Ooit raap ik mezelf bij elkaar en maak ik de rest ook fancy - en schrijf ik een fatsoenlijke proloog enzo

Deel II - De zon en de storm


Ik schreef alles op.

Ik schreef alles op, streepte het door, verscheurde het papier en als het gekund had, had ik alles in brand gestoken.

Ik schreef over alles wat ik hen niet gezegd heb. Over alles waarover ik tegen mezelf gelogen heb. Over alle keren dat ik niet eerlijk ben geweest, en alle keren dat ik beter wist, maar toch mijn fouten maakte.

Ik schreef dat ik van hen hou, hoe dankbaar ik hen ben en hoeveel het me spijt. Dat ik me geen betere zussen had kunnen wensen, en dat ik zou willen dat ikzelf ook beter geweest was. Dat zij de reden zijn dat ik nooit gestopt ben met vechten, en dat ik dat nooit zou doen, zolang ik aan hen denk.

Ik schreef dat ik terug zou komen. Dat ik nog niet wist hoe, maar dat ik er wel achter zou komen - het was haar ook gelukt. Dat ik hoopte dat ze me het bloed aan mijn handen zouden vergeven. Dat ik het ze niet kwalijk zou nemen als ze er niet genoeg voor me zouden zijn - ik was er ook nooit genoeg geweest.

Ik schreef dat ik in de war was, en dat ben ik nog steeds. Dat ik simpelweg mijn gevoelens niet snap. Dat ik er geen naam voor heb die ik kan begrijpen, geen term die goed voelt. Dat ik zou willen dat ik niet zou twijfelen, dat ik gewoon normaal zou zijn, en hier niet over na zou moeten denken. Dat ik niet weet hoeveel tijd ik heb om het uit te zoeken, en niet weet of het er dan überhaupt wel toe doet. Dat ik alsnog antwoorden wil en dat ik hoop dat het hen niet uitmaakt wat dat antwoord is.

Ik schreef over Daniel, over de uitgestrekte bossen en donderende stormen in zijn ogen. Over zijn glimlach en over zijn hand tegen de mijne. Over de keren dat we samen trainden, de keer dat hij die boom op mijn arm schilderde, de keer dat hij me troosten. Over alle keren dat hij er was. Over dat ik hem misschien wel nooit meer wil zien. Over dat ik zou willen dat hij hier zou zijn.

Ik schreef tot ik merkte dat ik zijn hoodie weer had aangetrokken, zonder er zelfs maar over na te denken. Tot het leek of ik al mijn gedachten weer helder had, en ik eindelijk het gevoel had dat ik ergens in mijn gedachten iets van waarheid had gevonden. Tot ik aan niets anders meer kon denken dan aan hem. Tot ik nog één laatste zin opschreef.

Ik ben verliefd op Daniel Ethan Hale.

Toen scheurde ik het papier door, gooide de proppen door de kamer en wenste dat de ochtend nooit zou komen.

Reacties (4)

  • Megaeraaa

    Dat schrijven is dus een famillietrekjexD
    Inderdaad een fancy lay-out

    1 maand geleden
    • Samanthablaze

      Ze hebben moeite met communiceren door praten

      1 maand geleden
    • Megaeraaa

      HerkenbaarxD

      1 maand geleden
  • Griekse_Apollo

    Hoi, ben je van plan om snel weer aan de rest van het verhaal verder te schrijven? Dus het stuk vanaf de arena.

    1 maand geleden
    • Samanthablaze

      Zeker! Ik heb de afgelopen weken +- 6 keer in de week geüpload, wat helaas de laatste paar dagen niet gelukt is, maar dit is een verhaal waar ik zeer actief mee aan het werk ben

      1 maand geleden
    • Griekse_Apollo

      Ja, die hoge frequentie zie ik idd. En dat is heel leuk. Maar door het eerste stuk twijfelde ik even of je er mee door wilde gaan.

      1 maand geleden
    • Samanthablaze

      Ja, hier begint in principe een nieuw deel, en daar zouden zsm weer nieuwe hoofdstukken van moeten komen

      1 maand geleden
    • Griekse_Apollo

      Leuk

      1 maand geleden
  • Incidium

    hgsldfjetnggggg Chris darling no (yes?) fuck

    1 maand geleden
  • ZainaSwift

    Toen scheurde ik het papier door, gooide de proppen door de kamer en wenste dat de ochtend nooit zou komen.
    Spijtig zal die toch wel komen...

    1 maand geleden
    • Samanthablaze

      Gelukkig kwam er ook een hovercraft die iedereen naar een magisch land van glitter en geluk bracht

      1 maand geleden
    • ZainaSwift

      ja gelukkig!

      1 maand geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen