Bill POV.

Ik ben blij dat Tom er voor mij is. Hij snapt mijn wensen en steunt mij daar ook in. "Waarom bleef hij hier eigenlijk zo lang hangen?" Vraag ik dan.

"Hij zag de kinderen en kreeg ineens het idee dat hij toch de vader wou zijn. Natuurlijk ben ik daar niet mee akkoord gegaan, want ook al wou je dat voordat je het hem vertelde wel, ik weet dat je hem nu zeker niet in het leven van de kinderen wilt en ik trouwens ook niet," zegt Tom.

"Jij mag het bepalen, ze zijn van jou," zeg ik zachtjes.

"Bill, ik blijf dingen omtrent de drieling met jou overleggen. Misschien wil je het nu nog niet, maar wat als ze ouder worden en steeds meer op jou gaan lijken? Dan kan alles zomaar veranderen," zegt Tom.

"We zullen zien," zeg ik waarna Tom bij mij op bed gaat zitten.

"Ze zijn echt zo lief Bill, je weet niet wat je mist," zegt Tom.

"Ik weet heus wel wat ik mis, maar ik kan het alleen niet," zeg ik en Tom knikt even.

"Ik snap je Bill, ik snap je echt," zegt Tom en ik knik even, waarna er weer gehuil uit de babykamer komt en Tom staat gelijk op.



Wanneer een half uur later het gehuil nog steeds te horen is begin ik te twijfelen of ik Tom niet alsnog moet gaan helpen, maar dat betekent dat ik ze in mijn armen moet nemen en ik heb angst voor de band die er dan alsnog kan ontstaan.

Reacties?

Reacties (1)

  • Luckey

    Bill je kan je verzetten maar echt veel nut heeft het niet
    Je wilt ze zien en Tom helpen Hihi

    1 maand geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen