De gloed van mijn pak verlicht het pad naar de backstage ruimte waar de meeste tributen zich inmiddels al verzameld hebben, en met elkaar en hun mentoren en begeleiders in gesprek zijn. Als ik tussen de gordijnen van de coulissen door gluur, zie ik dat Aderyn net naast Caesar op het podium gaat zitten: door de preek van Julius en doordat ik vrij lang naar mijn spiegelbeeld gestaard heb, ben ik aan de late kant, maar het liefst was ik nog een paar minuten later geweest. Aderyns interview bekijken is bepaald niet mijn favoriete hobby, weet ik zonder ooit eerder een interview van haar te hebben gezien.

Toch blijf ik even staan, en luister hoe het meisje het publiek begint te vertellen over de rest van de Beroeps. Zoals gewoonlijk wanneer Aderyn ergens verschijnt, lijkt ze zich veel te goed te voelen voor de rest van de wereld, met een trotse blik op haar gezicht en een neerbuigende toon, wanneer ze het heeft over de Beroeps van eerdere jaren. Hoewel ze geen namen noemt, blijkt uit haar toon wel dat ze niet écht heel tevreden is met al haar mede-Beroeps dit jaar, maar die toon slaat om in haar karakteristieke arrogantie als Caesar vraagt naar haar eigen prestaties en talenten. Hoewel ze niets inhoudelijks loslaat over haar strategie, is het een erg verhelderende herinnering aan waarom ze ook alweer een van mijn minst favoriete mensen op aarde is: alles aan haar schreeuwt ‘winnaar’ en ‘bloeddorst’. Dit is iemand die geen nacht wakker zal liggen om de levens en families die ze kapot maakt, voor een paar schouderklopjes en wat geld.

Tot mijn afgrijzen realiseer ik me dat ze, met haar nodeloos weinig verhullende, gitzwarte en gedeeltelijk doorschijnende jurk, een outfit draagt die veel meer met de mijne matcht dan ik graag zou willen. Ze gloeit niet, gelukkig, en ziet er eerder uit als een prinsesje dan als een strijder, en daarnaast is mijn outfit een stuk degelijker dan die van haar: waar ik volledig in de zwarte stoffen gehuld ben, zijn Aderyns rug en benen voor een groot gedeelte onbedekt. Aderyn moet haast wel wanhopig zijn, als ze denkt dat ze sponsorgeld nodig gaat krijgen van het deel van het publiek dat niet echt luistert, maar enkel kijkt. Ergens is die tactiek begrijpelijk: in haar hele interview heeft ze niets gezegd dat ervoor kan zorgen dat mensen haar leuker gaan vinden, dus het komt voor haar waarschijnlijk beter uit als ze mensen dusdanig afleid dat ze niet doorhebben dat ze een inhoudsloze, bloeddorstige psychopaat is.

Haar districtsgenoot, Cabe, heeft net zo goed weinig interessants te vermelden. In alles wat hij zegt, klinkt hij als een Beroeps, maar in de manier waarop hij met een kleine glimlach de complimenten over zijn cijfer ontvangt, komt hij in ieder geval een stuk bescheidener over dan zijn vriendin. Het scheelt dat hij hopelijk geen persoonlijke problemen met me heeft, maar bij hem moet ik er vanuit gaan dat iemand anders hem uitschakelt, voordat hij een kans ziet om mij uit te schakelen. Hij is en blijft een Beroeps, en hoezeer ik ook haat om het toe te geven, ik denk niet dat ik een één-op-één duel tegen de grote, gespierde en getrainde achttienjarige zou kunnen winnen, zelfs niet als de wereld me een keer wat geluk zou gunnen.

Waar Cabe nog wel enigszins charmant over weet te komen, is het meisje uit District 2, Naeve, alles behalve dat. Het meisje is recht door zee, terwijl ze uitlegt dat ze zich aangeboden heeft voor de Spelen omdat ze schijnbaar de dood graag in de ogen kijkt, sinds een eerdere bijna-dood-ervaring. Het voelt als een nog bizardere reden dan meedoen voor geld, voor eer. Ik heb eerder gehoord en gezien dat mensen die op de afgrond van het leven gestaan hebben hun leven drastisch omgegooid hebben sindsdien, maar meestal gaan ze dan juist een gezonder leven lijden, zoals in Luna’s geval. Dat dit meisje zo wanhopig op zoek is naar adrenaline, dat ze zich voor de Spelen heeft aangeboden, voelt oneerlijk tegenover iedereen die ooit om haar gegeven heeft.

Ik heb wel weer genoeg gezien van de Beroeps en hun bizarre, verdraaide realiteit, waarin moord niets meer is dan een spelletje. Ik wacht Samuels interview niet af, maar draai me om en speur de ruimte af naar Day en Jade.

Als ik Jade zie, vertraag ik mijn pas, om mezelf de gelegenheid te geven om te controleren of mijn vaardigheid om mensen te herkennen me niet in de steek laat. Het meisje heeft geen lange, lichtbruine krullen meer, gaat gehuld in een elegante, groene jumpsuit, en lijkt door haar hakken een stuk langer dan ik gewend ben, maar het is onmiskenbaar het meisje waarmee ik geklommen heb, en met wie ik koekjes heb gebakken. "Jade?" Ik stap op haar af en grijns naar haar. Alles aan haar straalt tevredenheid en zelfvertrouwen uit. "Wow, je ziet er echt super uit." Ik pak haar hand en laat haar een rondje draaien onder mijn arm door. "Je haar zit echt leuk. Lekker bezig, tijger."

Op Jades gezicht verschijnt een stralende lach, terwijl ze met haar hand door te punten van haar haar gaat, dat nu boven haar schouders stopt. "Dank u, dank u, ik weet het," zegt ze met een tevreden grijns. "Mijn voorbereidingsteam was niet meteen overtuigd van mijn plannen voor het korte kapsel, maar het heeft heel goed uitgepakt."

Day, die naast haar staat, schiet in de lach. "Moedig haar nou niet aan; ze blijft maar opscheppen," zegt hij plagerig, wat hem onmiddellijk een zachte stomp van zijn districtsgenote oplevert.

"Ze mag best een klein beetje opscheppen, ze heeft stijl," lach ik, en ik meen het. Ik weet inmiddels iets meer van mode, en het mag dan nog steeds niet heel erg veel zijn, ik weet heel zeker dat het meisje een indruk gaat maken vanavond. Om te stralen, heeft ze geen lichtgevend pak nodig. "En ik kan het weten, want ik ben..." Mijn stem begint te haperen en weg te sterven, als ik me omdraai naar Day. "... de, eh, expert."

De jongen draagt een simpel, roodbruin pak met een groene stropdas, en waar die kleurencombinatie in veel gevallen te veel zou lijken, is dat bij hem absoluut niet het geval. Hij lijkt ineens zoveel volwassener, sterker dan eerst, maar op zijn gezicht ligt nog steeds zijn warme, vriendelijke lach. Heel even komt de gedachte in me op dat de kleuren van zijn pak zijn ogen nog meer laten spreken, en hoewel dat niet meer is dan een modefeitje dat ik van Celese heb geleerd, wordt die gedachte meteen opgevolgd door het besef dat ik me daardoor veel beter ga voelen dan zou moeten. Ik wil niet meer stoppen met kijken, en zodra ik me dat besef, wend ik snel mijn blik af. Het komt gewoon door zenuwen, door mijn nieuwe modekennis en door dat stomme artikel, die stomme roddels, die me dingen laten voelen die niet echt zijn. De enige reden dat ik hieraan denk, aan Day, aan ons, is dat ik weet dat de rest van de wereld dat denkt te zien. Maar er is niets, dus ik mag niet staren. Het laatste wat ik wil, is meer roddels de wereld in helpen. Er is niets. Er zal nooit iets zijn.

"Dat is waar ook. Daar durf ik niet tegenin te gaan,” stemt Day in, met een glimlach naar zijn districtsgenote, die met een ontzettend tevreden gezicht zijn blik beantwoord. Dan schudt hij zijn hoofd en kijkt weer mijn kant op, en trekt er een rilling door me heen. "Maar jij ziet er ook goed uit, Chris," zegt hij. "Heb je glitters vervangen door een kroon?"

Zijn woorden komen nauwelijks binnen, doordat iedere gedachte luider om mijn aandacht schreeuwt. De wolken laten me het artikel zien, keer op keer, en brengen me in gedachten terug naar het feest, de opmerkingen van de Capitoolbewoner en May, van Jade, gisteren en de vraag van Lars, daarstraks. Hoewel er talloze woorden door mijn hoofd razen die hem complimenteren of mij uitschelden, kan ik het juiste antwoord op zijn vraag nergens vinden. Als verdoofd door alle herrie, blijf ik hem aankijken. "Oh, eh, dat," stamel ik uiteindelijk. Ik duw zacht tegen de kroon aan, om hem rechter op mijn hoofd te zetten. "Ja, dat is... best leuk.” Niets wat ik zeg is goed genoeg. “Ik bedoel- Jij ziet er ook goed uit." Meteen zodra de woorden mijn mond verlaten, zwelt het lawaai van mijn gedachten aan, en moet ik mijn best doen om niet ineen te krimpen. Ik heb net alles in één zin erger gemaakt, door iedereen die hier aanwezig is een reden te geven om te geloven dat ik Day knap vind, dat er iets is tussen ons. Ik voel mijn grip vervagen, en voel hoe ik begin te vallen, door alle gedachten heen, waarvan ik niet eens meer kan proberen ze weg te laten drijven. "Ik bedoel dat je pak mooi is. Ik, ehm..." Ik moet hier weg. Ik laat mijn blik snel door de ruimte glijden, terwijl ik uit alle macht probeer mijn ademhaling te beheersen, maar ik weet dat het geen zin heeft: mijn hartslag verraad me, nu het als donderslagen in mijn borstkas bonkt. Mijn blik valt op Parveen, die inmiddels bij de coulissen klaarstaat voor zijn interview, dat over enkele minuten zal beginnen. "Ik wilde eigenlijk Parveen succes gaan wensen, want hij is al vrij snel,” flap ik er snel uit, terwijl ik een paar stappen achteruit zet. “Ik zie jullie zo."

“Is goed." Day kijkt me even verrast aan, maar dan verschijnt zijn glimlach weer, en wil ik helemaal verdwijnen. "Wens hem ook maar succes namens mij."

"Ja, doe ik," mompel ik. Het liefste zou ik wegrennen, in de hoop dat ik alle gedachten dan achter me kan laten, maar ik weet dat ze me zo weer in zouden halen. Ik ben omringd door de roddels en leugens waar het Capitool mijn naam op geplakt heeft, en het enige wat ik kan doen is mezelf blijven vertellen dat er niets van waar is. Maar het voelt alsof ik de laatste persoon op de wereld ben die dat nog gelooft, en alsof zelfs dat niet zeker meer is.

Reacties (3)

  • Megaeraaa

    De jongen draagt een simpel, roodbruin pak met een groene stropdas,
    EEN BOOM!
    ZE HEBBEN HEM IN EEN (GELUKKIG NIET AL TE SEXUEEL GETINTE MAAR WEL VRESELIJK KNAPPE) BOOM VERKLEED!!

    Ik voel mijn grip vervagen, en voel hoe ik begin te vallen,
    Ik dacht even dat hij ging flauwvallen, al dan niet in Days armen

    Och arme, weer een paniekaanval en deze keer niemand in de buurt met chocolade(blush)

    2 weken geleden
    • Samanthablaze

      I mean, het heeft zeker mooie boom kleuren, maar eigenlijk is het stiekem de super coole outfit van Joshua Nolet in de Nederlandse Wie is de mol? finale
      Het scheelt niet heel veel, maar het is metaforisch vallen - ik bedoel, ik kan toch niet mijn personage zon-symboliek geven en dan niet de hele tijd Icarus-metaforen gebruiken

      2 weken geleden
    • Megaeraaa

      Tja, ik volg dat niet echt

      Daar heb je een puntxD

      2 weken geleden
  • Incidium

    Chris die wegloopt zodra Samuel verschijnt is een mood en ik geef hem groot gelijk.
    Nawh Chris een rood gezicht kleurt vast slecht bij je outfit. Day in pak is wel kwaliteit content tho, ik support het.
    Het is heerlijk verwarrend dat Day zien ontspannend werkt, maar Day zien terwijl hij glimlacht/Chris aankijkt/een pak draagt/ademt geeft Chris juist weer paniek. Arme jongen

    2 weken geleden
    • Samanthablaze

      Tbh ik had graag commentaar geleverd vanuit Chris, maar ik moest nog genoeg tijd overhouden voor twee gesprekken voordat Parveen aan de beurt is
      Het is prettig om te weten dat Mary hem niet vermoord heeft, maar verder is bij Day in de buurt zijn bijzonder stressvol soms. Zeker als hij in pak is

      2 weken geleden
  • Duendes

    Om te stralen, heeft ze geen lichtgevend pak nodig.

    Dit compliment is zó super precious cute adorable en AWHH en terecht want damn Jade ziet er echt wel goed uit wat een Queen

    Hij lijkt ineens zoveel volwassener, sterker dan eerst, maar op zijn gezicht ligt nog steeds zijn warme, vriendelijke lach.

    Chris before seeing Day: best wel in zijn element eigenlijk en kan genoeg woorden verzinnen om Jade complimenten te geven
    Chris zodra hij Day ziet: uysifiskfheuzis kortsluiting sorry blackout???
    Ohmygosh Chris lieverd je bent zo gay maar het is echt zo cute like hij is zo verliefd en het is echt heel erg lief en heel schattig i cant awhh

    En meteen daarna gaat hij in gay panic modus en dat is weer heel sneu hij klinkt zo van streek awh arme schat

    2 weken geleden
    • Samanthablaze

      Jade is cool en dat heeft Chris ook echt wel door
      Yeah hij bluescreened zodra hij Day ziet oeps, en hij doet enorm zijn best om gewoon normaal te blijven functioneren maar het lukt niet echt
      Het ontkennen wordt steeds moeilijker en dat is heel naar

      2 weken geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen