De interviews van District 6 zijn niet bijzonder interessant, wat de vloek die op dat district lijkt te liggen alleen maar lijkt te bevestigen. In alle jaren dat ik de Spelen gezien heb, is het hooguit één of twee keer voorgekomen dat de tributen uit het transportdistrict de eerste dag overleeft hebben, en volgens mij is de laatste keer dat dat district een winnaar voortgebracht heeft ruim dertig jaar geleden. Het zijn altijd de tributen die over het hoofd gezien worden, en als eerste weer worden vergeten. Als ik geen tekeningetjes gemaakt had tijdens het bekijken van de Boetes, weet ik vrij zeker dat ook ik me hun namen nu al niet meer echt had kunnen herinneren.

Het meisje, Caithlynn, mag dan wel een van de oudere tributen zijn, en ik weet dat Luna me voor haar gewaarschuwd had, maar niets aan haar laat zien dat ze een bedreiging is. In de schijnwerpers lijkt ze net een hertje dat in de koplampen van een auto kijkt: gespannen, verstijfd en duidelijk bloednerveus. Het grootste gedeelte van haar interviewtijd spendeert ze door aan haar maanvormige ketting te frunniken, en door te spelen met de vele lagen lila tule van haar rok, terwijl ze nerveus met haar ballerina’s tegen de vloer tikt. Als Caesar naar haar familie vraagt, begint ze zachtjes te snikken, en weet ze voor de rest van het interview geen volledige zin meer uit haar mond te krijgen. Hoewel ik heel goed weet dat het allemaal tactiek kan zijn - de befaamde medelijden-kaart - moet het meisje wel een erg goede actrice zijn om het zo geloofwaardig te brengen.

August, de jongen, daarentegen, straalt een heel stuk meer zelfvertrouwen uit, terwijl hij Caesar uitlegt dat hij door zijn extreem lage aantal briefjes totaal niet aan zag komen dat hij getrokken werd, maar dat hij het inmiddels geaccepteerd heeft en dat hij van plan is om volledig voor de winst te gaan. Rustig vertelt hij over zijn hechte vrienden van zijn atletiekteam, wie hij beloofd heeft om terug te komen, zelfs als hij daarvoor letterlijk over lijken moet gaan, en hoe zij hem op hun beurt beloofd hebben dat hij onmiddellijk de grootste groepsknuffel ooit, een medaille en de aanvoerderspositie krijgt als hij dat doet.

Ik kan mijn afgunst niet bedwingen. Deze jongen, die duidelijk de hardere kant van het leven nog nooit heeft hoeven ervaren en nog nooit een bekende in de Spelen gehad heeft, heeft afscheid kunnen nemen op een manier die hem alleen maar kracht heeft gegeven. Waar de beloftes tussen hem en zijn vrienden hem vertrouwen bieden, ook al ligt de uitkomst nog zo ver buiten zijn macht, blijven de woorden van mijn vader tijdens mijn afscheid me als een roedel wolven achtervolgen, klaar om me neer te halen zodra ze ook maar de kleinste kans zien. En hoewel ik heel goed weet dat ook hij het niet verdient om hier te zijn, en dat ik hem zijn thuiskomst ook zou moeten gunnen, weet ik ook dat ik zou liegen als ik hem dat nu zou vertellen.

Ik wend mijn blik maar snel af van het podium, terug naar Day en Jade. "Nou, gelukkig dat er straks weer wat leven in de brouwerij gebracht wordt," zucht ik. Ik kijk veel liever naar een interview met Jade. Van haar kan ik immers wel zonder spoor van twijfel zeggen dat ze haar thuiskomst verdient. "Anders slaapt het publiek tegen de tijd dat ik aan de beurt ben."

Het meisje schuift ongeduldig heen en weer, en kijkt naar het podium, waar August nog steeds over zijn vrienden en atletiek-trofeeën aan het ratelen is. "Ja, het wordt wel tijd om ze een beetje wakker te schudden. Al is het maar om te zorgen dat iedereen hier niet in slaap valt en zijn eigen interview mist," zegt ze met een grijns.

"Niet iedereen is kalm genoeg om hier in slaap te vallen, denk ik zo." Day grinnikt zacht. "Als je het maar een beetje rustig houd - anders kan ik er helemaal nooit aan tippen."

"Ja, leg de lat niet al te hoog, alsjeblieft. Denk aan de arme zielen die sowieso al niet met je kunnen concurreren." Ik geef mijn bondgenoot een zachte por en grijns naar hem. "Zoals Day. Die is nu al zo gestresst."

"Oh, kom op." Hij snuift verontwaardigd, geeft me dan een por terug en grijnst dan, maar het bloed stijgt naar zijn wangen. "Je hoeft het er niet zo in te wrijven."

"Het geeft niet, Danny, zegt Jade, die hem met een onschuldige toon in haar stem een schouderklopje geeft. “Jij hebt je al bewezen met de privésessies, dus deze ronde is voor mij," zegt ze, met haar kenmerkende, plagerige grijns.

"Oh, wil je weer wedden?" Meteen zodra ik het eruit geflapt heb, besef ik me dat dat een slecht idee is. Jade is hier goed in, heeft een duidelijk plan en meer dan genoeg zelfvertrouwen, en hoeft waarschijnlijk niet het grootste deel van haar tijd op het podium te besteden aan het rechtzetten van roddels. Dit gevecht kan ik niet winnen. "Nou, vooruit, je mag deze ronde hebben, dan pak ik de volgende wel," zeg ik met een flauwe grijns

"Deze weddenschap zou niet genoeg uitdaging zijn." Jade knipoogt plagerig naar me, en kijkt dan weer naar August, die net zijn buiging maakt en naar de camera’s zwaait. "Nou, jongens, mijn moment komt eraan. Zie je zo wel weer." Ze steekt groetend haar hand op en loopt richting de coulissen.

Day glimlacht en knikt haar bemoedigend toe, voordat ze wegloopt. "Succes- of veel plezier, dat is misschien passender."

"Laat ze maar eens wat zien, tijger," roep ik haar na, en ik steel mijn duim naar haar op.

Zoals te verwachten viel, blijkt het meisje onze bemoedigende woorden niet echt nodig te hebben. Meteen zodra ze het podium op stapt, wordt ze met applaus en gejoel begroet, en voordat ze zelfs maar is gaan zitten, wordt ze met complimenten over haar outfit en kapsel overladen. Jade glimlacht alleen maar trots, terwijl ze haar voorbereidingsteam en stylist voor de hulp bedankt. Die tevreden lach blijft op haar gezicht geplakt staan, als Caesar vraagt hoe ze het Capitool ervaren heeft.

“Er is één ding wat ik hier helemaal leuk vind, maar dat is wel een beetje vreemd.” Jade lacht, en buigt een klein stukje voorover, alsof ze een geheimpje gaat verklappen - ook al luistert heel Panem mee. “Ik ben dol op het papier in het Capitool. Het heeft zoveel bijzondere kleuren.”

De verbazing is van Caesars gezicht af te lezen, en hoogstwaarschijnlijk ook van dat van mij. Ik mag Jade dan al wel wat langer kennen, we hebben het nooit over de écht persoonlijke dingen gehad - nooit over thuis, nooit over familie, nooit over hobby’s. De paar dagen dat ik haar nu ken, is simpelweg niet genoeg. “Het papier? Die had ik inderdaad niet zien aankomen.” Caesar glimlacht nieuwsgierig. “Waarvoor gebruik je het papier dan?”

“Het is al een hele oude hobby - het is een beetje een gewoonte geworden - maar ik maak graag origami figuren,” legt Jade uit. “Het is een leuke tijdsbesteding en het ziet er prachtig uit met deze kleuren papier.”

“Origami? Wat fascinerend! Heb je toevallig één van je creaties meegenomen?”

Wederom verschijnt haar onschuldige, maar uitdagende glimlach, vol pretlichtjes in haar ogen. “Is dat nou een subtiele manier om aan een origami figuur te komen, Caesar?” Ze knipoogt, wat haar wederom een golf van gejoel en applaus oplevert, en lacht dan. “Helaas, ik heb niets meegenomen, maar als je hier papier hebt liggen, wil ik wel wat voor je maken.”

Caesar reikt haar een van zijn al gebruikte interviewkaartjes aan, waar Jade zich overheen buigt. In een razend tempo maakt ze vouwen in het papier, en hoewel de camera’s ingezoomd zijn op haar vingers, zijn haar stappen niet te volgen, tot ze uiteindelijk met een zwierig gebaar Caesar zijn kaartje teruggeeft in de vorm van een lotusbloem.

De presentator fluit bewonderend, en vraagt meteen verder naar waar ze dit geleerd heeft - waarop Jade haar schouders ophalend zegt dat ze het voornamelijk deed omdat ze zich verveelde in de les, waardoor ik het liefst meteen het podium op wil lopen om haar een high-five te geven en te vragen of ze het mij ook wil leren. Die kans krijg ik echter niet - wat wellicht ook beter is - want als Caesar verder vraagt naar haar thuis, vervaagt haar glimlach.

“Nou, het is heel anders dan hier,” begint ze, maar voor het eerst hapert haar stem, terwijl ze zachtjes opbiecht dat ze haar district mist.

"En wat mis je dan zoal?" vraagt Caesar snel verder. Het publiek is stilgevallen, en ook om ons heen zijn bijna alle ogen nu op het podium gericht.

"Mijn ouders, mijn vrienden, de ruimte in District 7 en - ik had nooit gedacht dat ik het zou zeggen, maar ik mis zelf school." Jade lacht even, maar die lach vervaagt al snel, als ze zelf lijkt te beseffen dat ze niemand voor de gek houdt. Heel even is ze gewoon een jong meisje, dat ondanks al haar kracht, hoe sterk ze zich ook houdt, hier niet had moeten zijn. Als ze stilvalt, buigt Day zich bezorgd naast me een stukje naar voren, maar Jade haalt diep adem en laat haar emoties dan los. Voordat Caesar de kans krijgt om verder te vragen, neemt ze zelf het woord weer. "En dus richt ik me voor nu maar op mijn plannen voor in de Arena."

"Oh!" Caesar leunt nieuwsgierig naar voren en kijkt haar vragend aan. "En zou je voor ons een tipje van de sluier willen oplichten, Jade? Wat is je plan voor de Spelen?" vraagt hij haar, waarop Jade enkel haar zelfverzekerde glimlach weer op haar gezicht tovert.

"Winnen."

Ik knipper verdwaasd met mijn ogen als ik naar haar kijk en fluit bewonderend. Hoewel ze niet de arrogante uitstraling van de Beroeps heeft, straalt alles aan haar ‘kanshebber’ uit. Dit is precies wat Luna als plan voor mij in gedachte had, maar ik denk niet dat ik in de buurt kan komen met het interview dat zij net heeft neergezet. Jade is fantastisch. "Mijn hemel, ze is écht goed. Ik geloof haar meteen."

"Ze is oprecht heel overtuigend en weet het nog goed te brengen ook." Day knikt instemmend, en staart ook bewonderend naar het podium. "Ze heeft echt een heel sterk interview neergezet, zeg." Hij glimlacht, maar zijn trillende handen en gespannen schouders verraden zijn eigen zenuwen.

"Gelukkig is dat iets wat in het district zit." Ik leg bemoedigend mijn hand op zijn schouder en kijk hem recht aan. Meteen voel ik mijn hartslag toenemen en merk ik hoe mijn spieren zich aanspannen, maar ik blijf diep ademhalen en negeer het gevoel. Het maakt nu even niet meer uit wat de mensen om ons heen denken. We gaan alles rechtzetten. "Je kunt dit, Daniel."

Hij ademt zo rustig mogelijk uit, in een duidelijke poging om zichzelf wat te kalmeren, maar erg succesvol is het niet: de jongen trilt nog steeds. "Laten we het hopen." Ondanks de zenuwen, ondanks alles, blijft hij glimlachen. "Dank je, Chris."

"Ga ervoor." Ik werp hem nog een bemoedigende grijns toe, die hij beantwoord met een knik, voor hij richting het podium begint te lopen. Ik haal diep adem en sluit mijn ogen even, om te luisteren naar mijn eigen bonkende hartslag. Het is oké, vertel ik mezelf. Nu komt alles goed.

Reacties (5)

  • Incidium

    Oh, wil je weer wedden?
    Chris baby heb je je brein-mond filter in District 11 laten liggen?
    Ik wens Day een goed interview toe:D

    1 week geleden
  • Megaeraaa

    Jade doet het echt goed!!!
    Ze moet Chris ook origami leren!!!

    1 week geleden
    • Samanthablaze

      Alsof Chris dat soort vingervlugheid heeftxD

      1 week geleden
  • ZainaSwift

    (Y)

    1 week geleden
  • ZainaSwift

    (Y)

    1 week geleden
  • Duendes

    waardoor ik het liefst meteen het podium op wil lopen om haar een high-five te geven en te vragen of ze het mij ook wil leren.

    DAT ZOU ZO CUTE ZIJN THO AWH - shit hebben we niet toevallig ook papier in de Arena zodat Jade iedereen bloemen kan leren vouwen? I would love that

    Ik knipper verdwaasd met mijn ogen als ik naar haar kijk en fluit bewonderend. Hoewel ze niet de arrogante uitstraling van de Beroeps heeft, straalt alles aan haar ‘kanshebber’ uit. Dit is precies wat Luna als plan voor mij in gedachte had, maar ik denk niet dat ik in de buurt kan komen met het interview dat zij net heeft neergezet. Jade is fantastisch.

    Het is zo super quote hoe erg impressed Chris is door Jade het is super precious en adorable en AWH love deze friendship dynamic en awh cuties

    Ik haal diep adem en sluit mijn ogen even, om te luisteren naar mijn eigen bonkende hartslag.

    Chris heeft net zoveel stress voor dit interview als Day zelf zowat awh gosh arme jongen oef het is zo AAHHH

    1 week geleden
    • Samanthablaze

      Misschien kan ze het ook met blaadjes?
      Chris ziet hoe cool ze is en heeft er heel veel respect voor
      Oh absoluut, hij geeft het alleen niet toe

      1 week geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen