Tom POV.

Ik heb het alarmnummer gebeld, ook al is de kans aanwezig dat die al gebeld is, of misschien ook niet, want ik zie niet heel veel mensen hier. Ik sla mijn handen in elkaar. "Please laat Bill en de kinderen veilig naar buiten komen," smeek ik en natuurlijk de oppas ook.

Na een tijdje komt Bill met Igor naar buiten gerend. "Bill, waar zijn de andere kinderen?" Vraag ik bezorgd.

"In de tuin, ik zag ze net door de poort heen lopen," zegt Bill en ik pakt Igor van Bill over om onze jongste zoon te controleren. "Hij is okay Tom," zegt Bill.

"En jij?" Vraag ik.

"Ik ook, denk ik," zegt Bill en ik sla mijn armen om Bill heen totdat de andere kinderen en oppas er ook zijn. "Wat is er gebeurt?" Vraagt Bill dan aan de oppas.

"Ik weet het niet Bill. Het ging allemaal zo snel," zegt de oppas terwijl de sirene's eindelijk te horen zijn.

"Is het aangestoken?" Vraag ik dan, want ik ben er onzeker over, wetende dat we vast wel vijanden hebben, waaronder nog altijd mijn stiefvader. Hij zit in de cel, maar wie weet wat hij vanuit daar kan regelen. Ineens laat Bill zich op z'n knieën zakken en ik zet mij gelijk naast hem neer. "Bill, wat is er?" Vraag ik bezorgd.

"Ik besef opeens dat we ons huis kwijt zijn," zegt Bill zachtjes en ik zie de tranen in z'n ogen en ik leg mijn armen om hem heen.

Reacties?

Reacties (1)

  • Luckey

    Gelukkig mankeren de kinderen niks (zo wee bekent)
    Jullie vinden wel nieuw huis dat is minste zorg

    1 week geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen