Dat ik word gebeld is bijzonder, meestal ontvang ik alleen berichtjes. En als ik dan gebeld word is het altijd door bekenden. Een beetje verbaast neem ik op, “hallo, met Aurora Clemy.”
Aan de andere kant van de lijn hoor ik iemand met een lage stem zeggen, “hallo, mijn naam doet er niet toe. Ben je op dit moment alleen?”
Aarzelend antwoord ik, “uh, ja ik ben alleen.”
“dat is mooi. Via Tygo heb ik gehoord dat je interesse hebt in een test. klopt dat?”
“Tygo lied mij weten dat het mogelijk zou kunnen zijn, maar ik weet niet wat het inhoudt. Eigenlijk zou ik eerst meer informatie willen over wat de bedoeling is, en hoe het werkt voor ik een beslissing neem.”
“Helaas kan ik daar niet veel overzeggen” zegt de lage stem. “het enige dat ik kan melden is dat je voor de test naar Luno moet komen. En je moet een geheimhoudingsverklaring tekenen.”
Ik krijg de rillingen over mijn rug van deze geheimzinnigheid. “Van het broertje van Tygo had ik inderdaad al begrepen dat het in Luno zou zijn. Alleen wil ik benadrukken dat ik eigenlijk geen beslissing kan nemen over dit met zo weinig informatie. Ik hoop dat u dat begrijpt.”
Ondertussen sta ik op, en begin van de zenuwen door mijn kamer te ijsberen.
“dat begrijp ik zeker. Alleen is het echt niet mogelijk om meer te vertellen tot je hier aankomt.”
Ik sta op het punt om tegen deze man te zeggen dat ik geen interesse heb in de test als hij zegt, “voordat je het afwijst, je hebt nog maar twee maanden de tijd om een baan te kiezen. Dat is zeer kort, zeker als je ook nog bij verschillende bedrijven zou willen gaan kijken wat ze daar voor werk uitvoeren. Aarzelend onderbreek ik de stem, “hoe weten jullie dat ik nog maar twee maanden heb?” “Wij hebben zo onze manieren om aan informatie te komen. Hoe we dat doen maakt niet uit, van belang is het volgende. Als je hierop in gaat kan je mogelijk meer tijd krijgen of als dat niet lukt wijst de test in ieder geval uit wat je als baan zou willen en kunnen.”
Ik heb nog nooit gehoord van de mogelijkheid om meer tijd te krijgen voor de keus. Wantrouwend antwoord ik, “meer tijd? Hoe kan dat dan, ik heb daar nog nooit van gehoord.”
“de voorwaarden hoor je als je in Luno bent. Ik zweer je, dit is je beste kans.”
“wat gebeurt er als ik niet nu een keus maak?” Op deze vraag antwoord de man, “dat is een goede vraag, als je dat niet doet heb je niet nogmaals de kans om er aan deel te nemen.”
Door de mogelijkheid om extra tijd te krijgen twijfel ik. “mocht ik akkoord gaan, kan ik dan eventueel er nog uitstappen?”
“ja, dat is mogelijk. Het is belangrijk dat je er dan nooit met iemand over praat.”
Ik vraag, “wat zijn de gevolgen als ik wel met andere er over praat?”
“mochten we erachter komen zijn er consequenties die je dan wel merkt.”
Ook al klinkt het onheilspellend antwoord ik, “ik doe mee.”. Opgewekt antwoord de stem “Dat is fijn. Je krijgt de rest van de informatie op een later moment. Zeg niets tegen je ouders over de geheimhoudingsverklaring. Laat ze maar weten dat het een meerdaagse test is die gericht is op kennis, uithoudingsvermogen en algemene ontwikkeling.”
Dat is het laatste wat ik van hem hoor, “ook tot ziens…”
Ik plof neer op mijn bed, en staar een tijdje voor mij uit. “op wat heb ik nu weer ja gezegd?” vraag ik aan mijzelf. Dan stuur ik naar Marvin een berichtje of we kunnen afspreken.
Direct krijg ik van hem een berichtje terug, “ja hoor, dat kan. Waar en wanneer?”
“nu, aan de rand van het dorp.” “dat is goed, tot zo.”
Ik prop wat eten en drinken in een kleine rugzak, en ga op weg.
Marvin en ik komen tegelijk bij de rand aan. “zullen we even een stukje lopen?” stel ik voor. Hij vindt dat een goed idee. Tijdens het lopen genieten we van de omgeving, en praten niet. Na een tijdje ploffen we neer op de openplek waar ik wel vaker rust tijdens het hardlopen. Ik haal de rugzak van mijn rug, en pak de snacks.
We proosten en nemen een slok. Daarna vraagt Marvin, “waarom wilde je zo plotseling afspreken?”

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen