Ik had graag willen zeggen dat Bo’s interview een succes was. Dat hij nauwelijks stotterde en over zijn woorden struikelde, en dat het publiek hem net zo waardeerde als ik dat doe. Maar het tegengestelde lijkt waar te zijn.

Het is niet dat hij grote missers maakt. Hij doet geen gekke dingen, valt niet van het podium af en scheurt zijn broek niet. Zijn interview is niet slecht. Maar het is zeker geen succes.

Zodra de jongen het podium oploopt en met applaus begroet wordt, blijft hij als een hertje in de koplampen van een auto staan, zich met zijn hand beschermend tegen het felle licht en overweldigd door het gejoel en applaus, dat al snel weer tot stilstand komt als hij haastig naast Caesar gaat zitten. Die doet zijn uiterste best om hem wat op zijn gemak te stellen, maar het lijkt alleen maar averechts te werken: het eerste wat Bo doet als hij eenmaal zit, is zijn excuses aanbieden.

Al voor het interview echt begonnen is, is hij duidelijk bloednerveus, en speelt hij met zijn corsage en manchetknopen, met zijn blik omlaag gericht. Als Caesar hem vraagt hoe het met hem gaat, en hij opkijkt, is de stress in zijn ogen af te lezen. Het zachte ‘goed’ dat hij mompelt als antwoord, is duidelijk een leugen.

Ik zou hem heel graag willen helpen. Het podium op lopen, even een geruststellende hand op zijn schouder leggen en waar mogelijk wat vragen voor hem beantwoorden, zodat hij een kans heeft om zich te herpakken. Maar ik weet dat dat een slecht idee is - ik kan gewoon niet zomaar het podium op komen paraderen, en als ik dat wel zou kunnen, zou het Bo waarschijnlijk alleen maar laten schrikken, en het gevoel geven dat het écht niet goed gaat. Het lijkt er niet op dat hij op dit moment goed tegen een verassing zou kunnen. En dus blijf ik maar backstage staan toekijken, met al mijn aandacht op hem gefocust, in de hoop dat hij kan voelen dat ik voor hem duim.

Wonder boven wonder lijkt het iets te helpen - althans, ik maak mezelf graag wijs dat ik daar iets van invloed op gehad heb, maar de waarheid is dat Bo zich dapper herpakt, als Caesar vraagt naar District 10. Zijn gezicht licht op als hij vertelt over zijn ouders en zijn vrienden, en als hij zijn honden noemt, breekt er een brede glimlach door op zijn gezicht. “Nou, Beer heb ik al sinds ze een pup was, en ze heeft een tijdje terug zelf een nestje gekregen. Haar puppy’s heten Panda en Teddy en ze, nou ja, ze zijn super lief en mooi en Beer is een hele goede moeder en ik ben heel erg trots op haar en ik mis hen heel erg.” Voordat Caesar een nieuwe vraag kan stellen, ratelt hij stamelend verder, maar het grootste gedeelte van zijn paniek lijkt weg te zijn. Het applaus waarmee hij begroet wordt, als hij het podium weer af loopt, is bij lange na niet zo luid als het had moeten zijn. Bo heeft, ondanks alles, een deel van zichzelf laten zien, en Panem zou zich vereerd moeten voelen om hem zo te leren kennen. We hebben het nergens aan verdient.

Als hij het podium af loopt, en mij een hele onzekere blik toewerpt, glimlach ik naar hem en steek een duim naar hem op. Het was misschien niet echt een succes, niet volledig volgens plan. Maar het was Bo’s interview, en dat feit alleen al maakt het goed genoeg voor mij.

Ada neemt zijn plaats in naast Caesar - waarbij ze weigert zijn hand te schudden - en ik heb de neiging om het gewoon helemaal te negeren, zoals zij de laatste dagen ook bij Luna en Celese gedaan heeft. Helaas weet het kleine, redelijke deel van mijn brein dat dat des te meer reden is om nu goed te luisteren. Ze mag dan mijn districtsgenote zijn, ik weet praktisch niets over haar, en kennis is macht, ook in dit spel.

Al snel kom ik echter tot de conclusie dat proberen haar beter leren kennen de moeite niet echt waard is. Haar antwoorden zijn kortaf, bot, en direct, tot op het punt waar ze de Capitoolbewoners uitmaakt voor monsters, waardoor ik me alleen maar af kan vragen of er überhaupt mensen zijn die ze niet zo ziet. Het enige dat ook maar een beetje vriendelijkheid uitstraalt aan haar, is haar stralend witte jurk - maar als ze haar been beweegt, blijkt dat zelfs daaronder lagen bloedrode stof verscholen gaan.

Ik krijg echter niet heel lang om naar haar te luisteren - wat ik niet heel erg vind - want voor het meisje ook maar een minuut aan het praten is, komt Luna op me af lopen, op de voet gevolgd door Day. "Chris, ben je er klaar voor?" vraagt ze. Alles aan haar houding verraadt dat ze zelf ook nerveus is, maar ze weet haar stem zakelijk en stabiel te houden.

"Volgens mij gaan ze me geen time-out geven als ik nee zeg, dus, eh, ja?" Ik zucht zachtjes, als ik merk dat mijn stem daarentegen dit als het beste moment heeft uitgekozen om uit te zoeken hoe hoog hij eigenlijk kan worden. Ik ben er helemaal niet klaar voor. Ik heb het gevoel dat ik eerst honderden ademhalingsoefeningen zou moeten doen, een goede toespraak zou moeten schrijven en een cursus zou moeten volgen over ‘presenteren voor pro’s: hoe men het beste indruk maakt op een miljoenenpubliek dat selectief luistert’.

Luna fronst, duidelijk niet erg gerustgesteld door mijn antwoord, en dat kan ik haar niet echt kwalijk nemen - dat ben ik ook niet, verre van. "Weet je nog wat het plan is?"

Ik haal even diep adem en knik naar haar, maar ik weet dat het niet overtuigend overkomt. Ik weet heel goed wat het plan is - ik hoef alleen maar een overlever te lijken - maar dat plan heeft niet langer de prioriteit. Ik weet dat ze niet blij gaat zijn dat ik voor de zoveelste keer haar adviezen in de wind ga slaan, ook al zijn ze nog zo goed, maar ik heb geen andere keuze. Als Luna zou weten van alle roddels, zou ze het vast begrijpen, maar er is nu simpelweg niet genoeg tijd om haar alles uit te leggen. Ik heb nog maar twee minuten.

"Het zijn maar drie minuten, Chris,” zegt Day, met een bemoedigende, geruststellende glimlach op zijn gezicht. “Je kan dit."

Echt geruststellend zijn zijn woorden niet - integendeel. Er is ontzettend veel wat gezegd moet worden, en als het kan, moet ik ook proberen me in ieder geval voor een deel aan het oorspronkelijke plan te houden. Ik moet sponsoren zien te krijgen. "Dat is niet heel lang," mompel ik. Drie minuten is bij lange na niet genoeg.

"Klopt, dus je zult overtuigend moeten zijn," antwoordt Luna meteen. Ze werpt een blik op het podium, waar Ada inmiddels stilletjes zit te huilen, en geen woord meer zegt. Het meisje verzuipt in haar eigen zelfmedelijden, en wat mij betreft kan ze erin stikken. Ik ga me niet meer druk maken over haar en haar problemen. Mijn zus, daarentegen, kan niet ander - daar is ze mentor voor. Als ze weer mijn kant op kijk, zie ik de zorgen in haar helderblauwe ogen, maar ze bijt kort op haar lip en houdt haar gezicht ernstig. "Je weet welke mensen je aan moet spreken. Je weet welke antwoorden je moet geven,” zegt ze. “Volg gewoon het plan, oké? Dan ben je overal op voorbereid."

Het klinkt als een redelijk plan: gewoon doen wat me gevraagd wordt, wat we hebben afgesproken, en dat wil ik ook echt graag doen. Na mijn stunt tijdens de openingsceremonie en Julius’ preek daarstraks, wil ik niemand in ons team nog een keer zoveel stress bezorgen, zeker Luna niet. Maar ik moet dit rechtzetten. Ik kan de arena niet in als ik weet dat bijna iedereen die me ziet in die leugens gelooft. Ik aarzel en knik dan, maar ik zie meteen aan Luna’s houding dat het te lang duurde - ik heb haar alleen maar nerveuzer gemaakt.
Day legt kort zijn hand op Luna’s schouder, die verbaasd opkijkt, maar dan een heel klein beetje ontspant. Dan richt hij zijn blik op mij. "Hé, het komt goed, Chris,” zegt hij luchtig. “Het is maar een interview." Hij glimlacht naar me, maar ook zijn blik is niet helemaal ontspannen, en ik kan de bezorgdheid zien. "Je hebt twee beroeps verslagen tijdens de trainingen, weet je nog? Een interview is echt niets vergeleken met dat."

Ik glimlach flauwtjes, maar hou dat niet lang vol. Ik zou eigenlijk gewoon weer terug willen naar de trainingen, en gewoon willen doen alsof niets consequenties heeft. Ik zou heel graag niets echt serieus nemen, mezelf telkens tot winnaar kronen, weddenschappen sluiten en plezier maken. Maar dat station zijn we gepasseerd, en er gaat geen trein terug die kant op. "Ik denk dat ik een overtuigendere presentatie zou geven met een zwaard." Ik kijk even kort naar Caesar. De man doet dit werk nu al bijna dertig jaar, dus hij moet inmiddels wel minstens in de vijftig zijn - ook al weten zijn chirurgen het goed te verbergen. Hij is een oude man. "Ik kan hem best aan." In ieder geval in een fysiek gevecht. Over het interview heb ik helaas mijn twijfels, maar die spreek ik niet hardop uit. Luna is zo al wel gestresst genoeg, nu haar ene tribuut op het podium aan het huilen is en de ander - dat ben ik, voor de duidelijkheid. Ada is degene die huilt - straks weer haar goede adviezen in de wind gaat slaan.

"Daar twijfel ik geen seconde aan," lacht Day, die als enige niet heel erg gespannen lijkt, gelukkig. Het is fijn om te weten dat er in ieder geval iemand wat vertrouwen in me heeft. Ik ga dit rechtzetten, voor ons allebei.

"Laten we het geweld nog maar even bewaren." Luna werpt opnieuw een nerveuze blik op het podium, maar kijkt dan weer naar mij. "Je kunt dit, Chris,” zegt ze dan. “Je hebt al twee keer een show opgevoerd voor een miljoenenpubliek. Het enige verschil is dat je hier meer moet praten." Mijn zus glimlacht flauwtjes. "Tenzij je toch voor het plan wil gaan waar je helemaal niets zegt, drie minuten lang."

Ik schud mijn hoofd. "Nee, ik weet wat ik moet doen." Het is niet wat Luna wil dat ik doe, het is niet wat ik zelf het liefste zou willen doen. Maar ik moet dit goedmaken. Het is mijn enige kans om de wereld te laten zien dat ik nooit zal zijn wie ze willen dat ik ben. Ik haal diep adem, en kijk naar de coulissen. Ada’s tijd moet er inmiddels bijna opzitten, wat betekent dat ik er nu gewoon klaar voor moet zijn. Geen tijd meer om vluchtwegen te zoeken, geen tijd meer om na te denken. "Ik ga wel vast klaarstaan."

Day aarzelt even, met nog steeds bliksemschichten van bezorgdheid in zijn blik, maar hij spreekt de zorgen niet uit. Ik plaats daarvan knikt hij bemoedigend naar me. "Zet hem op, Chris,” zegt hij met een warme glimlach, “Je kan het."

Ik knik naar hem, niet helemaal meer in staat om een goed antwoord te bedenken. Het interview is alles wat er nog bestaat in mijn gedachten, samen met de roddels over mij, over Day, over ons. Als ik richting de coulissen loop, ontwijk ik Luna’s blik, en in mijn hoofd bied ik alvast mijn excuses aan haar aan. Ze verdient een tribuut die meewerkt, die niet steeds in de problemen komt en vervolgens de plannen negeert in een poging zich er weer uit te redden, maar ze kreeg mij. Het enige waardoor ik me een klein beetje beter voel, is doordat dit in ieder geval de aandacht van haar af zal leiden. Ze heeft al wel genoeg camera’s op zich gericht gehad, genoeg onbeantwoorde vragen gesteld gekregen, genoeg grenzen gehad die genegeerd werden. Als de mensen op mij letten, heeft zij in ieder geval wat meer ademruimte.

Terwijl Ada een ongemakkelijk, maar min of meer verplicht applaus in ontvangst neemt, sluit ik mijn ogen en doe ik een van de korte ademhalingsoefeningen die Celese me vanmiddag geleerd heeft, om me op dit moment voor te bereiden. Dan kondigt Caesar me aan, gebaart een toneelmeester dat ik het podium op moet, en stap ik in het felle licht. Ik ga alles rechtzetten.

Maar hoewel ik nog geen woord gezegd heb, heb ik nu al het gevoel dat ik recht op de zon af vlieg.

Reacties (2)

  • Incidium

    Bo die ratelt over honden is cute:D

    Volgens mij gaan ze me geen time-out geven als ik nee zeg
    probeer het? Chris heeft het recht stil te blijven toch XD
    Chris VS Caesar, the face-off. Ik zou kijken
    Aan wie vertelt Chris dat het Ada is die huilt, en niet hij zelf? Zijn eigen gedachten? Wil Chris stiekem in huilen uitbarsten? Nawh jongen. Ik hoop dat hij na zijn interview alle knuffels krijgt

    1 week geleden
    • Samanthablaze

      Ja man we houden van Bo. Ik ga erg veel om hem huilen
      Stiekem heeft Caesar jaren martial arts ervaring - standaard onderdeel van de presentator-opleiding in het Capitool
      Mijn notes over Ada's interview, maar tbh, wie zegt dat Chris niet ook huilt? Iedereen huilt. De interviews zijn geen goede tijd

      1 week geleden
  • Duendes

    Bo is super precious en hij verdient een veel groter applaus wat een schat awh en de puppies klinken adorable en awhh Bo verdient zoveel beter
    Chris doet zo enorm erg zijn best en het feit dat iedereen weet dat het niet zal gaan als gepland is kinda pijnlijk awh Chris je bent zo puinhoop baby awh hij verdient ook echt wel beter oef KOM OP CHRIS BLIJF ADEMEN SCHAT

    1 week geleden
    • Samanthablaze

      Hij verdient het niet om hier te zijn, zoals de meesten
      Tja, het is Chris, iedereen weet hoe onvoorspelbaar hij kan zijn met gemaakte plannen

      1 week geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen