Bill POV.

De volgende dag ga ik weer gewoon naar mijn werk waar ik mijn schetsen aan mijn baas laat zien. "Daar is geen geld in te verdienen Bill," zegt mijn baas.

"Het zijn hele speciale rompertjes. Anders dan die tegenwoordig op de markt zijn. Ze zijn echt heel bijzonder. Heb ik u ooit teleurgesteld?" Vraag ik, en ook al twijfel ik er zelf aan, ik moet mijn praatje goed uitvoeren, want als ik mijn baas niet overtuig kan ik nooit ver komen.

"Okay, ga maar in elkaar zetten, dan zien we het wel, maar het gaat van jouw salaris af als het niet slaagt," zegt ze en ik knik even, want ik besluit dat risico gewoon te nemen. "Succes," zegt ze waarna ik naar mijn plaats loop om de rompertjes in elkaar te zetten. Het is niet iets wat ik gewend ben, maar uiteindelijk lukt het mij wel en ik glimlach even en leg mijn hand op mijn buik.

"Voor jou hoef ik geen rompertjes te kopen," zeg ik.



Twee weken later.

Vandaag laten we de rompertjes aan het publiek zien en ik ben nog nooit zo zenuwachtig geweest. Ik probeer te blijven werken totdat het echt niet meer kan, mijn baas weet ervan. Normaal was ik hier nu niet meer geweest. Ik adem even diep in en uit. Hopelijk slaan de rompertjes aan. Voor mij is het in ieder geval duidelijk dat de kinderen van wie ik houd mijn inspiratie zijn. Het is al een tijd terug dat ik kleding voor een volwassene heb ontworpen. Ik laat mijn ogen over de aanwezige mensen gaan, maar aangezien ik niks aan hun gezicht kan aflezen word ik alleen maar nerveuzer.

Reacties?

Reacties (1)

  • Luckey

    Komt vast goed Bill
    Ontspan voor de kleine

    1 week geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen