Tom POV.

Inmiddels zijn we bezig met de babykamer en ik lach even wanneer Ben wat verf op z'n kleding laat vallen, maar logischerwijs hebben we vandaag allemaal oude kleding aangetrokken. "Sorry papa," zegt hij.

"Geeft niet, het is oude kleding en we hebben genoeg verf," zeg ik geruststellend en Ben knikt even waarna we weer doorgaan en ik kijk even naar Mark die z'n armen om Thomas heen heeft geslagen. Ze blijven schattig samen, ook al hoop ik dat Mark wel naar mijn raad luistert. "Ik wil jouw vriendje ook wel een keer ontmoeten," zeg ik tegen Ben.

"Okay papa," zegt hij en ik glimlach even waarna we weer verder gaan.

Aan het einde van de dag ziet de kamer er ook superleuk uit. "Hier kan mijn broertje of zusje fijn slapen straks," zegt Ben tevreden en ik glimlach.

"Dat vind ik ook lieverd," zeg ik en ondanks dat Ben natuurlijk al wat zwaarder is til ik hem op en druk een kus op z'n wang. "Mark, waar is Thomas?" Vraag ik wanneer mij dat opvalt.

"Oh, naar Leentje," zegt Mark en ik knik even. Dat had ik kunnen weten. Ik heb echt respect voor Thomas en hoe hij het probeert op zijn leeftijd. Hoe hij het nooit heeft gezien als iets wat zijn jeugd ontnomen heeft. Hij blijft die glimlach houden en Mark heeft er ook geen moeite mee. Hij houdt van Thomas en accepteerd hoe het gaat en dat vind ik mooi om te zien.

Reacties?

Reacties (1)

  • Luckey

    Lieve jongens zijn het gewoon

    1 maand geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen