Two bros, chillin' in a hovercraft, one feet apart 'cause that's how the seats are arranged and one of them isn't gay

Naast de wereld en Aderyn is tijd mijn grootste vijand. Ik had nog zoveel meer momenten met mijn zus willen hebben, om haar alles te vertellen en te luisteren naar alles wat ze me had willen zeggen het afgelopen jaar, toen ik er niet genoeg was. In plaats daarvan geef ik snel Celese nog een knuffel, die me toefluistert dat ze haar gezonde levensstijl voor even overboord gaat gooien voor een feestje als ik terugkom, met een speciaal banket en heel veel chocolademelk. Dan zwaai ik naar mijn voorbereidingsteam, waarna Ivma en Nitsuj nog snel hun excuses aanbieden voor de nogal directe vraag van hun vriend, en voor het onderlinge geroddel, geflirt en simpelweg zoenen in mijn bijzijn. Dan zeggen ze dat ik hard mijn best moet doen, omdat ze ook wel benieuwd zijn naar Celeses banket en heel misschien wat iets-minder-legale weddenschappen hebben lopen, en bedank ik hen voor hun werk en hun woordgrappen.

Voor ik de hovercraft in stap, geef ik mijn zus nog één keer een omhelzing. “Breng me thuis, Luna,” fluister ik, maar mijn stem slaat weer over.

“Ik doe wat ik kan, Chris,” mompelt ze. “Ik wacht op je.” Dan stapt ze achteruit, houdt nog even mijn handen vast, maar dan glippen haar vingers tussen de mijne door en ben ik hetgene dat me steun bood kwijt. Ze huilt niet op het moment dat ik de ladder vastpak, maar ik voel de tranen in mijn ogen branden als ik omhoog gehesen wordt. Ze blijft me aankijken, met rechte rug, tot ze uit mijn zicht verdwijnt en haar helderblauwe ogen alleen nog maar een herinnering zijn.

Ik krijg niet heel lang om mezelf weer bijeen te rapen, want eenmaal in de hovercraft wordt ik naar de ruimte gebracht waar de meeste andere tributen al op hun plek zitten. Ik ga op mijn stoel zitten, de lege plek tussen Bo en de stoel voor de kleine jongen uit District 12. Ada, die tegenover me zit, in een rij met de andere meisjes, werpt me, ondanks dat ze zelf duidelijk van streek is, een chagrijnige blik toe. Ik beantwoord haar blik door een minstens zo chagrijnig gezicht te trekken, maar dan voel ik een schok door me heen gaan en klem ik stevig mijn kiezen op elkaar. Ik zit vast op de stoel, niet in staat om me te bewegen, terwijl een vrouw de volgchip in mijn arm spuit. Als ze klaar is en het krachtveld me weer gedeeltelijk loslaat, waardoor alleen mijn rug en benen nog tegen de stoel gedrukt worden, moet ik de neiging om de plek van de injectie meteen open te krabben onderdrukken. Het idee dat het Capitool me vanaf nu in de gaten zal houden, zelfs als ik weer thuis zou komen, maakt me nijdig en nerveus.

“Gaat het?” Bo kijkt me voor de zoveelste keer de afgelopen dagen bezorgd aan. “Het is naar, hè?”

“Gaat wel,” mompel ik terug, en ik kijk hem met een flauwe glimlach aan. De jongen is zelf lijkbleek en trilt een beetje. “En met jou? Alles oké, voor zover dat gaat?”

Bo haalt zijn schouders op. “Ik, eh, ben niet zo’n fan van naalden,” mompelt hij. “Ik heb er niet zulke goede herinneringen aan, zeg maar.”

Ik knik. “Ik ook niet.” Ik betwijfel of Bo het heeft over keer op keer uitgelegd krijgen hoe je een dergelijke spuit moet zetten, en moeten toekijken hoe patiënten in paniek raken door wat jij doet, of juist hun spieren voelen verslappen, maar het is een prettig idee dat ik in ieder geval niet de enige ben die zich al waardeloos voelt voor de Spelen überhaupt begonnen zijn.

Het duo uit District 12 zit inmiddels ook op hun stoelen, en zodra ook zij hun chip ingespoten hebben gekregen, voel ik hoe de hovercraft in beweging komt en langzaam opstijgt. Zodra we eenmaal in de lucht zijn, is het volledig onmogelijk om te voelen waar we ergens heen gaan. Zelfs als het je tegen alle kansen in zou lukken om de arena uit te komen, zou je geen enkele manier hebben om ooit terug naar huis te komen. Twee jaar geleden leek het er even op dat er een tribuut uit de arena verdwenen was. Hoewel het Capitool enorm zijn best gedaan heeft om het land te vertellen dat het meisje wel degelijk verdronken is, blijft het een vreemd verhaal: een meisje uit District 4, de beste zwemmer van iedereen, dat verdrinkt in rustig water, zonder dat er een lichaam opduikt. Er gaan geruchten, stiekem gefluister, dat ze een uitweg gevonden heeft uit de arena, maar ze is sinds ze in het water verdween, nooit meer gezien. Zelfs als het meisje aan de arena ontkomen is, is het onmogelijk dat ze een terugtocht heeft overleefd. Waarschijnlijk is ze dan ergens in niemandsland gestorven, hongerig en alleen, waar niemand haar ooit nog zal vinden.

Ik schrik op uit mijn gedachten als ik Florian, die aan de andere kant van Bo zit, zijn stem hoor verheffen. "Hé, Daniel, wat is dat nou precies tussen jou en die Luna?’ roept hij richting mijn bondgenoot, die een paar stoelen verderop zit, buiten mijn zicht. “Heb je nog een afscheidskusje gekregen?" De jongen maakt wat smakkende geluiden, en een paar andere tributen gniffelen.

Ik zou het liefste willen verdwijnen, of willen schreeuwen dat hij zich met zijn eigen zielige liefdesleven zou moeten bemoeien, want de roddels die hij zelf de wereld in geholpen heeft, over hem en Aderyn, zijn een stuk erger dan die over Luna en Day. Maar ik krijg geen woord over mijn lippen en verdwijnen lukt me ook niet, dus ik sla alleen mijn ogen neer en laat we wat verder onderuit zakken. Het is niet alleen Luna die de gevolgen moet voelen van mijn fouten: ook Day krijgt nu te maken met alle meningen waar hij nooit om gevraagd heeft, met mensen die hem uitlachen, hem veroordelen om iets waar hij niets aan kon doen - ik wel.

Naast me werpt Bo Florian een boze blik toe, maar als de jongen uit District 9 een uitdagende wenkbrauw naar hem optrekt, slaat hij snel zijn ogen neer. “Dat is- Dat is nergens voor nodig,” mompelt hij, maar het is zo zacht dat Florian, die zijn blik alweer heeft afgewend, hem waarschijnlijk niet eens hoort. “Laat hen gewoon met rust.”

“Bedankt,” zeg ik zacht tegen hem. Het lost misschien niets op, maar ik waardeer dat Bo in ieder geval probeert een verschil te maken. Hij is dapperder dan ik. Ik laat mijn hand omlaag glijden tot ik de zijne vind, pak hem vast en knijp er zachtjes in, terwijl ik nadrukkelijk de brandende, sceptische blik van Ada negeer. “Je bent een hele goede vriend.”

Bo glimlacht zwakjes naar me. “Ik doe mijn best,” zegt hij zacht. “Ik.. Ik hoop dat ik dat kan blijven, als we straks, nou ja…” Zijn stem sterft weg en hij haalt zijn schouders op. “Als we- Als we dan nog…”

“Hé, tot het allerlaatste moment, weet je nog?” Ik knijp nogmaals zacht in zijn hand. “En daarna zien we wel weer. Tot die tijd blijven we allebei ademen, oké? Dag voor dag.”

“Beloofd?”

“Natuurlijk,” antwoord ik met een kleine glimlach. “Beloofd.”

Hij glimlacht dankbaar terug, maar als de hovercraft landt en ik zijn hand moet loslaten, overvalt het ijskoude gevoel me dat dit de laatste keer kan zijn dat ik die glimlach heb gezien.

Reacties (2)

  • Incidium

    ik lees Nitsuj elke keer als nietsnut en het past niet bij de stemming van dit hoofdstuk oeps:D
    waren er originally niet twee hovercrafts, voor de jongens en meisjes apart? Niet dat het uitmaakt ofc.
    Florian plz gedraag je niet als twaalfjarige. Zo heeft chris alleen maar een hekel aan je als je bij zn boomhut op visite gaat.

    1 maand geleden
    • Samanthablaze

      Klopt maar het komt zowel niet overeen met de boeken als de film dus ik heb geen idee waar we dat vandaan gehaald hebben
      De poging tot moord en zijn lieftallige bondgenoot helpen ook niet

      1 maand geleden
  • Megaeraaa

    Naast de wereld en Aderyn is tijd mijn grootste vijand.
    prachtige zinxD

    en heel veel chocolademelk
    Day is lief!
    *DatxD

    Bo is wel cute
    Ik laat mijn hand omlaag glijden tot ik de zijne vind, pak hem vast en knijp er zachtjes in,
    zo helpt hij inderdaad alle roddels over hem en Day de wereld uit

    1 maand geleden
    • Samanthablaze

      Hé ze zijn vrienden, ze hebben elkaar heel duidelijk gefriendzoned, letterlijk en waren er allebei erg blij mee
      Vrienden mogen handen vasthouden, en iemand moet de genderstereotypes afbreken

      1 maand geleden
    • Megaeraaa

      Ok ja, ik heb het alleen over Ada's blikken en het feit dat zij nooit hun gesprekken gehoord heeft duss...
      Zij trekt toch altijd foute conclusies

      1 maand geleden
    • Samanthablaze

      Ze heeft Chris wel met Day gezien, als ze een beetje na kan denken trekt ze vast de goede conclusie

      1 maand geleden
    • Megaeraaa

      Tja, als ze kan denken. Maar is ze niet gewoon te veel met haar eigen problemen bezig eigenlijk?

      1 maand geleden
    • Samanthablaze

      Klopt maar Chris heeft de vervelende neiging om iedereen bij die van hem te betrekken
      Al is het maar door alle aandacht van de andere interviews af te leiden

      1 maand geleden
    • Megaeraaa

      Dat is wel duidelijk ja

      1 maand geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen