Mays interview is… Nou ja, het is precies wat ik van een interview met haar verwacht had, eigenlijk. Hoewel ze de uitstraling heeft van een Beroeps, met haar zelfvertrouwen en net iets te grote mond, vraagt Caesar niet echt naar haar prestaties en vaardigheden. Het zou kunnen dat iedereen daar al van op de hoogte is, door haar uitbarstingen tijdens haar Boete en op de eerste trainingsdag, maar het lijkt er voornamelijk op dat Caesar en zijn publiek het persoonlijke drama dat erachter schuil gaat, veel interessanter vinden: nadat hij eerst een minuut lang naar haar outfit gevraagd heeft - een strakke, lange, en net iets te glimmende blauwe jurk en hakken waarmee ik haar echt niet in mijn buurt ga laten komen - begint hij over het incident met Alex. May zelf lijkt het niet heel erg te vinden: ze grijpt de kans aan om de tribuut, die vanuit de coulissen toe staat te kijken en meteen al rood wordt, eens goed te vertellen dat hij een grote fout gemaakt heeft door haar vertrouwen nog voor de Spelen te schenden. Haar mening over mannen, die ze ook tijdens ons gesprek op het feest niet onder stoelen of banken stak, maakt ze wederom meer dan duidelijk.

Mijn antwoord daarop is echter nog steeds hetzelfde. Waar het merendeel haar afkeer en woede meer dan verdient heeft, geldt dat niet voor iedereen. Day- Day. Ik werp een vlugge blik over mijn schouder naar mijn bondgenoot, die nog steeds met Jade in gesprek is. Het feit dat mijn gedachten telkens weer bij hem uitkomen, maakt me nerveus, ook al weet ik dat het gewoon komt door mijn zenuwen voor het interview en mijn frustraties over de roddels.

Het is niets, dat weet ik ook wel. Gewoon mijn brein dat zich zorgen maakt, en dus telkens weer uitkomt op hetzelfde punt. Het is allemaal te verklaren met wat stomme theorieën in de boeken over neurologie waar ik altijd hoogstens de inleiding, hoofdstuktitels en conclusie van las. Ik weet zelf dat er niets van de roddels waar is, en het is juist het feit dat er leugens over me verspreid worden dat me boos maakt, en er daarmee voor zorgt dat ik de gedachte maar niet uit mijn hoofd krijg. Day en ik zijn bondgenoten, met of zonder deze stomme roddels. Straks helderen we alles voor heel Panem op, dus het maakt niet uit wat we nu doen. We zijn alleen maar bondgenoten, en ik moet gewoon met mijn bondgenoot kunnen praten zonder dat de hele wereld er een mening over klaar heeft.

Ik haal even een paar keer diep adem en doe nog een poging om mijn gepieker weg te laten drijven, wat tot mijn opluchting voor een groot deel lukt, en loop dan terug naar het tweetal uit District 7. Zodra ik bij hen sta, heb ik echter geen idee wat ik moet zeggen, en doe ik wederom niets anders dan ongemakkelijk staren. Mijn brein laat me echt ontzettend in de steek vandaag, en ik kan alleen maar hopen dat het zichzelf weer wat bij elkaar weet te rapen voordat ik het podium op moet.

Gelukkig blijft het niet lang ongemakkelijk stil, want Jade kijkt meteen op. "Was het gezellig met Parveen?" vraagt ze, met een blik die ik niet goed kan peilen. Het klinkt alsof ze iets probeert te impliceren met haar vraag, misschien wel nog meer geruchten, maar haar gezicht laat niets zien.

"Ja hoor," antwoord ik dus maar, en ik haal mijn schouders op, terwijl ik mijn blik even af laat dwalen naar het podium. Inmiddels heeft Sean daar plaatsgenomen, en is er weer een interview bezig van een gemiddelde Beroeps. Parveen zie ik nergens meer, hoewel hij in zijn glimmende, zilveren pak toch best wel opviel. Waarschijnlijk is hij al terug naar zijn verdieping, of is hij zich gewoon vast aan het omkleden en komt hij zo naar de rest van de interviews kijken. "We kunnen het best goed vinden."

“Hij deed het goed,” merkt Day op, terwijl hij mijn blik volgt. “Zo aan het begin en tussen de Beroeps door lijkt me geen ideaal moment voor het interview."

Jade grijnst. "Het had me best leuk geleken, hoor. Alle aandacht van de Beroeps afleiden." Ze zwaait haar haren naar achteren, voor zover dat gaat met haar kortere kapsel, en werpt ons allebei een tevreden blik toe.

"Niet iedereen heeft zoveel charisma, Jade." Ik kijk het meisje aan en glimlach, maar trek dan vragend mijn wenkbrauwen op. "Jij bent ook al bijna aan de beurt, nog steeds geen zenuwen?" Hoewel er nog twee districten tussen zitten, zijn de interviews niet lang, waardoor het sneller gaat dan je denkt. We zijn inmiddels al op een derde van de avond.

"Nee, niet echt,” zegt Jade meteen, vol zelfvertrouwen. “Ik ga ze omver blazen, dus zij zouden zenuwachtig moeten zijn." Ze grijnst en geeft haar districtsgenoot een zachte por met haar elleboog. "Voor de zenuwen moet je bij Day zijn, die is wel flink nerveus."

"Nu laat je het veel erger klinken dat het is," protesteert Day verontwaardigd, maar dan zucht hij en tovert hij een gespannen glimlach op zijn gezicht. "Gewoon normaal nerveus."

"Je moet wel uitkijken, tijger, straks valt iedereen al flauw voordat je iets gezegd hebt. Dat zou toch jammer zijn." Ik grijns naar Jade en werp dan snel een blik op Day. Alles aan hem is gespannen, wat me in ieder geval de troostende gedachte oplevert dat ik niet de enige ben die liever gillend weg zou rennen. "Volgens mij is dat de normale reactie. Miljoenenpubliek enzo, en we kunnen helaas niet allemaal zo sterk in onze schoenen staan als je districtsgenote." Ik kijk weer naar het meisje, dan omlaag, naar haar schoenen, en grijns. "En dat op hakken."

Day schiet in de lach. "Ik weet ook niet hoe ze het voor elkaar krijgt. Het is haast oneerlijk."

Ze trekt een pijnlijk gezicht, maar grijnst dan weer. "Ik heb een zware ochtend gehad om dat te oefenen, maar nu zou ik zelfs de Spelen kunnen winnen op deze hakken."

"Dan weet ik dat ik uit moet kijken.” Ik fluit bewonderend naar haar. “Dat is een veel te machtig moordwapen."

"Zie het maar als een vriendelijke tip en vergeet het niet,” zegt ze met een knipoog.

"Komt goed,” grinnik ik, “dat is onmogelijk."

"Ik zie het je ook oprecht nog wel doen, weet je dat?" Day schudt zijn hoofd en grijnst naar zijn districtsgenote.

Die grijnst terug en geeft hem plagend een schouderklopje. "Misschien had je ook hakken moeten dragen voor het interview, Danny, dan had je dezelfde training gehad."

"Misschien wel,” lach ik, en ik kijk nogmaals naar Jades schoenen. “Ik denk dat ik het zou kunnen." Ik bedoel, hoe moeilijk kan het zijn? Het zijn maar schoenen. Het zou me vast best goed staan.

Day volgt mijn blik omlaag en staart even peinzend voor zich uit, alsof hij zijn kansen inschat, maar schudt dan lachend zijn hoofd. "Dat klinkt dapper, Chris,” zegt hij. “Ik ben bang dat mijn talenten op een ander vlak liggen."

"Je bent gewoon bang." Jade knipoogt plagerig naar hem en grijnst dan uitdagend naar mij. "Maar dat wil ik zien. Je mag ze wel lenen na mijn interview."

Meteen heb ik het idee dat ik een verkeerde keuze gemaakt heb, maar ik ben zeker niet van plan om terug te krabbelen - hoewel ik er haar niet aan zou helpen herinneren, mocht ze het vergeten. "Die uitdaging durf ik wel aan."

Mijn aandacht wordt weer naar het podium getrokken, waar Alex uit District 5 heftig stotterend, en recht in de camera, zijn tweelingbroer verteld dat het goed komt met hen - zelfs als Alex zelf het niet overleeft. Als iemand die aan allebei de kanten van zijn verhaal gestaan heeft, weet ik dat hij liegt - en dat ze dat allebei ook weten. In sommige gevallen is een warme leugen oneindig veel aangenamer dan de harde waarheid, maar hoewel ik weet dat ze die leugen allebei nodig hebben om overeind te blijven, merk ik dat het me ongemakkelijk en een beetje misselijk maakt. Er is zoveel te vertellen, zoveel kleine dingen die nooit uitgesproken zijn, zoveel dingen om excuses voor aan te bieden en nog veel meer om voor te bedanken en er is simpelweg niet de tijd om alles uit te spreken, nu dit voor veel van ons de laatste avond zal zijn. Het idee dat het laatste wat ik tegen mijn zusjes zou zeggen een leugen zou zijn, zorgt ervoor dat ik het benauwd krijg.

Ik heb Cathy en Luna nog zoveel te zeggen, dat ik zelfs niet uitgepraat zou zijn als ik de hele nacht door zou gaan. En zelfs als ik dat zou doen, weet ik zeker dat ik dingen zou vergeten. Ik zou het kunnen doen. Ik zou naar Luna toe kunnen gaan, de hele nacht met haar kunnen praten. Ik zou dingen op kunnen schrijven voor Cathy, of misschien zelfs iets opnemen, Maar hoewel ik weet dat er oneindig veel dingen zijn die ik zou moeten zeggen, zou ik niet weten wat, en al helemaal niet hoe.

Reacties (3)

  • Megaeraaa

    en hakken waarmee ik haar echt niet in mijn buurt ga laten komen
    verstandige beslissing

    Het is niets, dat weet ik ook wel
    Heel zeker?

    Ik denk dat ik het zou kunnen.
    DAT WIL IK ZIEN!!

    1 week geleden
    • Samanthablaze

      Heeeel zeker. Totaal helemaal absoluut niets

      1 week geleden
  • Incidium

    oh ja May vertel je mannelijke interviewer hoeveel je mannen haat goede actie haha.

    Zodra ik bij hen sta, heb ik echter geen idee wat ik moet zeggen, en doe ik wederom niets anders dan ongemakkelijk staren
    wat een mood
    Eerst May en nu Jade, wat is dit met hakken als wapens? Ik had vandaag nog hakken aan en heb er geen seconde aan gedacht er iemand mee te vermoorden. Maar dat kan ook aan mij liggen?
    Ik heb een drukke week dus wacht even met Chris in hakken zetten, ik denk niet dat ik dat níét kan tekenen tbh

    1 week geleden
    • Samanthablaze

      Het scheelt waarschijnlijk dat je niet in de Spelen zit. Dan is moord sowieso een wat minder gebruikelijke gedachte meestal
      Oeh I love that

      1 week geleden
  • Duendes

    nu dit voor veel van ons de laatste avond zal zijn.

    Shit man die voelde oprecht even als een klap in mijn gezicht want ja shit morgenochtend gaan ze dan naar de Arena de volgende dag beginnen de Spelen en de volgende avond kijken ze dus geen interview maar portretten van de overleden tributen in het bloedbad als ze het bloedbad overleven en- oké ik ga even huilen ciao nooo

    Gosh het is intens en naar want niets is ooit goed genoeg voor zo'n afscheid en oef awh

    Om wel even met een positieve noot te eindigen hell yeah ik wil Chris zien stuntelen op Jade's hakken ohmygosh

    1 week geleden
    • Samanthablaze

      Jep eh voor de tributen ook want damn dat is een naar besef. Komt probably deels ook omdat er echt nog best wel wat hoofdstukken komen voor het zover is, dan lijkt het al snel verder weg. Maar het komt stiekem al heel dichtbij, het is inmiddels een kwestie van uren en dan wordt alles naar
      Nope, en Chris is ook gewoon niet goed genoeg met woorden om zelfs maar in de buurt te komen van iets dat de lading dekt
      Oef, niet de ideale positieve noot, maar het is wel een mooie gedachte

      1 week geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen