Bo houdt me stevig vast en kijkt me met een bezorgde, indringende blik aan. “Je, eh, ziet eruit alsof je ieder moment flauw kunt vallen. Ben je zó nerveus voor je interview?” Als ik afwezig knik, kijkt hij even om zich heen en gebaart dan met zijn lege hand naar de grond. “Ik- Ik denk dat je beter even kunt gaan zitten.”

“Bedankt,” mompel ik, terwijl hij me omlaag helpt en in kleermakerszit tegenover me gaat zitten. “Het is…” Ik weet niet eens echt wat het is. Ik maak mezelf gek, en hoe goed ik dat ook weet, het verandert niets. “Ik voel me gewoon niet zo goed.” Het is een zwak antwoord, maar het is wel de waarheid en ik heb geen idee wat ik anders zou moeten zeggen. Het is niet alsof ik een andere verklaring voor mijn gevoel heb dan de zenuwen, ook al gaat het misschien over meer dan het interview zelf.

“Heb je wel, nou ja, gewoon goed gegeten?” Bo glimlacht flauwtjes, maar zijn bezorgde blik is niet verdwenen. “Mijn moeder zegt altijd dat je goed moet eten voor je iets belangrijks gaat doen, zeker als je door de spanning eigenlijk niet veel honger hebt.” Hij reikt omlaag met zijn hand, maar lijkt zich dan te realiseren dat zijn driedelige pak geen zakken heeft en slaakt een teleurgestelde zucht. “Ik had wat chocolade meegenomen, want ik hoopte dat dat tegen mijn eigen zenuwen zou helpen, maar ik had het grootste gedeelte al opgegeten toen in bij mijn stylist zat en, ehm, ik denk dat ik de rest daar heb laten liggen.” Hij schudt zijn hoofd. “Sorry, ik geef je niet eens een kans om antwoord te geven. Misschien wilde je niet eens iets.”

“Het is oké, Bo, ik waardeer het gebaar en ik had zeker geen nee gezegd tegen wat chocola.” Ik haal even diep adem, wat een stuk makkelijker gaat nu ik zit en de grond onder me kan voelen. Ik kan eindelijk ergens op steunen. “Maar ik heb gewoon gegeten, dus ik denk niet dat dat het probleem is.” Ik glimlach zwakjes terug naar hem. “En ik zou ook niet iedere keer al je chocola op willen eten. Ik bedoel, het is voor jou bedoeld, en ik kan me voorstellen dat jij ook gestresst bent.”

Hij knikt. “Natuurlijk, het is… Nou ja, heel Panem kijkt. Dit gaat bepalen of de wereld zich ons nog zal herinneren, over twee weken, of over twintig jaar, of dat we gewoon verdwijnen zonder ook maar enige indruk achter te laten.” Hij huivert en richt zijn blik op de grond, terwijl hij nerveus met zijn vingers speelt. “Het spijt me, ik maak alles alleen maar erger. Ik ben heel slecht in mensen kalmeren. Ik kan beter gewoon niets zeggen.”

“Laten we nog maar niet te veel nadenken over herinnerd worden. We zijn nog niet dood.” Hoe vreemd het ook klinkt, ik merk dat mijn ademhaling en hartslag bedaard zijn. Niets aan Bo’s woorden is geruststellend, maar het is in ieder geval afleidend, en hoewel ik nog steeds tril, merk ik dat ik me beter voel. “En het helpt wel. Met jou praten, bedoel ik.” Ik haal mijn schouders op en zucht. “Je hoeft niet telkens je excuses aan te bieden. Je doet niets verkeerd.”

“Ik doe niets goed,” antwoordt hij zacht, maar hij balt gefrustreerd zijn vuist. “Iedere keer dat ik probeer te helpen, lijk ik alles erger te maken. Niets wat ik zeg klinkt ook maar een beetje geruststellend of behulpzaam. Voor de privésessies ook al niet, en nu weer. En ik- ik blijf maar over mezelf praten, terwijl ik jou probeer te helpen. Sorry.”

“Niet doen. We hebben niet de tijd om telkens maar onze excuses aan te bieden voor alles wat we zeggen. En al helemaal niet voor de dingen die helemaal niet om excuses vragen.” Ik zucht. “Als ik mijn excuses aan zou moeten bieden voor ieder woord waar ik spijt van heb, zou ik nooit meer iets anders kunnen doen. Dat we dingen niet altijd even handig formuleren en dat we fouten maken, wil niet zeggen dat het feit dat we ons best doen niet helpt.”

Bo kijkt verbaasd op. “Het helpt?” Zijn diepe, zware stem had intimiderend kunnen zijn, als iemand anders hem gebruikt had. Maar als de jongen uit District 10 praat, klinkt het altijd zacht, maar onzeker, alsof hij over ieder woord twijfelt.

Ik knik. “Je helpt. Ik voel me wat beter.”

“Echt waar?” Als ik naar hem knik, verschijnt er een kleine glimlach op zijn gezicht. “Gelukkig, ik- Het laatste wat ik wilde was alles erger maken. Het is allemaal zo…” Bo haalt zijn schouders op. “Het is allemaal al naar genoeg zonder dat iemand je er ook nog eens op wijst dat we doodgaan en-” Hij hapert en krimpt een beetje ineen. “Ik doe het weer, hè?”

“Ja, maar dat maakt niet uit. Het helpt, wonderbaarlijk genoeg.” Ik glimlach, in de wetenschap dat ik het echt meen. “Denken aan pijnlijk doodgaan gebeurt toch wel. Naderende verdoemenis, enzo. Als het me maar afleidt van mijn interview, maakt het me niet zoveel uit waar ik nu aan denk.”

“Maar, ehm, kan het dan niet beter iets leukers zijn?” Hij denkt even na. “Iets als… Wat is je favoriete plek thuis?”

“In District 11?” Ik sluit mijn ogen en laat me meevoeren voorbij de uitgestrekte velden en boomgaarden, naar de beboste heuvels waar Luna en ik als kinderen uren hebben rondgerend. “In de bossen staat een boom waar ik altijd boomhutten in bouwde.” Ik glimlach bij de herinnering, de takken en doeken en Luna’s lach, en de stem van mijn moeder die ons vroeg of we wel voorzichtig wilden doen. “Ik ben er heel vaak uit gevallen en heb er heel veel splinters aan over gehouden, maar het is de beste boom met de beste boomhutten ooit.” Ik beeld me het gevoel van hout onder mijn vingers in, de hitte van de brandende zon op mijn gezicht en het geluid van spotgaaien die mijn liedjes meezongen overal om me heen, en heel even ben ik thuis. Dan open ik mijn ogen weer en kijk naar Bo. “En jij?”

De jongen denkt even diep na, waarbij er een steeds grotere lach op zijn gezicht verschijnt. “Nou, mijn opa en oma hebben een boerderij met een enorme hooizolder. Daar speelde ik altijd, met mijn neefjes en nichtjes, de kinderen uit de buurt en met de dieren. Ik wist er altijd de beste verstopplekken te vinden, en, nou ja…” Hij haalt zijn schouders op. “Het was gewoon fijn om een plekje te hebben waar de rest van Panem niet bestond, denk ik.”

Ik knik en zucht zacht. “Ik denk dat de wereld heel wat aangenamer zou zijn als het alleen zou bestaan uit een hooizolder en een boom. Als we daar gewoon konden blijven.”

“Dat is zo, maar…” De jongen aarzelt even. “Ik zou ook de kans niet willen missen om jou te ontmoeten. Ik bedoel- Natuurlijk zijn de Spelen verschrikkelijk, maar het heeft ons wel hier gebracht, en, en-” Bo’s stem sterft weg,en hij balt gefrustreerd zijn vuisten en stompt tegen de grond aan.

“Hé, rustig blijven ademen, weet je nog?” Ik pak zijn vuist vast, tot hij die weer ontspant. “Neem de tijd die je nodig hebt. Je doet het heel goed.”

“Ik ben gewoon blij dat jij mijn vriend bent,” flapt hij er dan uit, maar meteen schudt hij zijn hoofd weer. “Nee, wacht, ik bedoel… Je bent een van de weinigen hier die echt met me praat en naar me luistert, dus ik dacht dat misschien… Maar dit zijn de Hongerspelen dus er is niet echt zoiets als vriendschap, of wel? Want morgen begint het en dan zijn er ineens wapens en monsters en ik heb geen idee wat ik dan ga doen, laat staan wat jij gaat doen en ik.. Ik… Dat was een rare opmerking. So-” Hij kapt zichzelf af en begraaft zijn hoofd in zijn knieën, maar het is te laat om te verbergen dat zijn ogen tranen.

“Bo,” zeg ik zachtjes, en ik wrijf over zijn rug. De jongen is een heel stuk groter dan ik, maar lijkt ineens heel erg klein. “Bo, luister.” Ik weet dat ik de beloftes aan mezelf verbreek, maar ik weet ook dat ik dat eigenlijk allang gedaan had - toen ik hem me overeind liep helpen tijdens onze trainingen, toen ik de chocola van hem aannam, toen ik ‘ik zie, ik zie, wat jij niet ziet’ met hem speelde. Nu liegen zou niets beter maken. Dat verdient hij ook niet, na alle keren dat hij me geholpen heeft. “Ik ben ook blij dat jij mijn vriend bent.” Ik weet niet wat het betekent voor in de arena. Het is geen bondgenootschap - althans, niet echt. Maar zolang ik een keuze heb, zou ik hem niets doen. Ik zou het niet kunnen. Ik kan alleen maar hopen dat hij hetzelfde gevoel over mij heeft, en dat de arena dat gevoel niet kapot maakt.

Even blijft het stil, maar dan kijkt de jongen op en veegt hij snel zijn gezicht af. Dit keer vraagt hij niet om bevestiging, en hoewel de blik waarmee hij me aankijkt ongelovig is, ontspannen zijn schouders. “Maar ik blijf maar stomme dingen zeggen,” fluistert hij. “Ik weet niet hoe ik ooit dat interview ga geven, als ik, nou ja… als ik niet eens een goede zin kan maken. Mijn mentor heeft gezegd dat ik indruk moet maken, omdat ik de sponsoren heel hard nodig ga hebben, en dat wil ik ook wel proberen, maar ik denk niet dat ik- Ik kan alleen maar wat stotteren, zeker als ik tegenover een miljoenenpubliek sta.”

“Voor wat het waard is: ik hoor ook bij dat publiek.” Ik glimlach geruststellend naar hem. “Misschien helpt het als je doet alsof je het tegen mij hebt, of tegen je ouders, in plaats van tegen een hoop vreemdelingen.”

Bo aarzelt, maar knikt dan uiteindelijk. “Ik hoop het. Ik ga het proberen.” Zijn blik dwaalt af richting het podium, waar Florian inmiddels aan het woord is. District 8 hebben we gemist, net als het meisje uit District 9.

Florian leunt met een zelfingenomen glimlach op zijn gezicht achterover in zijn stoel, terwijl Caesar een briefje voorleest dat de tribuut aan hem gegeven heeft. “Lieve Florian, is er een kans dat je mij ook kan liefhebben?” Een liefdesbriefje. Mijn blik schiet even naar Samuel, maar ik kan niet zien of zijn blik net zo nors is als gewoonlijk. Het klinkt in ieder geval niet echt als iets wat hij ooit zou zeggen - waarschijnlijk nog niet eens als hij onder schot gehouden zou worden. Van de roddels over Florian en Samuel, zijn de gedachten aan de roddels over mij en Day echter een kleine stap, en ik voel mezelf verstijven. Toch dwing ik mezelf om me te focussen op Caesars woorden, op het briefje, en op de tributen om me heen. Dit gaat hoe dan ook een impact hebben, en dus moet ik op blijven letten, helemaal als Caesar voorleest wie de afzender is. “Liefs, Adey.”

De woorden gaan als een schokgolf door de zaal, en ik werp snel een blik op het meisje uit District 1, dat net nog met een cynische glimlach tegen de muur aan geleund stond. Aderyn is verstijft, en haar glimlach heeft plaats gemaakt voor een ongelovige, verwarde blik, die al snel veranderd in ijskoude woede. Het briefje kan niet echt zijn - het zijn net zomin woorden die zij zou zeggen, als Samuel dat zou doen. Maar dat maakt niet uit. Het hele spel is met twee woorden veranderd.

Het lijkt een gunstig iets. Als het Capitool hier intrapt, blijft er niets over van Aderyns imago als koningin der doden en ondoden, en kan ze de meeste serieuze sponsordeals wel op haar buik schrijven. Daarnaast heeft Florian een hele machtige vijand gemaakt, want er bestaat geen enkele kant dat het meisje dit gaat laten gaan. Hij komt hier niet levend mee weg, tenzij hij ook een plan heeft om Aderyn te slim af te zijn, maar- oh.

Mijn blik schiet terug naar Samuel. Ivma had al iets gezegd over een bondgenootschap tussen die twee, als oorsprong van de roddels, maar ik had het niet erg serieus genomen. Het leek ontzettend onwaarschijnlijk, dat een Beroeps zijn gebruikelijke bondgenoten zou verraden voor een of andere boerenknul uit een district dat al jaren geen winnaar gehad heeft. Maar dit gaat over Aderyn. Ik heb gezien hoe ze Samuel nog pijnlijker ingemaakt heeft bij het zwaardvechten dan ze bij mij deed. Hij heeft alle reden om zich tegen haar te keren, en eerlijk is eerlijk, in de Hongerspelen is ‘overleven’ al reden genoeg. Afzonderlijk maken de twee jongens geen kans tegen haar. Aderyn kwaad maken, is dan veel te riskant. Maar als ze samenwerken, ligt dat ineens heel anders.

Hoewel dat laat zien dat er barstjes in de Beroepstroep zitten dit jaar, roept het ook vragen op over het nieuwe bondgenootschap dat daaruit ontstaan is. Florian zou dit risico vast niet genomen hebben, als hij er geen vertrouwen in zou hebben dat hij samen met zijn bondgenoot sterker is dan Aderyn, en Samuel zou waarschijnlijk niet in zee gaan met iemand die hem af zou remmen. Dat betekent dat ze een heel gevaarlijk duo vormen. Ik kan mezelf wel voor mijn kop slaan. Ik had veel en veel meer op Florian moeten letten, de afgelopen dagen.

“Dat was…” Bo slikt, als Florian zwaaiend het podium af komt. Hij staat op en begint nerveus te ijsberen, en ik weet dat er duizenden rampzalige mogelijke toekomsten door zijn hoofd schieten, nu hij bijna aan de beurt is. We zijn allemaal slechte orakels, het moment voordat we met onze angsten geconfronteerd worden. “Daar kom ik echt nooit overheen, Chris.” Hij slaat nerveus zijn ogen neer, en frunnikt aan de corsage van roze-gele rozen, die op zijn roodbruine jasje gespeld zit. “Het is- Er zijn nu al zoveel goede interviews geweest. Ik… Ik heb geen idee hoe ik dit moet doen, en- Au.” Hij trekt zijn hand snel terug, waardoor de corsage, waarvan de speld open gesprongen is, op de grond valt. Op zijn vinger welt een kleine druppel bloed op.

Ik raap de corsage op en kom ook overeind, waarna ik een stap zijn kant op zet en geruststellend een hand op zijn schouder leg. “Het komt goed,” zeg ik sussend. Vanuit mijn ooghoeken zie ik hoe Bo’s districtsgenote, Jamaia, inmiddels met Caesar in gesprek is. Heel veel tijd om hem gerust te stellen heb ik niet meer. “Ik denk dat je ook niet hoeft te proberen om eroverheen te komen. Als jij net zoiets groots als Florian zou doen, dan…” Ik haal mijn schouders op. “Dan zou je niet echt meer jezelf zijn op het podium, of wel?” Ik strijk even langs de lichte bloemblaadjes van de corsage en glimlach, terwijl ik hem weer op speldt. “En eerlijk gezegd luister ik veel liever naar jou.”

Bo kijkt me even verbaasd aan, maar trekt me dan in een korte knuffel. “Dankjewel, Chris,” zegt hij zacht, als hij me weer loslaat en snel achteruit stapt.

Nu is het mijn beurt om hem verbaasd aan te kijken, maar die blik maakt al snel weer plaats voor een lach, en voor het eerst deze avond voel ik me écht rustig. “Jij bent degene die mij overeind gehouden heeft, dus… Jij bedankt.” Ik geef hem nog een bemoedigend schouderklopje. “Ik kan niet wachten om je interview te horen.”

De jongen knikt, en haalt diep adem. “Ik, ehm… Als je het niet erg vind, blijf ik straks ook nog even naar die van jou kijken,” zegt hij dan. “Ik bedoel… Als je liever minder publiek hebt, snap ik dat, dus dan moet je dat ook zeggen, maar- Ik ben nieuwsgierig.”

“Natuurlijk mag dat, graag zelf. Ik vind het fijn als jij er bent.” Ik lach zachtjes, en knik dan richting het podium. Jamaia neemt haar applaus in ontvangst, en begint richting de coulissen te lopen. “Maar dat komt straks wel. Eerst jij. Je kunt het, Bo.”

Hij knikt en haalt nogmaals diep adem, voor hij zich omdraait, en ik toekijk hoe mijn vriend het podium op loopt.

Reacties (2)

  • Incidium

    Naderende verdoemenis, enzo
    een goede samenvatting van deze fic
    Mijn blik schiet even naar Samuel, maar ik kan niet zien of zijn blik net zo nors is als gewoonlijk
    mijn god dit is geweldig, love it. Nu Samuel het zelf niet meer doet denkt er in ieder geval iemand hier officieel aan in een fic.
    een of andere boerenknul
    Chris rude
    Somehow verwachtte ik dat Bo en Chris' knuffel Bo's corsage weer zou laten vallen uhm. Dat zou echt niet passen op zo'n serieus moment maar ik moet lachen bij de gedachte:D

    6 dagen geleden
    • Samanthablaze

      Oh top ik zocht nog een betere titel
      Chris weet meer van Samuel en Florian dan van Adey en Florian, en hij was er niet bij op het dak en in de lift, dus Adey die genoemd wordt is voor hem net zo'n schok als voor het Capitool
      Hé, hij heeft niet op Florian gelet, dus voor hem is dat "de dude die zijn naam niet hoorde bij de Boete en op klompen was" aka de boerenknul. Oeps
      Oh valid, dat is een prachtgedachte

      6 dagen geleden
  • Duendes

    Bo is super precious like hij is zo onhandig en freaking adorable wat een baby awh love him
    En CHRIS YES CHARACTER DEVELOPMENT BABY HIJ NOEMT BO ZIJN VRIEND AWH dat is zo'n enorme groei vergeleken met de nukkige jongen van een paar dagen geleden die stug weigerde een bondgenootschap met wie dan ook te overwegen en zeker absoluut geen vriendschap awhhhh
    Ik geniet van hoe Chris meteen naar Samuel kijkt bij het liefdesbriefje like "bro is that yours???" En dan is van ohshit
    Succes Bo je kan dit babe(H)

    1 week geleden
    • Samanthablaze

      Bo doet zo zijn best. Gelukkig ziet Chris dat ook
      Jep eh dat plan was verstandig, dat zeker, maar ook een beetje jammer en sowieso gedoemd om te mislukken. En nu kan hij er niet meer omheen, oeps
      Well Chris heeft alleen geruchten over Florian met Samuel gehoord, en Adey lijkt zo onwaarschijnlijkxDDus dan is Samuel zijn eerste gedachte

      1 week geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen