Bill POV.

Tijdens het avondeten wordt er geen woord gezegd, behalve door Michiel dan, maar hij is dan ook een echte prater.

"Help je mee afruimen?" Vraagt Tom en met tegenzin knik ik. "Wat is er nu aan de hand?" Vraagt Tom wanneer we in de keuken staan.

"Er is niks. Maak je nu maar geen zorgen. Het komt wel goed," zeg ik en Tom zucht.

"Ik dacht dat onze sterke punt was dat we altijd zo goed kunnen praten. Blijkbaar heb ik het mis gehad," zegt Tom.

"Misschien wel ja," zeg ik zonder na te denken en ik kijk recht in Tom z'n gekwetste ogen.

"Ik dacht dat wij nooit zo zouden worden," zegt Tom en hij loopt de keuken weer uit en ik laat mijn armen op het aanrecht rusten. Voor dat telefoontje hadden we het nog zo leuk en nu? Nu lijkt alles uit elkaar te vallen. Ik weet dat ik het misschien met Tom moet delen, maar ik wil ook dingen zelf op kunnen lossen. Ik kan toch niet altijd op Tom z'n hulp rekenen? Wat als hij een keer op tour is en ik dit meemaak, dan moet ik het ook zelf oplossen.

Ik kijk toe hoe Tom weer terugkomt met het laatste beetje vaat, maar hij kijkt mij deze keer niet aan. "Het spijt me," zeg ik bijna onhoorbaar waarna ik weer naar de slaapkamer vertrek om verder te schrijven.

Reacties?

Reacties (1)

  • Luckey

    Bill ik schop je die kamer uit zodat je met Tom gaat praten
    Eigenwijs
    De kinderen hebben er ook last van zo

    1 week geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen