In het origineel gaf Luna Chris een hele harde stoot in zijn gezicht. Nu heeft ze teveel last van logische gevolgen van haar trauma om zoiets te doen, maar aangezien Chris het wel verdient, wilde ik toch even benadrukken dat Luna dat ook in deze versie zeker had gedaan als ze niet aan het dealen zou zijn met het trauma

"Wat een gezelligheid ineens op het podium." Caesar lacht hartelijk, en gebaart naar Luna en Day dat ze dichterbij moeten komen, in het licht dat mijn zusje zo duidelijk probeerde te vermijden. "Ik zeg altijd maar: hoe meer zielen, hoe meer vreugd."

Luna is lijkbleek, wat de felle lichten alleen maar erger maken. In tegenstelling tot de tributen, was het niet de bedoeling dat ze het podium op zou gaan. Ze is niet opgemaakt, en draagt geen speciale outfit, en hoewel ze er in haar zwarte blouse en vest alsnog verzorgd uitziet, straalt alles aan haar dat ze hier niet wil zijn, en niet had moeten zijn. Dat ze hier wel is, is mijn schuld.

Ook Day lijkt niet bepaald blij om hier weer te zijn. Hij staart verward naar Caesar en het publiek, voor hij snel een stap naar voren zet, waarmee hij Luna afschermt van de meeste nieuwsgierige blikken. Ondanks alles, doet hij wat ik zou moeten doen: hij beschermt mijn zusje van de aandacht, door die op zichzelf te vestigen. Ik, daarentegen, deed precies het tegenovergestelde. "Als je het had gevraagd, had ik best wat langer kunnen blijven praten, Caesar.” Zijn stem is luid, dramatisch haast, waarmee hij alle aandacht op hem focust - ook die van mij. “Daar hoef je me toch niet zo voor te laten schrikken." Hij weet een lach op zijn gezicht te toveren, terwijl hij Caesar een quai-beschuldigende blik toewerpt. Dan schieten zijn ogen kort mijn kant op, maar ik ontwijk zijn blik. Ik weet niet wat ik zou doen als ik daar de beschuldigingen zou lezen die ik verdien.

De presentator glimlacht verontschuldigend naar hem, maar kijkt daarbij niet naar Luna, die zich achter Day verscholen blijft houden. Ze trilt over haar hele lichaam, en haar ogen staan leeg en afwezig, alsof ze niet in het hier en nu is, maar terug in de tijd, toen ze haar hier haar Hongerspelen terug lieten kijken. "Het is ook niet helemaal volgens de regels, maar in dit geval zijn de regels best flexibel." Caesar lacht, en gebaart dan dat het tweetal met mij op de grote stoel plaats kan nemen. "Het is ten slotte de laatste kans om jullie alle drie zo te spreken en het publiek zou het me nooit vergeven als ik ze dit moment ontzeg." Hij knipoogt naar ons alledrie, en werpt Luna en Day dan een betekenisvolle glimlach toe. Ik wil iets roepen, de aandacht weer op mij vestigen, zoals de bedoeling was, en vertellen dat er niet echt iets is, maar mijn keel lijkt wel dichtgeschroefd te zitten. Voor ik een manier gevonden heb om het tij te keren, heeft Caesar zich weer tot Day gericht. "Dus, Daniel, toen je zei dat er geen meisje thuis op je wachtte, bedoel je toen stiekem dat ze hier bij je in het Capitool is?" Hij wiebelt met zijn wenkbrauwen en kijkt even heen en weer tussen mijn bondgenoot en mijn zusje. "Vertel eens, hoe zit het met jullie relatie?"

Day leunt tegen de leuning van de stoel aan, waardoor hij helemaal voor Luna staat, maar hijzelf is duidelijk ook niet echt ontspannen. Zijn wangen kleuren rood bij Caesars vraag, maar hij schudt lachend zijn hoofd. "Nou, dat was niet mijn gedachte erachter,” zegt hij. “Je stelt steeds precies de vragen waarop mijn antwoorden echt niet zo spectaculair zijn." Hij kijkt vlug om naar Luna, maar richt zich dan weer tot de presentator. "Eerlijk gezegd is er namelijk niet echt een relatie om wat over te vertellen," gaat hij glimlachend verder, zonder Caesar de kans te geven om verder te vragen. "Ik heb een aantal fijne gesprekken met Luna gehad, maar ik denk dat jij, als presentator, als geen ander weet dat wat gesprekken niet direct een relatie betekenen, nietwaar?" Day knipoogt terug naar Caesar, en vanuit het publiek stijgt meteen gelach op.

Ik kijk even op naar Day, met nog altijd een glimlach op zijn gezicht, en kijk hem dankbaar aan. Met zijn woorden helpt niet alleen de roddels de wereld uit die ik net zelf heb aangesticht, maar ook alle eerdere dingen die de ronde gingen. Misschien dat alles toch nog goed komt - niet dankzij mij, maar het was ook stom om daarin te geloven. Ik weet heel goed dat ik niet de held ben die ik zou willen zijn. De meeste dagen, en zeker vandaag, ben ik gewoon een idioot.

"Oké, oké, daar heb je wel een beetje gelijk.” Caesar trekt een beteuterd gezicht bij Days antwoord, maar dan kruist zijn blik de mijne, en verschijnt er weer een enthousiaste glimlach op zijn gezicht. Waar ik net de aandacht terug naar mij wilde trekken, voel ik hoe mijn ademhaling kort en zwaar wordt, zodra ik hem echt heb, en wil ik het zo snel mogelijk weer kwijt. Gelukkig weet ik te voorkomen dat ik in een reflects nogmaals de aandacht op Luna vestig, maar blijf ik zo stil mogelijk zitten, terwijl Caesar zich weer tot mij richt. “Alleen gesprekken zeggen misschien niet zoveel, maar ik heb foto's gezien van het feest van een aantal dagen geleden en dat vond ik toch wel erg opvallend." Hij buigt zich mijn kant op, en ik voel mezelf verstijven, terwijl mijn instincten schreeuwen om te vluchten, gewoon weg te rennen van het podium, voor ik weer ga praten en alles erger maak. "Gesprekken is één ding, maar kleding delen?" Hij knipoogt betekenisvol naar me, en mijn gedachten schieten onmiddellijk naar de gele hoodie, die ik nooit teruggegeven heb. In plaats daarvan heb ik hem de afgelopen dagen steeds gedragen, en er nog een paar keer op gemorst, alsof ik op zoek was naar een excuus om de comfortabele trui niet terug te brengen, tot op het punt waar ik niet eens meer de moeite deed om hem netjes op te vouwen. Het ding ligt gewoon op mijn bed, en ik weet dat, als Caesar niets gezegd had, ik hem vanavond zonder nadenken had aangetrokken. "Want je gaat me toch niet vertellen dat die grote gele trui die je toen droeg niet van Day was?" Zijn toon is overduidelijk - alsof er geen andere verklaring is voor het feit dat ik zijn hoodie droeg.

Maar ik kan me niet bewegen, en ik voel hoe het bloed naar mijn wangen stijgt. Er moet een andere verklaring zijn, dat moet wel, maar ik kan het me niet meer herinneren. Ik kan niet meer denken, ik kan niet meer ademen. Ik wil alleen nog maar weg. "Nee, ik-” stamel ik, maar er komen geen volledige zinnen uit mijn keel, en ik voel tranen opwellen. “Het is... Ik bedoel..." Ik struikel over ieder woord, terwijl ik uit alle macht, maar tevergeefs, mijn ademhaling probeer te beheersen. Er is niets tussen mij en Day. Waarom heb ik dan geen verklaring voor het feit dat ik zijn hoodie nog altijd op mijn kamer laat liggen? Waarom heb ik niet gewoon een antwoord op Caesars vragen? Waarom voel ik me zoveel beter en zoveel slechter, telkens als ik Days glimlach zie?

"Alleen vanwege gesprekken en een trui?" antwoordt Day in mijn plaats. Hij kijkt de presentator verbaasd aan, en schudt dan zijn hoofd. "Het was inderdaad mijn trui," geeft hij simpelweg toe, maar zijn kalme toon laat het klinken alsof dat volstrekt onbelangrijk is, en hij haalt zijn schouders op. "Chris komt uit het zonnige zuiden, wat eigenlijk gewoon betekent dat hij een enorme koukleum is, en daarom had ik hem mijn trui gegeven,” legt hij uit, met een scheve glimlach. “Zo bijzonder is het allemaal echt niet, Caesar."

Meteen merk ik hoe mijn schouders een klein beetje ontspannen en hoe mijn hartslag kalmeert. Er was wel een verklaring, Day heeft gelijk. Het is gewoon een warme comfortabele trui, die ik aandeed omdat het Capitool nog nooit van warmte gehoord lijkt te hebben. Het gaat er helemaal niet om van wie hij is. Ik heb me gewoon gek laten maken door het Capitool, het miljoenenpubliek, de druk van de interviews. Er is niets, en als er iemand is die dat zeker hoort te weten, ben ik het wel. Het lukt me echter nog steeds niet om woorden uit mijn keel te krijgen, en ik durf niet op te kijken, bang voor de volgende vragen. En dus hou ik mijn blik op de grond gericht, en knik, terwijl ik Caesars blik voel branden, samen met die van miljoenen anderen.

"Ik heb zo mijn twijfels, maar helaas is de tijd voor de interviews heel erg beperkt en zit het er alweer op,” zegt Caesar dan, waardoor het voelt alsof de grootste last van mijn schouders glijdt, maar een deel op me blijft drukken. De roddels zijn echt niet allemaal weg, ondanks Days woorden, en waren dat ook niet geweest als ik alle juiste dingen had gezegd. Er is nooit een manier geweest om te winnen, maar ik heb de manier gevonden om zo veel mogelijk te verliezen. De Spelen zijn nog niet begonnen, maar het voelt alsof de wereld dit duel al beslist heeft. Op deze manier, ga ik nooit een kans hebben. “Ik had nog zoveel vragen voorbereid-" De presentator zwaait met een van zijn briefjes en trekt een zielig gezicht, maar tovert dan al gauw weer die onmogelijke lach op zijn gezicht. "Wie weet ontdekken we de antwoorden later nog wel," zegt hij dan, met een knipoog naar mij en Day, voor hij zijn kaartje wegstopt. “Luna en Daniel, bedankt dat jullie zo snel konden schakelen en hier wilden zijn.” Hij lacht naar Day en kijkt dan naar Luna, die geschrokken ineenkrimpt bij het horen van haar naam, maar dan met haar grote ogen naar hem opkijkt.

Lachen doet ze niet - natuurlijk niet. Alles aan haar straalt nog altijd paniek uit, en in haar ogen ligt de paniekerige blik van iemand die iemand die wordt verdronken door haar eigen herinneringen. Ze had hier niet moeten komen. Ik had nooit haar naam mogen noemen. Mijn hemel, ik ben de grootste idioot die er bestaat, en zoals zo vaak is Luna degene die daar het hardst door geraakt wordt.

Caesar besteed verder gelukkig geen aandacht aan haar - zelfs hij moet doorhebben dat ze helemaal op zou breken, als hij nu naar haar zou vragen. in plaats daarvan richt hij zich tot mij, en schudt mijn hand. “Chris, het allerbeste en ik hoop natuurlijk dat we later nog eens verder kunnen praten." Dan knikt hij nog even naar Luna en Day, voor hij zich tot het publiek richt. "Dames en heren, geef ze nog een laatste applaus..."

Het publiek klapt, en- mijn hemel, het is voorbij. Day tikt zachtjes tegen Luna’s arm, die geschrokken ineen krimpt, nog altijd hevig trillend, maar als hij richting de coulissen knikt, loopt ze snel met hem mee die kant op, terwijl Day Caesar vriendelijk toe knikt en naar het publiek zwaait. Als ook ik mee het podium af loop, kruist mijn blik die van mijn zusje. Tussen haar tranen en vonken van beschuldiging door, laten haar ogen zien hoe gekwetst ze eigenlijk is, voor ze zich omdraait en richting de kleedkamers rent.

Ik volg haar niet, ook al weet ik dat ik haar eindeloze excuses verschuldigd ben. Ik richt me niet tot Day, die een verklaring verdient. Ik reageer niet op Bo, die met een bezorgde blik aarzelend mijn kant op stapt. Ik weet dat ik hen heel veel te zeggen heb, en dat ik hen dat eigenlijk verplicht ben. Ik weet dat ze beter verdienen dan iemand die wegrent van de problemen die hij zelf gecreëerd heeft. Maar in plaats te proberen de persoon te zijn die ze verdienden been in hen voorbij, langs de gang naar de kleedkamers af, rechtstreeks naar de lift. En pas als de deuren zich achter me sluiten, barst ik in tranen uit.

Reacties (2)

  • Incidium

    shitt iemand hier verdient een klap in het gezicht maar ik weet niet wie. Caesar? Celese, omdat ze Chris' briefje pakte? Het hele Capitool in het algemeen? Idk
    de ondertitel van dit hoofdstuk: de familie Swan voelt zich slecht in het Capitool aflevering 816.

    2 dagen geleden
    • Samanthablaze

      Definitely Mr. Snow Senior, voor het bedenken van de Spelen, en also probably degene die zo erg met de D11 Boetes zit te kloten dat beide Swans getrokken zijn, ondanks hun gebrek aan briefjes en bonnen enzo. Dit gezin heeft meer vijanden dan goed voor hen is

      2 dagen geleden
  • Duendes

    Awh gosh het level van stress en paniek van deze kinderen awh niemand heeft hier een goede tijd oeps

    Ik wil iets roepen, de aandacht weer op mij vestigen, zoals de bedoeling was, en vertellen dat er niet echt iets is, maar mijn keel lijkt wel dichtgeschroefd te zitten.

    Het feit dat hij echt wel meteen in gedachten al zit van dit is fout ik moet dit doen is kinda cute maar ook heel sneu want shit het werkt niet het lukt niet hoe wat aaaahh

    Waarom heb ik dan geen verklaring voor het feit dat ik zijn hoodie nog altijd op mijn kamer laat liggen? Waarom heb ik niet gewoon een antwoord op Caesars vragen? Waarom voel ik me zoveel beter en zoveel slechter, telkens als ik Days glimlach zie?

    Awh gosh Chris ergens is zijn hardcore crush super cute en adorable awh alleen het maakt alles voor hem zo lastig en zoveel paniek en stress terwijl hij nu eindelijk zelf begint te beseffen dat hij een crush heeft ohno awh baby

    En pas als de deuren zich achter me sluiten, barst ik in tranen uit.

    Arme jongen gosh

    2 dagen geleden
    • Samanthablaze

      Het Capitool heeft best een goede tijd, zoals gewoonlijk
      Precies, dat maakt het allemaal nog wat ingewikkelder

      2 dagen geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen