tom POV.

Ik wacht gespannen af. Ik haat wachten. Natuurlijk is het geen zware operatie, ze zitten niet bij organen ofzo in de buurt, maar de spanning blijft toch. Technisch gezien is het niet alleen de liefde van mijn leven die daar ligt, maar ook het kind dat hij draagt.

Na een hele tijd te hebben gewacht kan ik eindelijk bij Bill en ik zet mij naast het bed waarna ik nog even naar de dokter kijk. "Is de operatie goed gegaan?" Vraag ik.

"De operatie is zeker goed gegaan. Hij zal zo wel wakker worden," zegt de dokter en ik knik even en even later gaan Bill z'n ogen open.

"Tomi?" Vraagt hij zachtjes en ik glimlach even.

"Ik ben bij je schat," zeg ik en ik neem z'n hand in die van mij.

"Ik wist dat je niet weg zou gaan," zegt Bill en ik glimlach even waarna ik hem een lieve zoen geef.



Twee dagen later mag Bill het ziekenhuis verlaten, ook al mag hij nog niet op die voet leunen, maar dat is logisch. Ik zal hem overal bij helpen, of toch hoeverre ik kan. We moeten alleen nog een oplossing vinden voor hoe we dat doen wanneer ik moet trainen of een wedstrijd heb, maar ook dat komt vast wel goed.

Reacties?

Reacties (1)

  • Luckey

    ahw!
    Ze moeten zeker samen een oplossing zoeken

    2 weken geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen