Bill POV.

Wanneer Koert slaapt loop ik naar Tom. "Gaat het schat?" Vraag ik bezorgd aan hem.

"Nee, ik, ik, ik voel mij gewoon echt niet goed," zegt Tom.

"Dat is okay. Zal ik anders de dokter bellen? Dan weten we zeker dat er niks achter zit," zeg ik.

"Nee, het is okay. Ik lig hier goed," zegt Tom en ik knik en ga met mijn hand liefdevol over z'n wang.

"Het komt ook wel goed, maar ik ga jou niet meer naar huis laten gaan tot na de bevalling," zeg ik, ook al hoop ik dat hij ook dan hier blijft hangen, ook al zou dat betekenen dat de babykamer in Tom z'n huis onnodig is en hier heeft de kleine meid maar een heel klein kamertje. Als baby is dat niet erg, maar op latere leeftijd gaat dat steeds meer problemen geven.

"Dat hoeft echt niet Bill. Het gaat prima. Ik kan heus wel nog een paar weken naar huis tussendoor," zegt Tom.

"Tomi, dat ga ik niet toelaten. Laat mij voor je zorgen. Ik weet dat je eigenwijs bent, je kwam vroeger altijd met hoge koorts naar school terwijl duidelijk was dat het totaal niet ging. Stop met die eigenwijze kant," waarschuw ik hem en ik meen het. Ik heb ervaren wat er kan gebeuren bij teveel stress en alles tijdens de zwangerschap, dat laat ik bij Tom en onze dochter niet gebeuren.

Reacties?

Reacties (1)

  • Luckey

    Tom moet dat toch ook in zien
    Dat die stress bij koert niet helemaal goed kwam

    1 week geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen