Bill POV.

Wanneer het ook de volgende dag niet lukt begin ik wanhopig te worden. Mijn familie zit in Duitsland, dus die kan ik niet om hulp vragen. De enige die ik kan bedenken is Tom, maar eigenlijk wil ik dat ook weer niet.

Uiteindelijk besluit ik maar te gaan wandelen. Even ontstressen van de meubels in elkaar te moeten zetten. De rest van de babykamer zorgde totaal niet voor stress. Dat lag dichter tegen plezier aan, want ook de gedachte erbij dat de kamer binnenkort in gebruik wordt genomen door mijn eigen kindje. Mijn eigen vlees en bloed. Het blijft een wondertje.



Ik heb een half uur rustig gelopen, maar nu ben ik toch weer terug. "Laat ik het nog maar eens proberen," zeg ik tegen mijzelf en ik loop de babykamer weer in waarna ik weer bezig ga met het wiegje, maar ik heb ergens duidelijk iets verkeerd gedaan. Ik haal er dan weer een schoefje uit waardoor het hele wiegje uit elkaar valt. "Fuck!" Roep ik kwaad uit en ik weet dat ik dit dus echt niet alleen kan.

"Sorry kleintje, papa wilt niet zo opgefokt zijn, maar jouw wiegje is echt een pain in the ass," zeg ik met een zucht waarna ik mijn blik toch naar mijn telefoon laat gaan. Ik wil Tom niet hoeven bellen, maar hij lijkt op dit moment mijn enige hoop.

Reacties?

Reacties (1)

  • Luckey

    Bill bel Tom!
    Dit is niet goed en zo komt dat bedje nooit op tijd klaar

    1 week geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen