Het wordt meteen duidelijk dat Day zijn eigen populariteit enorm onderschat heeft - iets wat ik al wel verwacht had. Net als Jade wordt hij met een uitbundig applaus begroet, waarna Caesar hem meedeelt dat hij duidelijk behoorlijk wat fans heeft weten te verzamelen. De jongen weet zijn verbazing niet te verbergen, als hij met een schaapachtige glimlach op zijn gezicht en een blos op zijn wangen gaat zitten.

Meteen begint Caesar over Days cijfer, waardoor ik onmiddellijk weer wat nerveuzer wordt. Het was te verwachten dat Caesar ernaar zou vragen, maar als hij Day teveel als een bedreiging voor andere tributen neerzet, zou dat op langere termijn misschien sponsoren opleveren, maar in eerste instantie zou het ons allebei in gevaar brengen. Het risico is te groot.

Gelukkig lijkt Day zich dat ook te realiseren, want bij de complimenten schudt hij lachend zijn hoofd. "Eerlijk gezegd was ik zelf net zo goed verrast door het cijfer, Caesar,” zegt hij. Ik weet dat hij echt wel genoeg talent heeft om zijn cijfer te verdienen, maar het is beter als de rest van de tributen denkt van niet.

Maar Caesar lijkt niet van plan het er zomaar bij te laten, en knipoogt naar hem. "Wie zegt iets over 'verrast'? Volgens mij had het publiek het wel zien aankomen, hoor," zegt hij, wat meteen met een golf aan gejoel bevestigd wordt.

Day kijkt verbaasd naar de menigte en schuift ongemakkelijk heen en weer op zijn stoel. Tot zo ver de poging om iedereens mening van Day wat te laten dimmen - het publiek lijkt het alleen maar aandoenlijk te vinden, terwijl de enkele tributen om me heen met hun ogen rollen.

De jongen uit District 6, August, die verderop tegen een muur aan geleund stond, snuift geërgerd en verdwijnt dan in de gang naar de kleedkamers, voor ik er iets van kan zeggen. Hij is gewoon jaloers om een keertje niet het kind te zijn dat favoriet is, en altijd maar alles toegeschoven krijgt. En dat in iets misselijkmakends en verdraaids als de Spelen. Tot mijn frustratie merk ik dat ik mijn vuist gebald heb, en ik weet dat dat bedoeld was voor Augusts gezicht. We zijn nog niet eens begonnen, maar de Spelen halen nu al het slechtste in ons naar boven. Alleen Day lijkt ondanks alles steeds te blijven lachen, en altijd maar vriendelijk en warm te blijven. Misschien is dat inderdaad iets benijdenswaardig, maar de aandacht die dat hem oplevert, is dat zeker niet.

"Maar, Daniel, vertel ons eens wat je hebt gedaan om zo'n opvallend hoog cijfer te halen. Ben je zo'n sterke vechter, of heb je iets origineels gedaan om op te vallen?” vraagt Caesar dan verder met een grijns op zijn gezicht, terwijl hij nieuwsgierig voorover leunt. Ik vloek zachtjes, als ik me besef waar dit heen gaat. Ineens bevindt Day zich op wel heel gevaarlijk terrein. “Stenen gooien, of iets dergelijks. Daar lijkt District 7 wel ervaring mee te hebben."

Day lacht, maar op de close-ups die de schermen laten zien, zie ik hoe zijn spieren zich verstrakken. Hij weet het echter redelijk te verbergen, door soepel de vraag te beantwoorden. “Nee, helaas. Ik kan me voorstellen dat het nu niet bepaald zo leek, maar dit soort gedrag is absoluut niet gebruikelijk in ons district,” antwoord hij. “Gewoonlijk gebeuren zulke dingen nooit - maar eerlijk is eerlijk, het was wel een strakke worp.”

Mijn ogen worden groot en mijn adem stokt. Ik probeer snel mijn geschrokken reactie te verbergen, voor het geval iemand mij in de gaten houdt, maar het lukt me niet echt om mezelf helemaal te kalmeren. Hoewel zijn opmerking niet verraad wie de werper van de stenen was, wekt het wel de indruk dat Day een dergelijke rebelse actie support. Als de president en de spelmakers dat zo opvatten, is er heel weinig dat Day kan doen om zijn leven en dat van zijn gezin te beschermen. Op sympathiseren met de rebellen staat net zo goed te doodstraf.

Ik zie hoe Mary, die een eindje verderop met Luna en Jade aan het kijken was, ook verstijfd is en gespannen naar het podium staart. Luna’s blik kruist die van mij, en ik kan haar zorgen zien, maar ze maakt een klein, onopvallend gebaar richting het podium. De boodschap is duidelijk: focus. Hoe minder aandacht we er allemaal aan besteden, hoe meer we Day helpen, en daarmee uiteindelijk ook mezelf.

Gelukkig staat ook Caesar er niet lang bij stil. Hij lacht de opmerking weg en vraagt dan verder naar Days leven in District 7, zijn familie en dagelijks leven.

Day lijkt meteen weer wat meer te ontspannen, als hij rustig over zijn gezin begint te vertellen. Hij vertelt hoeveel hij houdt van zijn moeder, zijn zusjes en kleine broertje, met wie hij samenwoont, en lachend in de camera zegt hij dat ze het huis best wat beter op mogen ruimen. Hij praat over zijn oudere zus en broer, die niet meer thuis wonen, en ik besef me hoe weinig ik eigenlijk weet over Day - over hoe zijn leven was, wie er belangrijk voor hem zijn. Op zijn zusjes na, heb ik niets over zijn gezin gehoord, hoewel zijn houding en warme lach het nu meer dan duidelijk maken dat hij zielsveel van hen houdt. Hoewel zijn stem hapert en zijn glimlach voor een kort moment verdwijnt als hij zijn broer noemt, herpakt hij zich meteen, en praat hij vol liefde verder.

Maar hetgene dat echt blijft hangen, is het besef dat we allebei geen vader hebben.

Ik wil meer weten. Dit is het meeste wat ik over Day te weten ben gekomen in dagen tijd, en ik kan alleen maar denken aan dat ik dit dagen eerder had willen weten, zodat we er over hadden kunnen praten, op het dak, zonder de camera’s en de glitters en de dramatische pakken. Ik had er gewoon naar moeten vragen, maar ergens voelt dat ook niet eerlijk. Ik heb hem net zo goed niets over mezelf verteld. Het Capitool lijkt een ander universum: zo ver van huis, dat die plaats en alle mensen daar uit een andere wereld lijken te komen. Hier in het Capitool bestaan ze alleen in onze gedachten, als vage herinneringen waar we ons aan vastklampen. Alleen de andere tributen, hun mentoren en de Capitoolbewoners zijn hier echt, en zodra we in de arena zijn, alleen nog die vierentwintig kinderen.

Mijn aandacht wordt terug naar het interview getrokken als Day vertelt dat hij heel veel werkt, als houthakker in de boomgaarden en als een meubelmaker in een lokale werkplaats. Het klinkt als veel te veel - twee banen, voor iemand die eigenlijk op school zou moeten zitten. Het bevestigd alleen maar mijn eerdere vermoedens: Day komt uit een van de miljoenen families in Panem voor wie onderwijs en eten een luxe zijn, geen standaard, ook al zouden ze dat wel moeten zijn.

“Dat lijken me drukke dagen, maar het leven van een jonge knul als jij kan toch niet alleen worden gevuld met werken,” merkt ook Caesar op. Dan buigt hij naar voren en trekt nieuwsgierig een wenkbrauw op, alsof wat hij bespreekt een geheimpje is tussen hem en mijn bondgenoot. “Vertel eens, Day, is er thuis toevallig ook een meisje op je aan het wachten?”

Hoewel er nauwelijks iets anders in mijn hoofd zit, had ik de vraag niet zien aankomen - niet op deze manier. Het gaat niet over de roddels. Het gaat niet over ons. Caesar heeft het over een meisje. Thuis. Hoewel dat me zou moeten kalmeren - het laat zien dat de roddels misschien minder groot waren dan in vreesde - lijkt mijn hart alleen maar harder te gaan slaan.

Er speelt een glimlach op Days lippen en zijn ogen beginnen te twinkelen. “Nou…” Voor één afschuwelijk moment denk ik dat hij ‘ja’ gaat zeggen, wat in een klap alle roddels weg zou vagen. Dat zou een goed iets moeten zijn - dan is alles klaar - maar de gedachte laat me trillen, en ik kan me niet meer herinneren hoe ik adem moet halen. “Ik heb drie zussen, dus er wachten thuis zelfs meerdere meisjes op me,” zegt hij dan, en meteen voel ik mezelf ontspannen.

Ik wil dat de interviews klaar zijn. Dit alles drijft me tot waanzin, nu ik geen idee meer heb welke gedachten echt van mij zijn.

Caesar slaakt een dramatische zucht, en het publiek zucht met hem mee. “Heel slim, maar dat is niet wat ik bedoelde,” zegt hij, terwijl hij Day beschuldigend aankijkt.

“Sorry, Caesar, je maakte het net iets te makkelijk.” Day lacht verontschuldigend, maar schudt dan zijn hoofd. “Maar om je vraag te beantwoorden: nee, ik heb geen vriendin.”

“Niet? Hoe is het mogelijk! Zo’n leuke, lieve jongen - en dan geen vriendin?” Caesar laat een dramatische stilte vallen en kijkt even de zaal i, vol verbazing. “Ik kan het me haast niet voorstellen of - Oh! Heb je dan misschien een vriend? Dat zou natuurlijk ook kunnen,” hij wiebelt betekenisvol met zijn wenkbrauwen, en uit het publiek stijgt een gespannen gejoel op.

De hele wereld voelt te zwaar, de lichten te fel, de geluiden te luid. Ik wil alleen nog maar weg, terwijl ik weet dat dit juist het moment is waarop alles goed komt. Dit is waar ik op gewacht heb: alle geruchten weg, zodat ik morgen gewoon de arena in kan met Day als mijn bondgenoot, zonder dat iedereen er van alles achter zoekt. Er is geen Day en ik. We vallen niet eens op mannen. Er is niets. Er is niets. Er is niets.

Day kijkt even verbaasd naar de presentator, maar schudt dan zijn hoofd. “Nee, ik had je graag iets interessants verteld, Caesar, alleen is er vrij weinig te vertellen,” zegt hij. “Ik heb geen relatie.” Hij haalt een hand door zijn haar en glimlacht, maar van zijn gezicht valt aarzeling af te lezen. “Ik heb er niet echt de tijd voor gehad.”

Geen woord over mij, over de roddels, of zelfs maar een ontkenning van de vraag of hij op mannen valt. Hij heeft alleen maar vertelt dat hij geen relatie heeft. En het ergste is dat dat antwoord me een golf van opluchting bezorgd, waardoor ik het liefste wil overgeven, en waardoor de wereld om me heen lijkt te draaien. Er is niets. Er mag niets zijn. Het moet me niet interesseren of Day een relatie heeft of niet - het zou zelfs beter zijn van wel. Niets van wat ik nu voel zou er mogen zijn. Het zijn leugens, dingen die door mijn hoofd spoken omdat het Capitool me het idee gegeven dat dat iets is waar ik aan zou moeten denken. Het verandert me in het beeld dat zij van me hebben.

Er is niets. Dit ben ik niet. Dit wil ik niet zijn.

Een stevige greep om mijn arm voorkomt dat ik op de grond in elkaar zak. De bekende stem lijkt van heel ver weg te komen, maar trekt me los uit de donkere wolken, zodat ik met beide benen op de grond blijf staan. “Jemig, Chris, gaat het wel?”

Reacties (3)

  • Incidium

    het publiek lijkt het alleen maar aandoenlijk te vinden
    Day is gewoon cute, deal with it:D
    Wow Chris doet een heleboel aannames over August ineens. Are you projecting buddy?
    Damn met Chris gaat het niet goed:|ik maakte me al zorgen over de toenemende hoeveelheid cognitive dissonance maar ik had niet verwacht dat het zover zou komen dat het zichtbaar is. Hopelijk kan Luna hem kalmeren in de, wat, 20 minuten voor hij op moet? Shit

    1 week geleden
    • Samanthablaze

      Chris heeft zijn interview gezien, dus het is niet helemaal ergens op gebaseerd, maar hij heeft vooral een hele slechte dag en reageert het af op de eerste persoon die een laatdunkend geluid maakt richting our boi
      Fun fact: het wordt voorlopig niet heel erg veel beter. Het interview is, eh, oef. Hij heeft echt geen goede dag
      Dat zou Luna graag willen doen, maar iemand anders is haar voorxD

      1 week geleden
    • Incidium

      haha ja Bo is een goede jongen en een goede vriend:D

      1 week geleden
    • Samanthablaze

      Jep awh ik ben veel te veel aan hem gehecht

      1 week geleden
  • Megaeraaa

    Ik heb drie zussen, dus er wachten thuis zelfs meerdere meisjes op me
    Het enige goede antwoordxD

    Chris die de hele tijd stiekem zit te hopen dat Dat geen relatie heeft en dan boos wordt op zichzelf is zo stresserend

    “Ik heb er niet echt de tijd voor gehad.”
    DAT KLINKT VERDACHT!

    Is hij deze keer wel echt flauw gevallen?
    Jemig, Chris, gaat het wel?”
    NEE, HET GAAT NIET! Die jongen staat op instorten, hoe zou het moeten gaan?!

    2 weken geleden
    • Samanthablaze

      Zeker voor Chris zelf. Er is geen goed antwoord
      Het is wel zo. De arme jongen heeft 2 fulltime banen en zorgt voor zijn moeder en voor 3 kinderen. En hij is 16
      Het scheelde niet heel veel, maar well wonder boven wonder staat hij nog overeind

      2 weken geleden
  • Duendes

    Het is adorable hoe Chris ineens wel heel gefocust is op het interview en hoe hij echt al ready is om August te stompen alleen omdat August geërgerd snuift awh, Chris is wel een top bondgenoot:Y)

    En ik geniet ervan hoe iedereen achter de schermen is van DAY WAT als hij die opmerking maakt over de stenen en hoe Day zelf wel blijft glimlachen maar ook is van OH DAT ZEI IK ECHT EHH

    En ohno Chris honey zoveel paniek ohgosh het gaat echt niet goed lieve schat misschien moet je gaan accepteren dat je een crush hebt, want dit gaat niet goed awh baby

    2 weken geleden
    • Samanthablaze

      August is een kleine bitch met een groot ego. Als je van zijn ego naar zijn iq zou vallen, zou je het niet overleven
      Day heeft een best goede pokerface gelukkig, dit had een probleem kunnen worden
      Well hij komt niet bepaald uit de meest progressieve omgeving. Een crush hebben in de Spelen is al heel naar maar een crush hebben op een jongen als je het idee hebt dat dat verkeerd is, is nog naarder

      2 weken geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen