Foto bij Part 60 || Does he know

And if the sun starts setting, the sky goes cold
Then if the clouds get heavy and start to fall
I really need somebody to call my own
I wanna be somebody to someone
|Someone to you - Banners|

'Zoé, are you almost ready to go? Our taxi is here in five minutes.'
Ik puf bij het horen van die woorden, de voorbije vijf minuten raakte ik in een strijd met mijn koffer verwikkeld omdat dat verdomde ding maar niet dicht wil. Ik had het kunnen denken dat dit zou gaan gebeuren. Waarom heb ik gisteren gewoon alles erbij gegooid en ben ik niet gewoon opnieuw begonnen met alles netjes op te plooien en dan netjes in te pakken? Nu is daar geen tijd meer voor en heb ik dus moeite om dat verdomde ding dicht te krijgen.
De deur van de slaapkamer gaat open en Louis komt binnen. Meteen begint hij te lachen wanneer ik hem met een beteuterd gezicht aankijk. 'Need some help, babe?' Het kleine lachje na zijn woorden geeft aan dat hij me weer maar eens aan het plagen is en de situatie best grappig vindt.
'Yes please!'
Zonder veel moeite krijgt Louis de koffer dicht en zet hij die op de wieltjes, het handvat klaar om verder gerold te worden. 'What would you do without me?'
Ik rol mijn ogen en grijp het handvat beet, klaar om te vertrekken.
'Not so fast, Zoé.' Hij grijpt me bij mijn pols en trekt me zacht terug, zijn armen slaat hij om mijn middel.
'I thought you said we were going to be late?'
'I haven't heard a car honking outside yet, so I guess we still have a few minutes. I would love it if you answered my question though...'
Ik glimlach bij het idee om een gemeen antwoord te geven, maar ik kan mezelf net op tijd tegen houden. Straks moet ik nog acht uur met hem op het vliegtuig doorbrengen, dan kan ik beter wat vriendelijk zijn als ik niet acht uur lang geïrriteerd wil worden. 'Nothing, I would be lost without you.'
Louis grijnst en drukt zijn lippen op die van mij. 'I love you, Zoé.'
'I love you too Louis.' Net op dat moment klinkt het getoeter van een wagen.
'Let's go!' Ik neem mijn koffer beet en hij die van hem. Louis sluit de deur en stelt het alarm in voor we de lift naar beneden nemen. Buiten staat de taxi chauffeur ons al op te wachten. Hij begroet ons vriendelijk en neemt onze bagage aan om die in de koffer van de wagen te leggen. Op dit moment zijn vijf verschillende taxi's onderweg in Londen om de jongens op te pikken en naar de luchthaven te brengen, straks zien we elkaar in de vertrekhal van Heathrow waar nog een groot deel van de crew zal zijn. De crewleden die verantwoordelijk zijn voor de opbouw van het podium en alle technische aspecten van de optredens zijn enkele dagen geleden al vertrokken zodat ze alle voorbereidingen kunnen treffen voor het eerste optreden in Toronto. Het optreden is pas over twee dagen, in tegenstelling tot de Europese tour krijgen we nu iets meer tijd om te bekomen na aankomst in Canada, kwestie van een eventuele jetlag te kunnen verwerken. De rit duurt iets langer dan een halfuur, ik kijk naar buiten en zie de drukte van Londen aan ons voorbijgaan. De taxichauffeur is het duidelijk gewoon om zich in de binnenstad te verplaatsen, hij glijdt behendig overal tussen met zijn taxi, wat hem af en toe een boze blik of een niet zo vriendelijk gebaar oplevert van andere weggebruikers. Voor de vertrekhal van de luchthaven houdt hij halt, hij helpt ons bij het uitladen van de bagage.
'I'll send the invoice to the management, right?'
Louis knikt. Achter onze taxi houdt nog een wagen halt en Harry springt uit de achterbank.
'Enjoy the tour!' De taxichauffeur stapt terug in en rijdt weg.
We blijven even wachten op Harry die zijn bagage neemt en dan naar ons toekomt.
'Morning Styles.'
'Morning, I'm exhausted!' kreunt hij. Je kan zijn ochtendstem nog een beetje horen. Het is ook best vroeg, kwart voor zeven 's morgens. Voor een normaal iemand is dit niet vroeg, maar voor de jongens wel aangezien ze vaak pas laat in de voormiddag opstaan omdat ze 's avonds vrij lang wakker blijven.
'Me too, at least we can get some sleep on the plane.'
Wel ja, dat is mooi! Louis klaagt dat hij nog moe is maar hij was wel diegene die me deze morgen om vijf uur al wakker maakte. Ik had zeker nog een halfuur langer kunnen slapen. De twee security agenten die daarnet dichterbij kwamen spreken Louis en Harry aan en begeleiden ons naar binnen waar Liam, Zayn en Niall al staan te wachten. Vakantiegangers die wachten om hun bagage in te checken kijken nieuwsgierig naar wie begeleid wordt door security en ik kan enkele gillende stemmen horen van tienermeisjes. Hier gaan we weer, gegil overal waar je komt. Dat heb ik de voorbije twee weken dus niet gemist. Voordeel is dan weer dat we heel snel worden doorverwezen naar een aparte incheckbalie waar onze bagage wordt ingecheckt en we meteen door kunnen wandelen naar de douane. De security begeleidt ons tot op het vliegtuig waar we een plaats krijgen in een soort van aparte ruimte met stoelen die kunnen uitschuiven tot bedden, tv-schermen en je kan je afzonderen van de anderen door een scherm dicht te schuiven. Dit heb ik nog nooit gezien, zou dit op elk vliegtuig aanwezig zijn. We nemen plaats en amper tien minuten later staan we op de startbaan. Blijkbaar zijn al die lange wachttijden in een luchthaven niet van tel als je meezingt in een band.

'You okay?' vraagt Louis tijdens het opstijgen. Ik knik, ik heb geen enkel probleem met vliegen maar het opstijgen en het landen vind ik toch maar een vies gevoel. Ik knik.
'Don't worry, I'm here right next to you', zegt hij zacht terwijl hij mijn hand grijpt en zacht met zijn duim over de rug van mijn hand wrijft. Ik glimlach dankbaar naar hem, dit is één van zijn fantastische eigenschappen, op een of andere manier voelt hij het altijd aan wanneer ik me niet helemaal comfortabel voel. Iets wat de afgelopen week ook het geval was, in alle eerlijkheid de afgelopen week was een ware hel. De zaterdagmorgen na de barbecue voelde ik me een wrak, ik was enorm misselijk en kon niet snel genoeg bij het toilet zijn. Louis voelde zich die dag ook niet al te best, dus dachten we aan een kater omdat de sangria nogal rijkelijk had gevloeid. Maar een kater blijft meestal geen twee dagen hangen, op zondag voelde ik me opnieuw verschrikkelijk ellendig, het leek wel alsof ik de hele nacht heb wakker gelegen zo vermoeid voelde ik me en bij het opstaan kon ik alleen maar naar de badkamer spurten. Volgens Louis liep ik een voedselvergiftiging op omdat Niall de slechtste barbecueer ooit is, maar dan zou ik toch niet de enige zijn die zich slecht voelt. We hebben wel niet gevraagd aan de anderen of zij zich slecht voelden, kwestie van Niall zijn gevoelens niet te kwetsen. Hij is er namelijk van overtuigd dat hij een ware grillmaster is. Zo verliep de voorbije week dus, elke morgen opnieuw opstaan alsof ik geen oog had dicht gedaan en zodra ik rechtop ging zitten kon ik gelijk naar het toilet rennen. Al een geluk dat Louis de afgelopen week elke dag naar het werk was vertrokken voor ik opstond of hij zou zich superveel zorgen maken. Volgens mij is het door de stress, deze morgen had ik er helemaal geen last van, maar dat is misschien omdat Louis me op een best fijne manier wakker maakte. Ik maak me best druk over de tour in Amerika, als ik Louis en de anderen erover bezig hoor dan lijkt het alsof alles er daar anders aan toe gaat. Doordat het zo ver is en zo'n lange vlucht, schrikt het me ook een beetje af. Wat als iets fout gaat? Wat als Louis en ik plots ruzie krijgen en het lukt echt niet meer? In Europa kon ik makkelijk een trein of een vliegtuig nemen en naar huis gaan, op enkele uurtjes stond ik terug bij mijn moeder maar vanuit Amerika is dat niet zo eenvoudig.

Ik scroll door mijn playlist heen op zoek naar een nummer om te beluisteren. Ik heb het gevoel dat ik elk lied al drie keer heb gehoord tijdens de vlucht. Louis zit doorgezakt op de stoel naast me, hij ondersteunt zijn hoofd met zijn hand en zijn mond hangt open terwijl hij slaapt. Zelf heb ik ook enkele uren geslapen, maar nu Harry en Niall wakker zijn en zich niet bepaald rustig houden lukt het me niet meer om te slapen. De comfortabele stoel van net begint oncomfortabel aan te voelen. Na enkele uren in dezelfde houding te zitten weet ik mezelf geen houding meer te geven. Ik leun wat naar voor en ga meer op het puntje van mijn stoel zitten, een beweging die de aandacht van Harry opwekt.
'Another one woke up. You alright?'
'Yeah I'm fine, I just can't find a way to feel comfortable anymore.'
'You have to stand up, stretch your legs a bit, take a few steps. You'll feel much better.'
Ik volg zijn raad op en sta op. Ik buig enkele keren door mijn knieën en stap dichter naar de plek waar Harry en Niall zitten. Niall kijkt me aandachtig aan en glimlacht als hij doorheeft dat ik zijn blik opmerk. Harry schuift op en klopt op de stoel naast hem.
'He's going to be knocked out for a while. If we're lucky he might wake up before we land.'
'Oh lovely, he can be grumpy again', mompel ik.
Harry begint te lachen: 'Is he still his moody self when he wakes up?'
Ik geef Harry een veelzeggende blik en ga dan naast hem zitten. Om eerlijk te zijn valt het best mee, als Louis uit zichzelf wakker wordt dan is hij oké. Zodra iemand hem wakker maakt of er een wekker bij komt te kijken, dan laat je hem beter even met rust.
'What are you listening to?' vraagt Harry en hij wijst naar mijn iPod die ik in mijn hand heb.
'Oh eeuhm...' Ik had de muziek niet gepauzeerd, maar één oortje uitgedaan en ik ben me plots heel bewust naar welk lied ik luister. Voor ik op de doorspoelknop kan klikken, heeft Harry al een oortje in gebracht. Meteen verandert zijn blik van vriendelijk naar koel.
'You have to be kidding me...'
'Please don't kill me', smeek ik terwijl ik de muziek snel pauzeer.
'I was considering the possibility...'
Niall kijkt ons fronsend aan, niet begrijpend wat er aan de hand is.
'The forbidden song...' ligt Harry hem in.
'Ooh!' Het kwartje valt bij Niall: 'Sty-'
Harry steekt waarschuwend zijn vinger op. 'Don't even say it. One day I'll get back to her. She'll regret writing this song.'
'Can you forgive me?' vraag ik zielig.
Harry doet alsof hij moet nadenken, maar knikt dan. 'Sure! I like having you around', bekent hij.
'The only reason why he likes it is because he is the youngest anymore', grapt Niall.
'I'm really glad that we get along, if you know what I mean', geef ik eerlijk toe aan de jongens. Het is ook zo, bij Niall en Harry voel ik me op mijn gemak, bij Liam en Zayn ook maar in mindere mate. Daar heb ik het gevoel dat ik me wat rustiger moet voordoen, bij Niall en Harry is dat totaal niet het geval.
'Aaaw cutie! We are glad that you are coming with us. It gives this tour something extra. You're like a friend to me.' Harry trekt me in zijn armen om zijn woorden met een knuffel kracht bij te zetten.
'Guess it wasn't that bad of an idea to do weird things in Greenwich Park after all', grinnikt Niall.
'I would have never imagined my life to turn out like this.' Niall, Harry en ik praten over allerlei dingen, het is echt een fijn gesprek met hen. We lachen heel wat af, wat goed is om de band te versterken. Na een tijdje sta ik op om even naar het toilet te gaan, ik loop langs Louis heen die nog steeds schattig ligt te slapen. Beloof me dat je hem niet zegt, dat ik hem schattig noemde. Wanneer ik terugkeer is hij echter niet meer te bespeuren op de plaats waar hij net zat, hij zit nu naast Harry.
'Hi!' zeg ik vrolijk wanneer ik naast hem sta. Ik wil verder lopen om naast Niall plaats te nemen, maar Louis houdt me tegen en trekt me op zijn schoot.
'Hi!' Hij komt dichterbij en drukt een kus op mijn wang om dan met zijn kin op mijn schouder te leunen.
'Thought the right answer to hi was oops?' Harry lacht veel te hard om zijn opmerking en ik begrijp er niets van.
'Shut up or I'll punch you in the face as soon as we get off this damn plane! We'll see who says oops then...'
'Oh no, I'm so scared. Boobear is going to hit me. I bet Zoé will help me out if you dare to touch me.'
'Of course I will!' speel ik het spelletje met Harry mee.
Harry grijnst gemeen naar Louis, die op zijn beurt alleen maar kwaad terug kan kijken. Niall ligt helemaal dubbel van het lachen. Louis sist iets tussen zijn tanden waar ik helemaal niets van begrijp, soms is zijn accent gewoon niet verstaanbaar. Vooral als hij kwaad of geïrriteerd is, komt het sterker naar boven.
'We've done some bonding while you were asleep. She's pretty nice except for her music sense. Those songs she listens to are pretty fucked up', jent Harry hem nog verder.
'Oh no Zoé, I warned you about it!' jammert Louis.
'I know, but you also said he would kill me and I'm still alive...'
'For now, as soon as we set a foot on land...' dreigt Harry gespeeld.
Hoe graag ik ook van dit vliegtuig wil na al die uren, de vlucht mag gerust nog iets langer duren want als we binnen het halfuur landen dan vallen er slachtoffers. Nog drie kwartier te gaan, gelukkig maar.

Reacties (2)

  • bels

    Voedselvergiftiging... HA-HA.

    Valt mij opdat Lou heel lief kan zijn, maar ook een beetje bezitterig. Dat lijkt steeds wat meer naar boven te drijven.

    Harry stukje, i love you for that(H)

    1 jaar geleden
  • LynnieTomlinson

    Leuk stukkie snel verder meid! x

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen